...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Reissue of the debut full length. With this release this Greek band have got a killer reputation worldwide! This is brutal slam death metal in all its aspects!

A must have for fans of DEVOURMENT, early DYING FETUS, INTERNAL BLEEDING, PYREXIA, REPUDILATION!



The world of Ultra Guttural Slam Brutal Death is perhaps a path that has been overly trodden, with the genre having become a true underground trend, naturally infested by the usual bands of incompetents (see Waking The Cadaver or Digested Flesh) that turn it into a jumble of growl, clanking sounds, and riffs that are truly played (and composed) with the feet. Moreover, the new Brutal productions leave me completely unsatisfied—aside from the excessive sound cleanliness, in addition, the sound of the guitars and bass is compressed to infinity, losing all depth, and the drum sound becomes akin to a frying pan. The growl, always given the foremost position and obviously modified, seems always to sound the same.

Among many such artless and soulless bands, there are, however, a few bands that at least offer technically adept works, varied in tempo and breaks, and recorded with the good old old-school method. Among these, Human Rejection can certainly be cited, presenting us with an excellent work "Torture Of Decimation." The artwork itself says it all, it is a Brutal Death based on lyrics that present any type of violence, physical or not. After a dark intro, we immediately launch into Illuminated Human Parts, with massive and well-distorted guitar riffs, sometimes hardcore-tinged, but still always based on good concentrated technique. The drum work is simply excellent, with a powerful sound and varied use of cymbals, snare, and double bass drum, not forgetting the various breaks and small solos. The bass might be somewhat in the background sound-wise, but it is very structured and fast technically. The vocalist's growl might be the band's double-edged sword. The gurgle is indeed hissing, devoid of any darkness, rotten to infinity but perhaps fairly monotonous and especially indecipherable (even if you try hard, all you’ll understand is GRUIIIIIGRUIIIII).

The album flows through 10 rather short songs, with evident grind and hardcore influences, which then culminate in fast blast beats and intricate Brutal rhythms. Despite the work's very scant originality, this album is markedly superior to any product from those 10,000 Slam bands born each day, producing unspeakable rubbish that ends up boring and utterly alienating the brutal-listener. Moreover, this band explicitly makes its Grind and Death Metal influences felt, which, combined and with a sprinkle of hardcore, form the slam itself.

In conclusion, an excellent album, highly recommended for fans of the genre.

Gueddo666



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 0:30
2. Illuminated Human Parts 2:36
3. Last Abortion Mass 3:21
4. Vomit From Above 2:22
5. Torture Of Decimation 2:04
6. Total Decay 2:28
7. World Sickness 2:22
8. Abnormal Abrogade 2:48
9. Eternal Hypnosis 3:01
10. Under Pressure 2:32



..::OBSADA::..

Vocals - Alex
Drums - Chris
Guitar - Dennis
Bass - Stelios




https://www.youtube.com/watch?v=vEEfFk4m1Sc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Reissue of the debut full length. With this release this Greek band have got a killer reputation worldwide! This is brutal slam death metal in all its aspects!

A must have for fans of DEVOURMENT, early DYING FETUS, INTERNAL BLEEDING, PYREXIA, REPUDILATION!



The world of Ultra Guttural Slam Brutal Death is perhaps a path that has been overly trodden, with the genre having become a true underground trend, naturally infested by the usual bands of incompetents (see Waking The Cadaver or Digested Flesh) that turn it into a jumble of growl, clanking sounds, and riffs that are truly played (and composed) with the feet. Moreover, the new Brutal productions leave me completely unsatisfied—aside from the excessive sound cleanliness, in addition, the sound of the guitars and bass is compressed to infinity, losing all depth, and the drum sound becomes akin to a frying pan. The growl, always given the foremost position and obviously modified, seems always to sound the same.

Among many such artless and soulless bands, there are, however, a few bands that at least offer technically adept works, varied in tempo and breaks, and recorded with the good old old-school method. Among these, Human Rejection can certainly be cited, presenting us with an excellent work "Torture Of Decimation." The artwork itself says it all, it is a Brutal Death based on lyrics that present any type of violence, physical or not. After a dark intro, we immediately launch into Illuminated Human Parts, with massive and well-distorted guitar riffs, sometimes hardcore-tinged, but still always based on good concentrated technique. The drum work is simply excellent, with a powerful sound and varied use of cymbals, snare, and double bass drum, not forgetting the various breaks and small solos. The bass might be somewhat in the background sound-wise, but it is very structured and fast technically. The vocalist's growl might be the band's double-edged sword. The gurgle is indeed hissing, devoid of any darkness, rotten to infinity but perhaps fairly monotonous and especially indecipherable (even if you try hard, all you’ll understand is GRUIIIIIGRUIIIII).

The album flows through 10 rather short songs, with evident grind and hardcore influences, which then culminate in fast blast beats and intricate Brutal rhythms. Despite the work's very scant originality, this album is markedly superior to any product from those 10,000 Slam bands born each day, producing unspeakable rubbish that ends up boring and utterly alienating the brutal-listener. Moreover, this band explicitly makes its Grind and Death Metal influences felt, which, combined and with a sprinkle of hardcore, form the slam itself.

In conclusion, an excellent album, highly recommended for fans of the genre.

Gueddo666



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 0:30
2. Illuminated Human Parts 2:36
3. Last Abortion Mass 3:21
4. Vomit From Above 2:22
5. Torture Of Decimation 2:04
6. Total Decay 2:28
7. World Sickness 2:22
8. Abnormal Abrogade 2:48
9. Eternal Hypnosis 3:01
10. Under Pressure 2:32



..::OBSADA::..

Vocals - Alex
Drums - Chris
Guitar - Dennis
Bass - Stelios




https://www.youtube.com/watch?v=vEEfFk4m1Sc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Season Of Mist zatrudnił do reklamy swojego nowego wydawnictwa nie byle kogo. W materiałach reklamowych przewijają się takie nazwy jak Vital Remains, Nile, z okładki straszy nazwisko bębniarza Tima Yeunga, który wiąże się z nazwą Hate Eternal. Dodatkowo możemy tu i ówdzie przeczytać, że to death metalowy album z blackową duszą.

Czyli już wiecie, że coś gniecie mnie w tyłek… Ten, tego… Może nie do końca chcę się przyczepić, ponieważ faktycznie, zespół ma wszystkie atuty, które mogą przesądzić o powodzeniu. Sprawni instrumentaliści, w miarę nośne riffy, dobre brzmienie. Być może cybernetyczna okładka nie do końca pasuje do stylistyki, sama w sobie jest jednak niezła, więc może być. Wbrew zapewnieniom wydawcy, wydaje mi się, że zespół na wskroś przesiąkniety jest death metalem i nawet sporadyczne, wokalne nawiązania do czarnej sztuki nie zmieniają tego faktu. A że detah miłuję jak Oleńka Kmicica, więc nie mam z tym problemu. Muzycznie zespół realizuje się w samym centrum death metalowej zawieruchy. Gęsta, dynamiczna gra, dużo blastów, które teoretycznie umiejscawiają zespół w scenie amerykańskiej. To trochę zmyłka, bo muzyka brzmi zgoła europejsko. Szczególnie riffy mają taki klimat. Większość materiału pruje do przodu aż miło, czasami trafia się jednak lekkie wybicie z rytmu w postaci ciekawych pomysłów (np. gitary w "Resurgence"). W takich momentach robi się smutno, bo słychać, że zespół potrafi, jednak w większej części zadowala się bardziej tradycyjnymi formami. Tu i ówdzie pojawiają się czyste, śpiewane wokale i to jest, moim zdaniem, porażka - po prostu pasują one do wykonywanej przez Council Of The Fallen muzyki jak pięść do oka. Z niczym się nie łączą, z niczego nie wynikają. No i najważniejsza rzecz - nie czuję w tej muzyce pasji. Jest znakomity, z polotem zagrany i wymuskany produkcik. Mogę posłuchać, skomplementować, ale nie czuję dreszczyku. Podobne odczucia miałem kiedyś podczas lektury płyty Internecine. Jeśli jednak lubicie profesjonalny, znakomicie wykonany death metal - polecam...)

Arek Lerch


The main reason I purchased Council of the Fallen’ album Deciphering the Soul is Tim Yeung. While I do not play any instruments I never cease to be amazed by the abilities of certain individuals like Yeung, Pete Sandoval, Gene Hoglan, and Tony Laureano among a short list of truly amazing drummers. My other rationale for this albums purchase was titles to the albums songs like Longing for Clarity, No Vision of Prophecy, and Falling Through Decades. My hope in purchasing the album was to find above average lyrics that got away from tired allusions towards Satan, butchery, and puke. It seems that what I got was far better than originally considered especially for the reason that I would have been content hearing Tim Yeung pound on the drum kit.

The album opens with a quirky little violin intro, then kicks into the first song called Longing for Clarity. Immediately the listener is hit with Tim Yeung’s amazing beats, which are enhanced by Sean Baxter’s deep Death vox. The guitar starts out crisp and brutal and there is a killer melody that can be heard on the left hand speaker or earphone depending on what you are listening to the CD on, starting at 0:54 (Sorry us musical laymen do not know what that type of playing is called). Along with Baxters’s Death vox is Kevin Quirion who adds guitar riffs and Black Metal vox to give the music/lyrics an evil effect. One can only imagine that this concept is based on lyrics that seem to be about becoming an ego-less creative individual that takes on challenges of character development despite living in a world “Among sycophants and egoists.” Then at the 2:06 mark the song turn’s into a thrash jam enhanced by another ass kicking melody at 2:38. Overall this song is a damned good and an exceptional way to begin an album with an average intro.

The third song is Acceptance in Silence. Lyrically in the first verse this song appears to be about the search for meaning in life and how religion is a false form of acceptance. Yet, the speaker seems to give up on his search and decides that his answer will come in death, which seems a bit petty and naive. Despite the lyrics the song has another nice melody at the 0:24 mark that is enhanced by Yeung’s drumming. Then at 1:59 the song breaks into a duel melody followed by double vocals that sound like a sung bellow. This is followed by a return to the original riff at 2:59 mixed with Death and Black Metal vox. Pretty damn nice is all I gotta say… by the way did I mention that Yeung is insane on the double bass.

The fourth song is No Vision of Prophecy. Lyrically this seems to be a tune about turning away from the superstitions that are written in the bible that have become age old teachings despite what the various sciences are discovering. Overall the lyrics are not the best but they seem to get the point across, which is to wake the fuck up and question what they inculcate into the fabric of your cranium. Musically this song opens with a great quick melody that would make the guys in Amon Amarth proud. Again Tim Yeung pounds away at the double bass like a race horse fleeing a torturous trainer. At 0:57 the song becomes death metal due to insane quick drums, spiraling guitar and deep vocals by Baxter. Also, Quirion does a good job of adding a flare to the lyrics by offering some good Black Metal screeches. Overall this is the most melodic song of the first half the record.

Scourge the Enemy comes next and it kicks off fast and thrashy before hitting a Death Metal stride at the 0:25 mark. This is followed by a nice melody at 0:58. The jam is straight forward until the 2:22 point when the bass kicks in and changes the tune into a classic head bang fest enhanced by some spirited duel vocals from Baxter and Quirion. The song trails off with some nice acoustic guitar that is a fade in to the song Distant Memories. Lyrically this song is about the USA and how they love to oppress other countries with their military might for economic profit.

Distant Memories is a tune about getting old and searching for meaning at the same time, but never finding it. What makes this song killer is the demonic Black Metal vox of Quirion when he gurgles in an almost sarcastic tone “So I sit heat waiting for the end to come. No one knows the answers.” This is followed by Baxter’s deep frustrated Death metal grunt of “Nothing left to dream of, Drowned by the Night.” At 1:38 they do a double bellow of “Memories are distant, memories are black” with Black Metal vocals chanting the same thing in twisted fashion. Musically the song is filled with quick tempos and thick riffs blended with Tim Yeung tremendous playing to compliment the other musicians.

Tempting Angelic Pride is the seventh song. Lyrically it is about casting aside Christianity and finding within yourself God. It walks the path of treading on old with references to followers being sedated and repressed, which is a true, but tired refrain. Still, what makes this song great are the thrash harmonies, Death and Black vox, and of course that guy Yeung. At 1:10 the song gets amazingly quick in a Brutal Death style, that is marked by a melodic tempo change at 1:33 before kicking back into a blend over the remainder of the song between death and melody riffs. Another augmentation to the song is Baxter’s deep spoken vocals. This song like its predecessor seems to close with a nice bit of acoustic guitar playing with the difference being a violin tune at the same time. Then at the 3:06 point it kicks into a slab of Death Metal and melody that will break your fucking head banging neck.

Resurgence comes in next with classic Death Metal technique via deep Death vox, demonic Black vox, intense guitar, bass, and lightening drumming. Then at 1:45 it starts to taper off. At 2:13 it turns into a head bang event with a double kick and various changes in tempo that never cease till the song ends. Overall this is probably my least liked song on this album but it still better than most average tunes by a slew of other bands that will go unnamed.

Falling Through Decades is in the ninth slot, and right from the start the first word that comes to mind is Slayer. It is heavy and fast enough to kill your spine, and any riffing Council of the Fallen may have borrowed from their cover tune practice of Slayer turn’s into their sound at 0:49 with a nice Death Metal melody. As always Yeung’s drumming makes you wonder if he smokes crack and Baxter’s deep Death Metal vox are killer. Lyrically this song falls in line with the theme of the album, which is the search for life’s meaning before succumbing to death.

Repetition Breeds Insanity is a song that is pure Death Metal. It is filled with quick guitar, vocals, bass, and drums. Then in Council’s distinctive style it becomes a melodic thrash festival filled with riff changes starting at 1:51. Then at 2:20 a good guitar solo kicks the song into a thrash riff that thunder’s away at 2:48. What makes this part damned heavy is the whispered vocals done by Baxter. Then at 3:15 it becomes a Death Metal jam.

The outro to this album is a nice soothing acoustic guitar piece. Another thing that makes this album sound exceptional is the production that was done by Eric Rutan, formerly of Morbid Angel. Being a past member of Morbid Angel does not make him a production guru but it does mean that he recognizes how Death Metal albums should sound.

Council of the Fallen is a band who should be heard due to their exceptional musical abilities and creativeness. Just hearing them play makes me wish I had learned how to play an instrument that way I could offer more vivid descriptions and technicality for what they have achieved on their sophomore effort. Council of the Fallen is a band who deserves your money at the local CD store, and they exemplify why CD burning sucks at their level of income versus those bands that have achieved more acclaim with less talent for spinning out what the mainstream market consumes.

RapeofNanking



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 00:22
2. Longing for Clarity 03:44
3. Acceptance in Silence 04:18
4. No Vision of Prophecy 03:50
5. Scourge of Thy Enemy 04:08
6. Distant Memories 04:09
7. Tempting Angelic Pride 04:10
8. Resurgence 03:35
9. Falling Through Decades 03:22
10. Repetition Breeds Insanity 04:08
11. Outro 01:53



..::OBSADA::..

Sean Baxter - Bass, Violin, Vocals, Guitars, Lyrics
Shawn Ohtani - Guitars
Kevin Quirion - Vocals, Guitars, Lyrics



https://www.youtube.com/watch?v=_noDO2vGVR4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Season Of Mist zatrudnił do reklamy swojego nowego wydawnictwa nie byle kogo. W materiałach reklamowych przewijają się takie nazwy jak Vital Remains, Nile, z okładki straszy nazwisko bębniarza Tima Yeunga, który wiąże się z nazwą Hate Eternal. Dodatkowo możemy tu i ówdzie przeczytać, że to death metalowy album z blackową duszą.

Czyli już wiecie, że coś gniecie mnie w tyłek… Ten, tego… Może nie do końca chcę się przyczepić, ponieważ faktycznie, zespół ma wszystkie atuty, które mogą przesądzić o powodzeniu. Sprawni instrumentaliści, w miarę nośne riffy, dobre brzmienie. Być może cybernetyczna okładka nie do końca pasuje do stylistyki, sama w sobie jest jednak niezła, więc może być. Wbrew zapewnieniom wydawcy, wydaje mi się, że zespół na wskroś przesiąkniety jest death metalem i nawet sporadyczne, wokalne nawiązania do czarnej sztuki nie zmieniają tego faktu. A że detah miłuję jak Oleńka Kmicica, więc nie mam z tym problemu. Muzycznie zespół realizuje się w samym centrum death metalowej zawieruchy. Gęsta, dynamiczna gra, dużo blastów, które teoretycznie umiejscawiają zespół w scenie amerykańskiej. To trochę zmyłka, bo muzyka brzmi zgoła europejsko. Szczególnie riffy mają taki klimat. Większość materiału pruje do przodu aż miło, czasami trafia się jednak lekkie wybicie z rytmu w postaci ciekawych pomysłów (np. gitary w "Resurgence"). W takich momentach robi się smutno, bo słychać, że zespół potrafi, jednak w większej części zadowala się bardziej tradycyjnymi formami. Tu i ówdzie pojawiają się czyste, śpiewane wokale i to jest, moim zdaniem, porażka - po prostu pasują one do wykonywanej przez Council Of The Fallen muzyki jak pięść do oka. Z niczym się nie łączą, z niczego nie wynikają. No i najważniejsza rzecz - nie czuję w tej muzyce pasji. Jest znakomity, z polotem zagrany i wymuskany produkcik. Mogę posłuchać, skomplementować, ale nie czuję dreszczyku. Podobne odczucia miałem kiedyś podczas lektury płyty Internecine. Jeśli jednak lubicie profesjonalny, znakomicie wykonany death metal - polecam...)

Arek Lerch


The main reason I purchased Council of the Fallen’ album Deciphering the Soul is Tim Yeung. While I do not play any instruments I never cease to be amazed by the abilities of certain individuals like Yeung, Pete Sandoval, Gene Hoglan, and Tony Laureano among a short list of truly amazing drummers. My other rationale for this albums purchase was titles to the albums songs like Longing for Clarity, No Vision of Prophecy, and Falling Through Decades. My hope in purchasing the album was to find above average lyrics that got away from tired allusions towards Satan, butchery, and puke. It seems that what I got was far better than originally considered especially for the reason that I would have been content hearing Tim Yeung pound on the drum kit.

The album opens with a quirky little violin intro, then kicks into the first song called Longing for Clarity. Immediately the listener is hit with Tim Yeung’s amazing beats, which are enhanced by Sean Baxter’s deep Death vox. The guitar starts out crisp and brutal and there is a killer melody that can be heard on the left hand speaker or earphone depending on what you are listening to the CD on, starting at 0:54 (Sorry us musical laymen do not know what that type of playing is called). Along with Baxters’s Death vox is Kevin Quirion who adds guitar riffs and Black Metal vox to give the music/lyrics an evil effect. One can only imagine that this concept is based on lyrics that seem to be about becoming an ego-less creative individual that takes on challenges of character development despite living in a world “Among sycophants and egoists.” Then at the 2:06 mark the song turn’s into a thrash jam enhanced by another ass kicking melody at 2:38. Overall this song is a damned good and an exceptional way to begin an album with an average intro.

The third song is Acceptance in Silence. Lyrically in the first verse this song appears to be about the search for meaning in life and how religion is a false form of acceptance. Yet, the speaker seems to give up on his search and decides that his answer will come in death, which seems a bit petty and naive. Despite the lyrics the song has another nice melody at the 0:24 mark that is enhanced by Yeung’s drumming. Then at 1:59 the song breaks into a duel melody followed by double vocals that sound like a sung bellow. This is followed by a return to the original riff at 2:59 mixed with Death and Black Metal vox. Pretty damn nice is all I gotta say… by the way did I mention that Yeung is insane on the double bass.

The fourth song is No Vision of Prophecy. Lyrically this seems to be a tune about turning away from the superstitions that are written in the bible that have become age old teachings despite what the various sciences are discovering. Overall the lyrics are not the best but they seem to get the point across, which is to wake the fuck up and question what they inculcate into the fabric of your cranium. Musically this song opens with a great quick melody that would make the guys in Amon Amarth proud. Again Tim Yeung pounds away at the double bass like a race horse fleeing a torturous trainer. At 0:57 the song becomes death metal due to insane quick drums, spiraling guitar and deep vocals by Baxter. Also, Quirion does a good job of adding a flare to the lyrics by offering some good Black Metal screeches. Overall this is the most melodic song of the first half the record.

Scourge the Enemy comes next and it kicks off fast and thrashy before hitting a Death Metal stride at the 0:25 mark. This is followed by a nice melody at 0:58. The jam is straight forward until the 2:22 point when the bass kicks in and changes the tune into a classic head bang fest enhanced by some spirited duel vocals from Baxter and Quirion. The song trails off with some nice acoustic guitar that is a fade in to the song Distant Memories. Lyrically this song is about the USA and how they love to oppress other countries with their military might for economic profit.

Distant Memories is a tune about getting old and searching for meaning at the same time, but never finding it. What makes this song killer is the demonic Black Metal vox of Quirion when he gurgles in an almost sarcastic tone “So I sit heat waiting for the end to come. No one knows the answers.” This is followed by Baxter’s deep frustrated Death metal grunt of “Nothing left to dream of, Drowned by the Night.” At 1:38 they do a double bellow of “Memories are distant, memories are black” with Black Metal vocals chanting the same thing in twisted fashion. Musically the song is filled with quick tempos and thick riffs blended with Tim Yeung tremendous playing to compliment the other musicians.

Tempting Angelic Pride is the seventh song. Lyrically it is about casting aside Christianity and finding within yourself God. It walks the path of treading on old with references to followers being sedated and repressed, which is a true, but tired refrain. Still, what makes this song great are the thrash harmonies, Death and Black vox, and of course that guy Yeung. At 1:10 the song gets amazingly quick in a Brutal Death style, that is marked by a melodic tempo change at 1:33 before kicking back into a blend over the remainder of the song between death and melody riffs. Another augmentation to the song is Baxter’s deep spoken vocals. This song like its predecessor seems to close with a nice bit of acoustic guitar playing with the difference being a violin tune at the same time. Then at the 3:06 point it kicks into a slab of Death Metal and melody that will break your fucking head banging neck.

Resurgence comes in next with classic Death Metal technique via deep Death vox, demonic Black vox, intense guitar, bass, and lightening drumming. Then at 1:45 it starts to taper off. At 2:13 it turns into a head bang event with a double kick and various changes in tempo that never cease till the song ends. Overall this is probably my least liked song on this album but it still better than most average tunes by a slew of other bands that will go unnamed.

Falling Through Decades is in the ninth slot, and right from the start the first word that comes to mind is Slayer. It is heavy and fast enough to kill your spine, and any riffing Council of the Fallen may have borrowed from their cover tune practice of Slayer turn’s into their sound at 0:49 with a nice Death Metal melody. As always Yeung’s drumming makes you wonder if he smokes crack and Baxter’s deep Death Metal vox are killer. Lyrically this song falls in line with the theme of the album, which is the search for life’s meaning before succumbing to death.

Repetition Breeds Insanity is a song that is pure Death Metal. It is filled with quick guitar, vocals, bass, and drums. Then in Council’s distinctive style it becomes a melodic thrash festival filled with riff changes starting at 1:51. Then at 2:20 a good guitar solo kicks the song into a thrash riff that thunder’s away at 2:48. What makes this part damned heavy is the whispered vocals done by Baxter. Then at 3:15 it becomes a Death Metal jam.

The outro to this album is a nice soothing acoustic guitar piece. Another thing that makes this album sound exceptional is the production that was done by Eric Rutan, formerly of Morbid Angel. Being a past member of Morbid Angel does not make him a production guru but it does mean that he recognizes how Death Metal albums should sound.

Council of the Fallen is a band who should be heard due to their exceptional musical abilities and creativeness. Just hearing them play makes me wish I had learned how to play an instrument that way I could offer more vivid descriptions and technicality for what they have achieved on their sophomore effort. Council of the Fallen is a band who deserves your money at the local CD store, and they exemplify why CD burning sucks at their level of income versus those bands that have achieved more acclaim with less talent for spinning out what the mainstream market consumes.

RapeofNanking



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 00:22
2. Longing for Clarity 03:44
3. Acceptance in Silence 04:18
4. No Vision of Prophecy 03:50
5. Scourge of Thy Enemy 04:08
6. Distant Memories 04:09
7. Tempting Angelic Pride 04:10
8. Resurgence 03:35
9. Falling Through Decades 03:22
10. Repetition Breeds Insanity 04:08
11. Outro 01:53



..::OBSADA::..

Sean Baxter - Bass, Violin, Vocals, Guitars, Lyrics
Shawn Ohtani - Guitars
Kevin Quirion - Vocals, Guitars, Lyrics



https://www.youtube.com/watch?v=_noDO2vGVR4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Nowa, druga płyta CLAWN z Brazylii po pięciu latach od wydania debiutanckiego CD!
12 świeżych i miażdżących death-metalowych numerów na najwyższym poziomie!!!



..::TRACK-LIST::..

1. Hateful Redemption 4:11
2. Unrelenting Need To Kill 4:04
3. Religious Plague 4:38
4. Disbelief 5:13
5. Last Hours Of Humanity 3:39
6. Sinner 2:39
7. Battlefields (Instrumental) 1:46
8. Fear The Truth 3:45
9. Cursed Inherintance 4:06
10. Blessed By The Fake Light 4:39
11. Revelations Of Tormented Thoughts 4:17
12. Oblivion 9:27




https://www.youtube.com/watch?v=rTp0Ad-Fzt4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Nowa, druga płyta CLAWN z Brazylii po pięciu latach od wydania debiutanckiego CD!
12 świeżych i miażdżących death-metalowych numerów na najwyższym poziomie!!!



..::TRACK-LIST::..

1. Hateful Redemption 4:11
2. Unrelenting Need To Kill 4:04
3. Religious Plague 4:38
4. Disbelief 5:13
5. Last Hours Of Humanity 3:39
6. Sinner 2:39
7. Battlefields (Instrumental) 1:46
8. Fear The Truth 3:45
9. Cursed Inherintance 4:06
10. Blessed By The Fake Light 4:39
11. Revelations Of Tormented Thoughts 4:17
12. Oblivion 9:27




https://www.youtube.com/watch?v=rTp0Ad-Fzt4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

8 kawałków bezlitosnego, dzikiego death metalu!
W składzie muzycy Engulfed, Burial Invocation, Hyperdontia.



Diabolizer to grupa, która już od pewnego czasu działa na scenie tureckiego death metalu, jednak dla wielu może okazać czymś kompletnie nowym, bo Khalkedonian Death jest dopiero ich pełnoczasowym debiutem. Mimo iż zespół funkcjonuje nieprzerwalnie od dekady, jego dorobek jest dość skromny i ogranicza się do demówki/singla, epki i opisywanej płyty. Ten stan rzeczy można łatwo wytłumaczyć zaangażowaniem poszczególnych muzyków w kilka innych, o wiele aktywniejszych i lepiej znanych kapel, że wymienię tylko Decaying Purity, Burial Invocation, Engulfed i Hyperdontia.

To właśnie skład Diabolizer sprawia, że początkowo nie do końca wiadomo, czego można się po chłopakach spodziewać, bo na logikę w grę wchodzi albo typowo amerykański brutal death, albo klimatyczna grobowa mielonka z nutką Incantation. Tymczasem zespół proponuje szybki i agresywny death metal w duchu Malevolent Creation, Sinister czy Vomitory – dynamiczny, zróżnicowany i bezpośredni. Turecka ekipa nawet na sekundę nie próbuje odchodzić od klasycznych wzorców, co z jednej strony sprawia, że Khalkedonian Death chłonie się jak materiał znany od lat, a z drugiej, że niczym specjalnym nie zaskakuje i jest przewidywalny. Na tą „drugą stronę” jestem skłonny przymknąć oko, bo i takie granie jest czasem bardzo potrzebne, zwłaszcza kiedy trzyma wysoki poziom i potrafi dostarczyć sporo radochy.

Umiejętności muzyków, co oczywiste, są bez zarzutu, co jednak nie oznacza, że chłopaki mają ciągoty do komplikowania utworów tudzież popisywania się. Wprawdzie Diabolizer mają do zaoferowania stosunkowo długie kawałki (średnia długość wynosi prawie 6 minut), ale są one zbudowane z prostych elementów i z dużą dbałością o dynamikę, natomiast bez technicznego szaleństwa i pozagatunkowych dziwactw – jak klasyka, to klasyka. Do tradycji (choć nowszej – początek lat dwutysięcznych) odwołuje się również brzmienie Khalkedonian Death: mocne, czytelne i przybrudzone tyle, ile trzeba – do takiego grania wprost idealne.

Jedyny poważny minus, jaki przychodzi mi do głowy w związku z Khalkedonian Death, to długość tego materiału – aż 46 minut. W tym stylu optymalne wydaje się 35 minut, Turków natomiast trochę poniosła wena i natrzaskali o wiele więcej. W przypadku Diabolizer nie chodzi nawet o wywalenie któregoś kawałka, co raczej o przycięcie wszystkich, zwyczajne ograniczenie liczby powtórzeń niektórych partii – wtedy płyta zyskałaby na pierdolnięciu, a po wszystkim wywoływałaby niedosyt zamiast pewnej ulgi. Cóż, może następnym razem przygotują bardziej zwarty materiał.

demo

Turkey may seem an unlikely land for Death Metal of supreme quality to hail from (at least for those who are not yet aware of its brooding underground scene), yet it is home to many of the finest acts of the genre historically and currently.

One of these heavyweights are DIABOLIZER whom have returned from the depths to follow their 2016 EP with a debut full length. Blisteringly heavy from the very onset with a ruthless set of tight guitar work, technical yet old school atop a mountainous array of blasting drum work with such ferocity that all temples will shake in the sonic fury of DIABOLIZER.

The rupturing vitriol of the vocals is equally daunting with the full band delivering such a precise and extreme example of Turkish Death Metal that happily lives up to the legacies of the scene, unsurprisingly as the whole band features in a plethora of other superb bands too.

This cavernous and punishing album punches in with a full 47 minutes of superior Death Metal artistry that conjures Lovecraftian visions with tormenting brutality and uncompromising quality that will severely injure all whom do not approach this monolith of creatively diverse and utterly obliterating music carefully.



..::TRACK-LIST::..

1. Dawn of Obliteration 05:16
2. Maelstroms of Abhorrence 05:23
3. Cloaked in an Aura of Madness 05:10
4. Mayhemic Darkness and Possessed Visions 07:21
5. Sulphurous Vengeance 04:45
6. Bringers of Khalkedonian Death 05:50
7. Spearfuck the Throes of Treason 05:45
8. Perishing in His Oceans of Blood 06:44



..::OBSADA::..

Abomination - Vocals
Mustafa - Guitars
Can - Guitars
Malik - Bass
Aberrant - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=agmN9-tcUDQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

8 kawałków bezlitosnego, dzikiego death metalu!
W składzie muzycy Engulfed, Burial Invocation, Hyperdontia.



Diabolizer to grupa, która już od pewnego czasu działa na scenie tureckiego death metalu, jednak dla wielu może okazać czymś kompletnie nowym, bo Khalkedonian Death jest dopiero ich pełnoczasowym debiutem. Mimo iż zespół funkcjonuje nieprzerwalnie od dekady, jego dorobek jest dość skromny i ogranicza się do demówki/singla, epki i opisywanej płyty. Ten stan rzeczy można łatwo wytłumaczyć zaangażowaniem poszczególnych muzyków w kilka innych, o wiele aktywniejszych i lepiej znanych kapel, że wymienię tylko Decaying Purity, Burial Invocation, Engulfed i Hyperdontia.

To właśnie skład Diabolizer sprawia, że początkowo nie do końca wiadomo, czego można się po chłopakach spodziewać, bo na logikę w grę wchodzi albo typowo amerykański brutal death, albo klimatyczna grobowa mielonka z nutką Incantation. Tymczasem zespół proponuje szybki i agresywny death metal w duchu Malevolent Creation, Sinister czy Vomitory – dynamiczny, zróżnicowany i bezpośredni. Turecka ekipa nawet na sekundę nie próbuje odchodzić od klasycznych wzorców, co z jednej strony sprawia, że Khalkedonian Death chłonie się jak materiał znany od lat, a z drugiej, że niczym specjalnym nie zaskakuje i jest przewidywalny. Na tą „drugą stronę” jestem skłonny przymknąć oko, bo i takie granie jest czasem bardzo potrzebne, zwłaszcza kiedy trzyma wysoki poziom i potrafi dostarczyć sporo radochy.

Umiejętności muzyków, co oczywiste, są bez zarzutu, co jednak nie oznacza, że chłopaki mają ciągoty do komplikowania utworów tudzież popisywania się. Wprawdzie Diabolizer mają do zaoferowania stosunkowo długie kawałki (średnia długość wynosi prawie 6 minut), ale są one zbudowane z prostych elementów i z dużą dbałością o dynamikę, natomiast bez technicznego szaleństwa i pozagatunkowych dziwactw – jak klasyka, to klasyka. Do tradycji (choć nowszej – początek lat dwutysięcznych) odwołuje się również brzmienie Khalkedonian Death: mocne, czytelne i przybrudzone tyle, ile trzeba – do takiego grania wprost idealne.

Jedyny poważny minus, jaki przychodzi mi do głowy w związku z Khalkedonian Death, to długość tego materiału – aż 46 minut. W tym stylu optymalne wydaje się 35 minut, Turków natomiast trochę poniosła wena i natrzaskali o wiele więcej. W przypadku Diabolizer nie chodzi nawet o wywalenie któregoś kawałka, co raczej o przycięcie wszystkich, zwyczajne ograniczenie liczby powtórzeń niektórych partii – wtedy płyta zyskałaby na pierdolnięciu, a po wszystkim wywoływałaby niedosyt zamiast pewnej ulgi. Cóż, może następnym razem przygotują bardziej zwarty materiał.

demo

Turkey may seem an unlikely land for Death Metal of supreme quality to hail from (at least for those who are not yet aware of its brooding underground scene), yet it is home to many of the finest acts of the genre historically and currently.

One of these heavyweights are DIABOLIZER whom have returned from the depths to follow their 2016 EP with a debut full length. Blisteringly heavy from the very onset with a ruthless set of tight guitar work, technical yet old school atop a mountainous array of blasting drum work with such ferocity that all temples will shake in the sonic fury of DIABOLIZER.

The rupturing vitriol of the vocals is equally daunting with the full band delivering such a precise and extreme example of Turkish Death Metal that happily lives up to the legacies of the scene, unsurprisingly as the whole band features in a plethora of other superb bands too.

This cavernous and punishing album punches in with a full 47 minutes of superior Death Metal artistry that conjures Lovecraftian visions with tormenting brutality and uncompromising quality that will severely injure all whom do not approach this monolith of creatively diverse and utterly obliterating music carefully.



..::TRACK-LIST::..

1. Dawn of Obliteration 05:16
2. Maelstroms of Abhorrence 05:23
3. Cloaked in an Aura of Madness 05:10
4. Mayhemic Darkness and Possessed Visions 07:21
5. Sulphurous Vengeance 04:45
6. Bringers of Khalkedonian Death 05:50
7. Spearfuck the Throes of Treason 05:45
8. Perishing in His Oceans of Blood 06:44



..::OBSADA::..

Abomination - Vocals
Mustafa - Guitars
Can - Guitars
Malik - Bass
Aberrant - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=agmN9-tcUDQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Corpus Mortale was founded in early 1993 by Nicholas Maschøln(drums) and Søren Jensen(guitar). After some line-up changes Martin Rosendahl(vocals & bass) joined in Spring 1994. At the time the band was kind of a hobby band, nevertheless, a demo-tape was recorded in May 1995. The tape received positive reactions in the underground press, and the band went on with more serious intentions! After playing a couple of shows, the band recruited a fourth member. Morten Jensen joined the band early in 1996. Only three months later the band went to the studio, to record their second demo, the mcd "Integration". This time the band got even better recognition, and the full pressing of 800 copies was sold out in 7 months.

The following years (1997-1999) was spent playing shows both in Denmark and Germany, and composing new material. Søren and Morten grew tired of Corpus Mortale, and after the crashed album attempt "Spiritism", they decided to leave! While searching for replacements, Martin and Nicholas continued to write new songs, and when Brian Eriksen (guitar & vocals) and Jens Lee (guitar) joined in September, it didn´t take long before the band was ready for the recording of their final official demo. The mcd "Succumb To The Superior" was recorded and released, and once again the critics were overwhelming! Loads of good reviews, interviews and a couple of (unfortunately bad!?!) contract offers.

In the summer of 2001 Jens Lee left the band due to lack of time and dedication. Just a few months later Roar Christoffersen (guitar) joins in and in December the label-only "Sombre And Vile"mcd, was conceived! Once more, only bad contract offers occurred!

In the summer of 2003 Brian was no longer into playing metal no more, he left a few months later. The year of 2003 was spent shopping the album "With Lewd Demeanor"! A couple of quite interesting offers slipped right through, but in the end… in October 2003 the bands signed a contract with Dutch label Neurotic Records ! The album was released on 23rd of November, just 10 days after the band had returned from a 12 date European tour.



..::TRACK-LIST::..

1. An Embrace to Wake the Dead 01:39
2. Dehumanized 03:29
3. Postmortem Rape 03:41
4. Scorched 05:17
5. Cold Earth 04:34
6. Erosion of the Flesh 04:03
7. Devoid in Compassion 05:05
8. Sustained Depressed Fractures 03:15
9. Descent into the Maelstrom 04:09
10. Shallow Graves 05:17



..::OBSADA::..

Brian - Guitars, Vocals
Martin - Vocals, Bass
Nicholas - Drums
Roar - Guitars




https://www.youtube.com/watch?v=kLWRdi-IkAw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Corpus Mortale was founded in early 1993 by Nicholas Maschøln(drums) and Søren Jensen(guitar). After some line-up changes Martin Rosendahl(vocals & bass) joined in Spring 1994. At the time the band was kind of a hobby band, nevertheless, a demo-tape was recorded in May 1995. The tape received positive reactions in the underground press, and the band went on with more serious intentions! After playing a couple of shows, the band recruited a fourth member. Morten Jensen joined the band early in 1996. Only three months later the band went to the studio, to record their second demo, the mcd "Integration". This time the band got even better recognition, and the full pressing of 800 copies was sold out in 7 months.

The following years (1997-1999) was spent playing shows both in Denmark and Germany, and composing new material. Søren and Morten grew tired of Corpus Mortale, and after the crashed album attempt "Spiritism", they decided to leave! While searching for replacements, Martin and Nicholas continued to write new songs, and when Brian Eriksen (guitar & vocals) and Jens Lee (guitar) joined in September, it didn´t take long before the band was ready for the recording of their final official demo. The mcd "Succumb To The Superior" was recorded and released, and once again the critics were overwhelming! Loads of good reviews, interviews and a couple of (unfortunately bad!?!) contract offers.

In the summer of 2001 Jens Lee left the band due to lack of time and dedication. Just a few months later Roar Christoffersen (guitar) joins in and in December the label-only "Sombre And Vile"mcd, was conceived! Once more, only bad contract offers occurred!

In the summer of 2003 Brian was no longer into playing metal no more, he left a few months later. The year of 2003 was spent shopping the album "With Lewd Demeanor"! A couple of quite interesting offers slipped right through, but in the end… in October 2003 the bands signed a contract with Dutch label Neurotic Records ! The album was released on 23rd of November, just 10 days after the band had returned from a 12 date European tour.



..::TRACK-LIST::..

1. An Embrace to Wake the Dead 01:39
2. Dehumanized 03:29
3. Postmortem Rape 03:41
4. Scorched 05:17
5. Cold Earth 04:34
6. Erosion of the Flesh 04:03
7. Devoid in Compassion 05:05
8. Sustained Depressed Fractures 03:15
9. Descent into the Maelstrom 04:09
10. Shallow Graves 05:17



..::OBSADA::..

Brian - Guitars, Vocals
Martin - Vocals, Bass
Nicholas - Drums
Roar - Guitars




https://www.youtube.com/watch?v=kLWRdi-IkAw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Po raz pierwszy na CD!
Demo 1994 + bonusy hiszpańskiego zespołu grającego mroczny occult death metal; zespół obecnie funkcjonuje pod nazwą OUIJA.



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 1:37
2. Malevolent Fire 4:55
3. Destiny Of The Occult 4:59
4. Corpus Delity Post Mortem 4:15
5. Sorcery 4:14
6. Chained Beast 3:44
7. Possesion Of A Divine Soul 3:47

Live Bonustracks (27-02-1993):
8. Common Grave 1:54
9. Exodus Toward The Unknown 2:58
10. Bloody Exorcism 3:12



..::OBSADA::..

Vocals - Manolo
Drums - Daniel
Engineer, Bass [Session] - Jose Manuel Ferrer
Guitar - Erik



https://www.youtube.com/watch?v=oVMxHi-b18w


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Po raz pierwszy na CD!
Demo 1994 + bonusy hiszpańskiego zespołu grającego mroczny occult death metal; zespół obecnie funkcjonuje pod nazwą OUIJA.



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 1:37
2. Malevolent Fire 4:55
3. Destiny Of The Occult 4:59
4. Corpus Delity Post Mortem 4:15
5. Sorcery 4:14
6. Chained Beast 3:44
7. Possesion Of A Divine Soul 3:47

Live Bonustracks (27-02-1993):
8. Common Grave 1:54
9. Exodus Toward The Unknown 2:58
10. Bloody Exorcism 3:12



..::OBSADA::..

Vocals - Manolo
Drums - Daniel
Engineer, Bass [Session] - Jose Manuel Ferrer
Guitar - Erik



https://www.youtube.com/watch?v=oVMxHi-b18w


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Bezlitosny i znakomicie napisany materiał!!!

FA


Debiutancka EP-ka Malefic Throne, jak by nie patrzeć zespołu gwiazd, bo tworzonego przez takie persony jak Gene Palubicki i Steve Tucker, plus John Longstreth (między innymi Hate Eternal, Origin), nie zrobiła na mnie jakiegoś większego znaczenia. Powiedziałbym wręcz przeciwnie, że nazwiska, którymi tamten materiał był reklamowany, były odwrotnie proporcjonalne do muzyki zawartej na „Malefic Throne”. A może to moje oczekiwania były zbyt wygórowane?

Nie będę teraz tego roztrząsał, bo nadeszło nowe, zresztą w postaci pełnometrażowego wydawnictwa, i… jest o wiele, kurwa, lepiej. Można wręcz powiedzieć, że jest zajebiście. „The Conquering Darkness” to trzy kwadranse muzyki faktycznie będącej wypadkową przede wszystkim zespołów macierzystych dwóch pierwszych wymienionych wcześniej muzyków. To, że styl Gienka bardzo mocno nawiązuje do spuścizny Morbid Angel wiemy nie od dziś. Rzecz w tym, że facet na jego podwalinach wykształcił własny, niepodrabialny sznyt, który to doskonale na tych nagraniach słychać. Nie wiem na ile pomagał mu Steve, który w sumie też potrafi dobre piosenki tworzyć, ale rezultat ostateczny to niezaprzeczalnie dźwięki cuchnące na kilometr nagraniami Morbid Angel z okresu F i G, pomieszanych z intensywnością Angelcorpse. No i te solówki, które chwilami mogłyby zawstydzić Treya z najlepszych lat. „The Conquering Darkness” to album na wskroś oldskulowy, nie łamiący żadnych barier, jednocześnie zawierający wszystko, czego fanom death metalu z lat dziewięćdziesiątych do szczęścia potrzeba. Mnóstwo tutaj zmian tempa, płynnego szuflowania riffami, masywnego pierdolnięcia, jak i dogniatania do gleby, oraz infekujących, zwłaszcza po kilku okrążeniach, melodii. Zniszczenia dopełnia wyśmienite brzmienie, gdzie wszystkie partie są doskonale czytelne, a całość brzmi organicznie do bólu. Myślę, że najbardziej adekwatnym porównaniem, za pomocą którego mógłbym polecić ten krążek, jest odniesienie do „Kingdoms Disdained”. Otóż debiut Malefic Throne to przy wspomnianym albumie Ferrari stojące przy, co najwyżej, Citroenie. Tutaj wszystko pięknie cyka, mieli i kruszy na proch, a przy okazji słychać, że nie jest to „piosenka z generatora”, tylko najszczerszy, pulsujący w żyłach metal śmierci.

Jestem w stanie nawet zaryzykować stwierdzenie, że niektórym ten materiał może się załapać do ścisłego topu w podsumowaniach roku. U mnie może aż tak wysoko nie wskoczy, ale i tak uważam, że „The Conquering Darkness” to death metal z najwyższej półki. Jestem pod mocnym wrażeniem. Takie granie to miód na moje uszy.

jesusatan


Malefic Throne is guitarist Gene Palubicki (Angelcorpse, Perdition Temple), vocalist & bassist Steve Tucker (Morbid Angel) and drummer John Longstreth (Origin, Hate Eternal, ex-Angelcorpse). “The Conquering Darkness” marks their debut album.

The trio was put together by Palubicki in 2020, after initially having met at Morrisound in 1997, where both Angelcorpse and Morbid Angel were recording their own albums side to side. “This bands roots can be traced all the way back to the mid 90s when Gene, Steve, and I first met at Morrisound studios,” John Longstreth comments. “It's an amazing feeling to see those old conversations and hang outs develop into a true celebration of blistering infernal death metal. I have no doubt that this union will be absolutely crushing.” Palubicki stresses out that the music produced by Malefic Throne has the imprint of all three members very present in every moment of the songs. The synthesis of the three members through delivery and writing is what makes band its own special entity, with an an increased dynamic within the form of death metal they generate.

“The Conquering Darkness” was recorded, mixed and mastered at Menegroth The Thousand Caves (Gorguts, Origin, Atheist) with Colin Marston. Drummer John Longstreth hints at the outcome as extremely brutal and infernal nuclear death metal. Its cover artwork was painted by renowned artist Daniele Valeriani (Dark Funeral, Mayhem). Christophe Szpajdel (Emperor, Moonspell) crafted the band's logo.




..::TRACK-LIST::..

1. Blasphémait Desecration 06:03
2. The Voice of my Ghost 06:06
3. Athirst for Dissonance 05:00
4. Born of Plague 04:41
5. Divine Tragedy 04:11
6. Carnage of the Forgotten 05:02
7. When our Shadows Align 05:10
8. Forged in Stone 07:56



..::OBSADA::..

Steve Tucker - Bass, Vocals
John Longstreth - Drums
Gene Palubicki - Guitars




https://www.youtube.com/watch?v=SogQN0fO9ms



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Bezlitosny i znakomicie napisany materiał!!!

FA


Debiutancka EP-ka Malefic Throne, jak by nie patrzeć zespołu gwiazd, bo tworzonego przez takie persony jak Gene Palubicki i Steve Tucker, plus John Longstreth (między innymi Hate Eternal, Origin), nie zrobiła na mnie jakiegoś większego znaczenia. Powiedziałbym wręcz przeciwnie, że nazwiska, którymi tamten materiał był reklamowany, były odwrotnie proporcjonalne do muzyki zawartej na „Malefic Throne”. A może to moje oczekiwania były zbyt wygórowane?

Nie będę teraz tego roztrząsał, bo nadeszło nowe, zresztą w postaci pełnometrażowego wydawnictwa, i… jest o wiele, kurwa, lepiej. Można wręcz powiedzieć, że jest zajebiście. „The Conquering Darkness” to trzy kwadranse muzyki faktycznie będącej wypadkową przede wszystkim zespołów macierzystych dwóch pierwszych wymienionych wcześniej muzyków. To, że styl Gienka bardzo mocno nawiązuje do spuścizny Morbid Angel wiemy nie od dziś. Rzecz w tym, że facet na jego podwalinach wykształcił własny, niepodrabialny sznyt, który to doskonale na tych nagraniach słychać. Nie wiem na ile pomagał mu Steve, który w sumie też potrafi dobre piosenki tworzyć, ale rezultat ostateczny to niezaprzeczalnie dźwięki cuchnące na kilometr nagraniami Morbid Angel z okresu F i G, pomieszanych z intensywnością Angelcorpse. No i te solówki, które chwilami mogłyby zawstydzić Treya z najlepszych lat. „The Conquering Darkness” to album na wskroś oldskulowy, nie łamiący żadnych barier, jednocześnie zawierający wszystko, czego fanom death metalu z lat dziewięćdziesiątych do szczęścia potrzeba. Mnóstwo tutaj zmian tempa, płynnego szuflowania riffami, masywnego pierdolnięcia, jak i dogniatania do gleby, oraz infekujących, zwłaszcza po kilku okrążeniach, melodii. Zniszczenia dopełnia wyśmienite brzmienie, gdzie wszystkie partie są doskonale czytelne, a całość brzmi organicznie do bólu. Myślę, że najbardziej adekwatnym porównaniem, za pomocą którego mógłbym polecić ten krążek, jest odniesienie do „Kingdoms Disdained”. Otóż debiut Malefic Throne to przy wspomnianym albumie Ferrari stojące przy, co najwyżej, Citroenie. Tutaj wszystko pięknie cyka, mieli i kruszy na proch, a przy okazji słychać, że nie jest to „piosenka z generatora”, tylko najszczerszy, pulsujący w żyłach metal śmierci.

Jestem w stanie nawet zaryzykować stwierdzenie, że niektórym ten materiał może się załapać do ścisłego topu w podsumowaniach roku. U mnie może aż tak wysoko nie wskoczy, ale i tak uważam, że „The Conquering Darkness” to death metal z najwyższej półki. Jestem pod mocnym wrażeniem. Takie granie to miód na moje uszy.

jesusatan


Malefic Throne is guitarist Gene Palubicki (Angelcorpse, Perdition Temple), vocalist & bassist Steve Tucker (Morbid Angel) and drummer John Longstreth (Origin, Hate Eternal, ex-Angelcorpse). “The Conquering Darkness” marks their debut album.

The trio was put together by Palubicki in 2020, after initially having met at Morrisound in 1997, where both Angelcorpse and Morbid Angel were recording their own albums side to side. “This bands roots can be traced all the way back to the mid 90s when Gene, Steve, and I first met at Morrisound studios,” John Longstreth comments. “It's an amazing feeling to see those old conversations and hang outs develop into a true celebration of blistering infernal death metal. I have no doubt that this union will be absolutely crushing.” Palubicki stresses out that the music produced by Malefic Throne has the imprint of all three members very present in every moment of the songs. The synthesis of the three members through delivery and writing is what makes band its own special entity, with an an increased dynamic within the form of death metal they generate.

“The Conquering Darkness” was recorded, mixed and mastered at Menegroth The Thousand Caves (Gorguts, Origin, Atheist) with Colin Marston. Drummer John Longstreth hints at the outcome as extremely brutal and infernal nuclear death metal. Its cover artwork was painted by renowned artist Daniele Valeriani (Dark Funeral, Mayhem). Christophe Szpajdel (Emperor, Moonspell) crafted the band's logo.




..::TRACK-LIST::..

1. Blasphémait Desecration 06:03
2. The Voice of my Ghost 06:06
3. Athirst for Dissonance 05:00
4. Born of Plague 04:41
5. Divine Tragedy 04:11
6. Carnage of the Forgotten 05:02
7. When our Shadows Align 05:10
8. Forged in Stone 07:56



..::OBSADA::..

Steve Tucker - Bass, Vocals
John Longstreth - Drums
Gene Palubicki - Guitars




https://www.youtube.com/watch?v=SogQN0fO9ms



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Caedere pochodzi z domu takich zasłużonych załóg jak Sinister, Pestilence i Gorefest, więc naturalnym było dla mnie zapoznanie się z materiałem holenderskich ciężarowców. Album – co może zaskakiwać – został wydany przez naszą rodzimą wytwórnię Via Nocturna latem tego roku, nosi tytuł Eighty Years’ War (Dutch War of Independence), i jest czwartym w wieloletniej historii kariery Caedere.

Jak mówi tytuł, jest to album koncepcyjny, bazujący tematycznie wokół holenderskiej wojny o niepodległość i związanej z nią walce wyznaniowej. Okładkę zaprojektował Gyula Havancsák znany z dokonań dla Hour of Penance, Annihilator, Blind Guardian czy Destruction, w swej pracy świetnie nawiązał do wojennego motywu śmierci i danse macabre. Muzycznie jest równie poważnie i mocno. Caedere obraca się w rejonach mięsistego death metalu, z naciskiem na jego florydzki styl. Szybkość oraz ciężary współistnieją tu na równych prawach, a dodatkowym urozmaiceniem stają się okazjonalne złowieszcze, doomowe pasaże. Szczerze powiedziawszy, Eighty Years’ War nie sprawił mi żadnych problemów. Od momentu pierwszego wciśnięcia play wiedziałem, że jest to płyta dla mnie. Posiada wszystkie elementy, za które cenię wykonawców DM. Jest skomponowana z głową, brutalna, lecz klarowna, dobrze wyprodukowana i co istotne przebojowa (oczywiście jak na standardy tej sceny). Technika jest tu trzymana w ryzach, dzięki czemu aranże są przejrzyste, a kompozycje nieprzeładowane. Jest to granie na modłę takich załóg jak Aeon, Hate Eternal czy naszego Devilyn z czasów Artefact, gdzie nowoczesność spotyka klasykę, by pchać delikatnie ewolucję gatunku dalej. Małe nawiązania do black metalu nadają dodatkowej kolorystyki, by zadbać o „zły” klimat i uwagę słuchacza, a wokalista Ben De Graaff (Phlebotomized, ex Lividity) poza zawodowym, grobowym growlem atakuje drapiącym skrzekiem. Nie ma tu mowy o ziewaniu, utwory dostarczają emocji przez cały czas trwania płyty, to materiał zdecydowanie koncertowy.

Generalizując, Caedere uderzyło z silną pozycją, wartą sprawdzenia i poświęcenia mu czasu. Holandia posiada wieloletnie tradycje związane z wykonywaniem death metalu, a opisywany zespół ma głębokie korzenie w tej sztuce. 2021 rok w moim uznaniu nie był przesadnie przeładowany świetnymi premierami klasycznego DM i śmiem uważać Eight Years’ War za jedną z ciekawszych propozycji w ostatnim okresie.

Brzeźnicki


The lyrical theme of the album is the Dutch war of independence and the religious uproar between 1568 and 1648. Musically it is also a concept album, the last track features a theme which is prevalent in different shapes and sizes in all the other tracks, in a scorching blend of Brutal/Technical Death metal, interlaced with epic doom passages and haunting black metal riffs.

Gyula Havancsák was responsible for the artwork of this album. He is known for his work for bands such as Accept, Annihilator, Blind Guardian, Destruction, Hour of Penance, and many many more.

Michiel van der Plicht (ex-God Dethroned, Carach Angren, Pestilence) was enlisted to play drums on the album.



..::TRACK-LIST::..

1. Iconoclasm 03:37
2. Inquisition 03:07
3. Council of Blood 05:31
4. The Siege (of Long Breath) 07:07
5. War & Sorrow 01:34
6. Sea Beggars 05:06
7. Divine Power of Kings 04:50
8. The Seven Provinces 06:40



..::OBSADA::..

Thomas Luijken - Guitars
Niels Ottink - Guitars
Joey Veerbeek - Bass
Michiel Lankhorst - Vocals

Session drums by Michiel van der Plicht.
Violins and Percussion by Antonia Ottink and Clemens Kerssies




https://www.youtube.com/watch?v=xjDOFFpfoUU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Caedere pochodzi z domu takich zasłużonych załóg jak Sinister, Pestilence i Gorefest, więc naturalnym było dla mnie zapoznanie się z materiałem holenderskich ciężarowców. Album – co może zaskakiwać – został wydany przez naszą rodzimą wytwórnię Via Nocturna latem tego roku, nosi tytuł Eighty Years’ War (Dutch War of Independence), i jest czwartym w wieloletniej historii kariery Caedere.

Jak mówi tytuł, jest to album koncepcyjny, bazujący tematycznie wokół holenderskiej wojny o niepodległość i związanej z nią walce wyznaniowej. Okładkę zaprojektował Gyula Havancsák znany z dokonań dla Hour of Penance, Annihilator, Blind Guardian czy Destruction, w swej pracy świetnie nawiązał do wojennego motywu śmierci i danse macabre. Muzycznie jest równie poważnie i mocno. Caedere obraca się w rejonach mięsistego death metalu, z naciskiem na jego florydzki styl. Szybkość oraz ciężary współistnieją tu na równych prawach, a dodatkowym urozmaiceniem stają się okazjonalne złowieszcze, doomowe pasaże. Szczerze powiedziawszy, Eighty Years’ War nie sprawił mi żadnych problemów. Od momentu pierwszego wciśnięcia play wiedziałem, że jest to płyta dla mnie. Posiada wszystkie elementy, za które cenię wykonawców DM. Jest skomponowana z głową, brutalna, lecz klarowna, dobrze wyprodukowana i co istotne przebojowa (oczywiście jak na standardy tej sceny). Technika jest tu trzymana w ryzach, dzięki czemu aranże są przejrzyste, a kompozycje nieprzeładowane. Jest to granie na modłę takich załóg jak Aeon, Hate Eternal czy naszego Devilyn z czasów Artefact, gdzie nowoczesność spotyka klasykę, by pchać delikatnie ewolucję gatunku dalej. Małe nawiązania do black metalu nadają dodatkowej kolorystyki, by zadbać o „zły” klimat i uwagę słuchacza, a wokalista Ben De Graaff (Phlebotomized, ex Lividity) poza zawodowym, grobowym growlem atakuje drapiącym skrzekiem. Nie ma tu mowy o ziewaniu, utwory dostarczają emocji przez cały czas trwania płyty, to materiał zdecydowanie koncertowy.

Generalizując, Caedere uderzyło z silną pozycją, wartą sprawdzenia i poświęcenia mu czasu. Holandia posiada wieloletnie tradycje związane z wykonywaniem death metalu, a opisywany zespół ma głębokie korzenie w tej sztuce. 2021 rok w moim uznaniu nie był przesadnie przeładowany świetnymi premierami klasycznego DM i śmiem uważać Eight Years’ War za jedną z ciekawszych propozycji w ostatnim okresie.

Brzeźnicki


The lyrical theme of the album is the Dutch war of independence and the religious uproar between 1568 and 1648. Musically it is also a concept album, the last track features a theme which is prevalent in different shapes and sizes in all the other tracks, in a scorching blend of Brutal/Technical Death metal, interlaced with epic doom passages and haunting black metal riffs.

Gyula Havancsák was responsible for the artwork of this album. He is known for his work for bands such as Accept, Annihilator, Blind Guardian, Destruction, Hour of Penance, and many many more.

Michiel van der Plicht (ex-God Dethroned, Carach Angren, Pestilence) was enlisted to play drums on the album.



..::TRACK-LIST::..

1. Iconoclasm 03:37
2. Inquisition 03:07
3. Council of Blood 05:31
4. The Siege (of Long Breath) 07:07
5. War & Sorrow 01:34
6. Sea Beggars 05:06
7. Divine Power of Kings 04:50
8. The Seven Provinces 06:40



..::OBSADA::..

Thomas Luijken - Guitars
Niels Ottink - Guitars
Joey Veerbeek - Bass
Michiel Lankhorst - Vocals

Session drums by Michiel van der Plicht.
Violins and Percussion by Antonia Ottink and Clemens Kerssies




https://www.youtube.com/watch?v=xjDOFFpfoUU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Z zasady podchodzę sceptycznie do wszelkich formacji mających znamiona superbandów. Jak na mój gust, trochę za często zdarza się że głośne nazwiska są wystarczającym powodem do przepchnięcia każdego kapcia, czasem nawet w szanowanych wytwórniach. Hyperdontia jest superskładem, a muzycy tam się udzielający znani są między innymi z Burial Invocation, Engulfed, Apparatus czy Undergang. Gdybym oczekiwał, oczekiwałbym bunkrów.

Bunkry natomiast są, i to w bardzo zachęcającym stadium rozkładu. Pierwszy longplay formacji wydany został przez Dark Descent Records i zawiera trzydzieści pięć minut oldschoolowego death metalu, podzielonego na osiem aktów i okraszonego szczyptą nieprzewidywalności.

I to ostatnie najbardziej mi się na Nexus of Teeth podoba. Bo niby to śmierć hołdująca starej szkole i patrosząca trupy w imię klasyki, ale jednak od czasu do czasu pojawia się coś nietypowego, coś ożywczego. Na przykład dysonansowe dodatki do riffów Of Spire and Thorn, albo początek Purging Through Flesh. Hyperdontia potrafi także dorzucić elementy do thrashowego poskakania (Euphoric Evisceration) lub punkowe zrywy (Escaping the Mortal Embodiment), choć to tylko dodatkowe smaczki. Główne danie to oczywiście obskurny i cuchnący death metal. Raz na szybko, raz na wolno, czasem zarzucający chaosem, innym razem wciągający w martwy klimat solówką i melodią. Niekiedy zdarza się (najwyraźniej słyszałem to na Aura of Flies), że poszczególne motywy nie do końca do siebie pasują, a przejście między nimi jest równie dyskretne, co schody w Pałacu Kultury i Nauki, choć przy ogromie atrakcji nie przeszkadza to specjalnie. Album jest pełen wszystkiego, co w death metalu najlepsze, a zastosowane tu riffy wgryzają się w pamięć jak zombiaki w czaszkę Erlenda w Dead Snow. Równie dobrze bawiłem się i przy kanonadach blastów, i przy zagrywkach prostych a chwytliwych. A jak jeszcze dodamy do tego brzmienie krążka i grobowy wokal, który ktoś mógłby pomylić z upiornym przeciągiem, robi się zupełnie dobrze.

Jeżeli hołdujecie starym rozwiązaniom, nie możecie Nexus of Teeth pominąć. Założę się, że w kategorii „oldschool death metal album of the year” kilka razy zdobędzie podium, całkowicie zasłużenie.

Kapitan Bajeczny


Stomatologiczny death metal? Tego zdaje się jeszcze nie było. I co ciekawe – to ma nawet sens! Bo cóż jest przerażającego w obdzieraniu ze skóry, ludobójstwach czy Szatanie wobec wizji leczenia kanałowego po tysiaku za ząb? Ha! Nie spodziewajcie się jednak w tekstach przesadnie obrazowych opisów, bo muzycy Hyperdontia postawili na krótkie i niewyszukane formy liryczne na poziomie grafomaństwa, jakie każdy z nas uskuteczniał w podstawówce. I choćby z tego powodu nie należy uznawać oryginalnej tematyki za podstawowy atut Nexus Of Teeth; najważniejsza jest tu bez wątpienia muzyka.

Za Hyperdontia odpowiadają członkowie m.in. Decaying Purity, Phrenelith czy Burial Invocation, a zatem zespołów z zupełnie różnych stylistycznie światów (a i geograficznie nie jest to przecież rzut beretem), więc w zasadzie nie było wiadomo, czego można się po nich spodziewać. Bulgoty? Oldskul? Ponury doom? Ta kwestia znajduje wyjaśnienie w pierwszych kilkunastu sekundach „Purging Through Flesh” – Hyperdontia to kolejna już kapela, która za punkt wyjścia wzięła sobie wczesne dokonania Incantation i paru co sławniejszych grup mocno zainspirowanych… Incantation. Nad Nexus Of Teeth przez większość czasu unosi się duch „Onward To Golgotha”, ponadto w szybszych partiach zalatuje też starym Morbid Angel… Innymi słowy: oryginalności za grosz.

No prawie, bo muzycy Hyperdontia baaardzo przyłożyli się do brzmienia swojego materiału i to w stopniu daleko wykraczającym poza to, co zrobili dotychczas inni „grający pod Incantation”. Mnie Nexus Of Teeth imponuje niespotykaną w tym stylu (i tak ogólnie – pozazdroszczenia godną) selektywnością gitar – tu dosłownie KAŻDY riff jest doskonale czytelny i to niezależnie od jego tempa czy stopnia skomplikowania. Dzięki temu słychać, że gitarniak zaserwował wyłącznie dobrze osadzone w klimacie konkrety, bez ratowania się jałowymi wypełniaczami. Stąd też po lepszym wgryzieniu się w utwory okazuje się, że są bogatsze i precyzyjniej skonstruowane, niż by to wynikało z takiej dość barbarzyńskiej estetyki. Jakby tego było mało, chwytliwość Nexus Of Teeth nie budzi moich najmniejszych zastrzeżeń – za muzyką podąża się z dużym zaangażowaniem, więc całość przelatuje naprawdę szybko.

Nie da się ukryć, że w ostatnich latach granie „pod Incantation” stało się łatwym sposobem na zdobycie kultu i rozgłosu, co mi już bokiem wychodzi, bo mnożą się te kapele jak grzyby po deszczu, choć większość z nich ma do zaoferowania jedynie odgrzewane po stokroć kotlety. Prawdziwych perełek jest wśród nich niewiele, a Hyperdontia — może i odrobinę na wyrost — byłbym właśnie skłonny zaliczyć do tego grona.

demo


Ambition has been, and will continue to be, a quality that sets more involved and serious up-and-coming artists apart from their more casual peers, but it is especially important when the artist's craft is focused on authenticity. This is why Denmark/Turkey's Hyperdontia, originally formed as a super-group containing alumni from the Dark Descent Records death metal scene, have set themselves apart from numerous other bands inspired by the rawer, more rotten side of 90's death metal. Not only have they consistently kept our hunger for audible repugnance satiated with a few of cherry-on-top releases in the span of just a couple years, but listening to their 2018 full-length debut entitled Nexus of Teeth reveals a technically marvelous side of this generally cryptic and unnerving fare.

Really, it's as if their songwriting ambition coupled with their years of experience in writing and playing death metal has blessed them with an infallible momentum that repeatedly nails the sound and atmosphere down to a sickening science. Mustafa, the riff dealer and head of this project, is somewhat parallel to Trey Azagthoth of Morbid Angel fame in this ambitious sense, wanting very clearly to "destroy everybody" as Trey did circa Altars of Madness. Parallels to the FLDM gods end there, however, because ultimately, Nexus of Teeth hones all the subtle tricks of Scandinavian oddities from Demilich to Depravity with a surprising (obviously modern) clarity to the sound, sort of making the winding, grime-covered labyrinth of their tremolo riffs echoing with David Torturdod's low gutturals slightly more navigable. Yet, this is counterbalanced by the fact that the compositions themselves take the technical aspect to the next level, due in no small part of Mustafa's guitar mastery, allowing Hyperdontia to tightrope between rotten caveman death metal and NY-inspired dissodeath. This makes them a notable oddity themselves, any individual segment of their cuts feeling like a putrefying road somewhere inside the bowels of endlessness.

Is Hyperdontia's full-length more accessible than other "cavernous", slime-ridden death metal? Sort of. Like when I first heard Undergang in 2017 or '18 with Misantropologi, the music was like trudging through a dark sewer, but when the vocals came in, I knew I'd encountered the malevolent entity inhabiting the sewer. It was like "shit, man!" and it gave me that sense of "oh, it's too late to turn back now...", whereas the more technical, less sludgy (but still very fucking heavy and crushing) riffs of Hyperdontia feel more like being disemboweled by an egg-beater, as I often say, but they're catchier too. The blast beats and semi-dissonant tremolo riffing are a very relentless attack, and the muddy guitar and bass tone will make sure your body festers after the music adequately eviscerates you, since it leaves an atmospheric aftertaste in the same way Depravity's Silence of the Centuries does. Slower segments are to be heard here and there, ("Of Spire and Thorn" especially) breaking up the relentless (even a bit thrashy) riff onslaught with sustained power chords and eerie melodies. "Euphoric Evisceration" is a change of pace, offering somewhat less battering riffing for more of a clear, driving punch. "Aura of Flies", meanwhile, feels the most like it could be from a 7" released in the early 90's, since it's slightly lighter on the technical intricacies, offering a bit more conventional bludgeoning power-chord action you might expect from the Left Hand Path title track.

Hyperdontia's Nexus of Teeth will appeal to just about any type of death metal fan who's not a wimp. If you like Immolation's dissonance, Abhorrence's abhorrence, Demilich's winding-ness, Incantation's atmosphere, Bolt Thrower's momentum, and whatever else the DM gods have to offer, you'll get down with Nexus of Teeth. Moreover, it's quite the culmination of the tendencies of cryptic death metal demos of the previous century, proving that Mustafa and co. have studied this music and mastered it. I like it when I hear a debut album and somehow know the next one will be even better. Hyperdontia are headed for rancid places, and I don't think the guys would have it any other way.

Mercyful Trouble



..::TRACK-LIST::..

1. Purging Through Flesh 03:19
2. Of Spire and Thorn 05:31
3. Teeth and Nails 03:39
4. Aura of Flies 04:12
5. Majesty 04:15
6. Euphoric Evisceration 03:00
7. Escaping the Mortal Embodiment 04:09
8. Existence Denied 05:56



..::OBSADA::..

Malik Çamlıca - Bass
Tuna - Drums
Mustafa Gürcalioğlu - Guitars
David Mikkelsen - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=wx37cDI3ggY



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Z zasady podchodzę sceptycznie do wszelkich formacji mających znamiona superbandów. Jak na mój gust, trochę za często zdarza się że głośne nazwiska są wystarczającym powodem do przepchnięcia każdego kapcia, czasem nawet w szanowanych wytwórniach. Hyperdontia jest superskładem, a muzycy tam się udzielający znani są między innymi z Burial Invocation, Engulfed, Apparatus czy Undergang. Gdybym oczekiwał, oczekiwałbym bunkrów.

Bunkry natomiast są, i to w bardzo zachęcającym stadium rozkładu. Pierwszy longplay formacji wydany został przez Dark Descent Records i zawiera trzydzieści pięć minut oldschoolowego death metalu, podzielonego na osiem aktów i okraszonego szczyptą nieprzewidywalności.

I to ostatnie najbardziej mi się na Nexus of Teeth podoba. Bo niby to śmierć hołdująca starej szkole i patrosząca trupy w imię klasyki, ale jednak od czasu do czasu pojawia się coś nietypowego, coś ożywczego. Na przykład dysonansowe dodatki do riffów Of Spire and Thorn, albo początek Purging Through Flesh. Hyperdontia potrafi także dorzucić elementy do thrashowego poskakania (Euphoric Evisceration) lub punkowe zrywy (Escaping the Mortal Embodiment), choć to tylko dodatkowe smaczki. Główne danie to oczywiście obskurny i cuchnący death metal. Raz na szybko, raz na wolno, czasem zarzucający chaosem, innym razem wciągający w martwy klimat solówką i melodią. Niekiedy zdarza się (najwyraźniej słyszałem to na Aura of Flies), że poszczególne motywy nie do końca do siebie pasują, a przejście między nimi jest równie dyskretne, co schody w Pałacu Kultury i Nauki, choć przy ogromie atrakcji nie przeszkadza to specjalnie. Album jest pełen wszystkiego, co w death metalu najlepsze, a zastosowane tu riffy wgryzają się w pamięć jak zombiaki w czaszkę Erlenda w Dead Snow. Równie dobrze bawiłem się i przy kanonadach blastów, i przy zagrywkach prostych a chwytliwych. A jak jeszcze dodamy do tego brzmienie krążka i grobowy wokal, który ktoś mógłby pomylić z upiornym przeciągiem, robi się zupełnie dobrze.

Jeżeli hołdujecie starym rozwiązaniom, nie możecie Nexus of Teeth pominąć. Założę się, że w kategorii „oldschool death metal album of the year” kilka razy zdobędzie podium, całkowicie zasłużenie.

Kapitan Bajeczny


Stomatologiczny death metal? Tego zdaje się jeszcze nie było. I co ciekawe – to ma nawet sens! Bo cóż jest przerażającego w obdzieraniu ze skóry, ludobójstwach czy Szatanie wobec wizji leczenia kanałowego po tysiaku za ząb? Ha! Nie spodziewajcie się jednak w tekstach przesadnie obrazowych opisów, bo muzycy Hyperdontia postawili na krótkie i niewyszukane formy liryczne na poziomie grafomaństwa, jakie każdy z nas uskuteczniał w podstawówce. I choćby z tego powodu nie należy uznawać oryginalnej tematyki za podstawowy atut Nexus Of Teeth; najważniejsza jest tu bez wątpienia muzyka.

Za Hyperdontia odpowiadają członkowie m.in. Decaying Purity, Phrenelith czy Burial Invocation, a zatem zespołów z zupełnie różnych stylistycznie światów (a i geograficznie nie jest to przecież rzut beretem), więc w zasadzie nie było wiadomo, czego można się po nich spodziewać. Bulgoty? Oldskul? Ponury doom? Ta kwestia znajduje wyjaśnienie w pierwszych kilkunastu sekundach „Purging Through Flesh” – Hyperdontia to kolejna już kapela, która za punkt wyjścia wzięła sobie wczesne dokonania Incantation i paru co sławniejszych grup mocno zainspirowanych… Incantation. Nad Nexus Of Teeth przez większość czasu unosi się duch „Onward To Golgotha”, ponadto w szybszych partiach zalatuje też starym Morbid Angel… Innymi słowy: oryginalności za grosz.

No prawie, bo muzycy Hyperdontia baaardzo przyłożyli się do brzmienia swojego materiału i to w stopniu daleko wykraczającym poza to, co zrobili dotychczas inni „grający pod Incantation”. Mnie Nexus Of Teeth imponuje niespotykaną w tym stylu (i tak ogólnie – pozazdroszczenia godną) selektywnością gitar – tu dosłownie KAŻDY riff jest doskonale czytelny i to niezależnie od jego tempa czy stopnia skomplikowania. Dzięki temu słychać, że gitarniak zaserwował wyłącznie dobrze osadzone w klimacie konkrety, bez ratowania się jałowymi wypełniaczami. Stąd też po lepszym wgryzieniu się w utwory okazuje się, że są bogatsze i precyzyjniej skonstruowane, niż by to wynikało z takiej dość barbarzyńskiej estetyki. Jakby tego było mało, chwytliwość Nexus Of Teeth nie budzi moich najmniejszych zastrzeżeń – za muzyką podąża się z dużym zaangażowaniem, więc całość przelatuje naprawdę szybko.

Nie da się ukryć, że w ostatnich latach granie „pod Incantation” stało się łatwym sposobem na zdobycie kultu i rozgłosu, co mi już bokiem wychodzi, bo mnożą się te kapele jak grzyby po deszczu, choć większość z nich ma do zaoferowania jedynie odgrzewane po stokroć kotlety. Prawdziwych perełek jest wśród nich niewiele, a Hyperdontia — może i odrobinę na wyrost — byłbym właśnie skłonny zaliczyć do tego grona.

demo


Ambition has been, and will continue to be, a quality that sets more involved and serious up-and-coming artists apart from their more casual peers, but it is especially important when the artist's craft is focused on authenticity. This is why Denmark/Turkey's Hyperdontia, originally formed as a super-group containing alumni from the Dark Descent Records death metal scene, have set themselves apart from numerous other bands inspired by the rawer, more rotten side of 90's death metal. Not only have they consistently kept our hunger for audible repugnance satiated with a few of cherry-on-top releases in the span of just a couple years, but listening to their 2018 full-length debut entitled Nexus of Teeth reveals a technically marvelous side of this generally cryptic and unnerving fare.

Really, it's as if their songwriting ambition coupled with their years of experience in writing and playing death metal has blessed them with an infallible momentum that repeatedly nails the sound and atmosphere down to a sickening science. Mustafa, the riff dealer and head of this project, is somewhat parallel to Trey Azagthoth of Morbid Angel fame in this ambitious sense, wanting very clearly to "destroy everybody" as Trey did circa Altars of Madness. Parallels to the FLDM gods end there, however, because ultimately, Nexus of Teeth hones all the subtle tricks of Scandinavian oddities from Demilich to Depravity with a surprising (obviously modern) clarity to the sound, sort of making the winding, grime-covered labyrinth of their tremolo riffs echoing with David Torturdod's low gutturals slightly more navigable. Yet, this is counterbalanced by the fact that the compositions themselves take the technical aspect to the next level, due in no small part of Mustafa's guitar mastery, allowing Hyperdontia to tightrope between rotten caveman death metal and NY-inspired dissodeath. This makes them a notable oddity themselves, any individual segment of their cuts feeling like a putrefying road somewhere inside the bowels of endlessness.

Is Hyperdontia's full-length more accessible than other "cavernous", slime-ridden death metal? Sort of. Like when I first heard Undergang in 2017 or '18 with Misantropologi, the music was like trudging through a dark sewer, but when the vocals came in, I knew I'd encountered the malevolent entity inhabiting the sewer. It was like "shit, man!" and it gave me that sense of "oh, it's too late to turn back now...", whereas the more technical, less sludgy (but still very fucking heavy and crushing) riffs of Hyperdontia feel more like being disemboweled by an egg-beater, as I often say, but they're catchier too. The blast beats and semi-dissonant tremolo riffing are a very relentless attack, and the muddy guitar and bass tone will make sure your body festers after the music adequately eviscerates you, since it leaves an atmospheric aftertaste in the same way Depravity's Silence of the Centuries does. Slower segments are to be heard here and there, ("Of Spire and Thorn" especially) breaking up the relentless (even a bit thrashy) riff onslaught with sustained power chords and eerie melodies. "Euphoric Evisceration" is a change of pace, offering somewhat less battering riffing for more of a clear, driving punch. "Aura of Flies", meanwhile, feels the most like it could be from a 7" released in the early 90's, since it's slightly lighter on the technical intricacies, offering a bit more conventional bludgeoning power-chord action you might expect from the Left Hand Path title track.

Hyperdontia's Nexus of Teeth will appeal to just about any type of death metal fan who's not a wimp. If you like Immolation's dissonance, Abhorrence's abhorrence, Demilich's winding-ness, Incantation's atmosphere, Bolt Thrower's momentum, and whatever else the DM gods have to offer, you'll get down with Nexus of Teeth. Moreover, it's quite the culmination of the tendencies of cryptic death metal demos of the previous century, proving that Mustafa and co. have studied this music and mastered it. I like it when I hear a debut album and somehow know the next one will be even better. Hyperdontia are headed for rancid places, and I don't think the guys would have it any other way.

Mercyful Trouble



..::TRACK-LIST::..

1. Purging Through Flesh 03:19
2. Of Spire and Thorn 05:31
3. Teeth and Nails 03:39
4. Aura of Flies 04:12
5. Majesty 04:15
6. Euphoric Evisceration 03:00
7. Escaping the Mortal Embodiment 04:09
8. Existence Denied 05:56



..::OBSADA::..

Malik Çamlıca - Bass
Tuna - Drums
Mustafa Gürcalioğlu - Guitars
David Mikkelsen - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=wx37cDI3ggY



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Zbiór dwóch demówek nagranych przez duński zespół złożony z muzyków HATESPHERE, FEROCITY, MERCENARY... Kawał brutalnego death metalu w klimacie wczesnego ILLDISPOSED, INFERNAL TORMENT.



..::TRACK-LIST::..

Psychaos (1998):
1. Dehumanized 3:52
2. One Eight Seven 3:37
3. On Your Flesh 5:30

Organic God syndrome (2000):
4. Downloaded 2:59
5. Dark Sea Trail 2:16
6. Affected Naive 3:27
7. Haunted 4:01

Extremity Rising Vol. 3 Compilation:
8. An Epilogue 4:20



https://www.youtube.com/watch?v=e1UDOO-T50c



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Zbiór dwóch demówek nagranych przez duński zespół złożony z muzyków HATESPHERE, FEROCITY, MERCENARY... Kawał brutalnego death metalu w klimacie wczesnego ILLDISPOSED, INFERNAL TORMENT.



..::TRACK-LIST::..

Psychaos (1998):
1. Dehumanized 3:52
2. One Eight Seven 3:37
3. On Your Flesh 5:30

Organic God syndrome (2000):
4. Downloaded 2:59
5. Dark Sea Trail 2:16
6. Affected Naive 3:27
7. Haunted 4:01

Extremity Rising Vol. 3 Compilation:
8. An Epilogue 4:20



https://www.youtube.com/watch?v=e1UDOO-T50c



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Doskonały przykład brutalności hiszpańskiej sceny muzycznej.
Prawdziwa symfonia dla każdego miłośnika gatunku!



The re-incarnation of the seminal Spanish band CANNIBAL GRANDPA. Now BONECARVER, the Spaniard Slammers return with their debut album EVIL. Furious, brutal and executed with clinical precision; this is BONECARVER.



From the epic cover art to the legendary deathcore name, I had very high expectations for Bonecarver's debut, Evil. I wouldn't say the band exceeded them, but this album is far from a disappointment. It falls somewhere in the "could have been better, but not too shabby" category.

First of all, the vocals are probably the main drawback of this album. While they're passable most of the time, there are moments where vocalist Fernando del Villar gets carried away and sounds more like a squealing pig than a scary, menacing death metal vocalist. What's nice about his vocal performance, though, is that it usually fits the music and it avoids overpowering the instrumentation. Deathcore albums are usually driven by drums, and that's definitely the case on this record.

There are some pretty cool effects the band deploys that are worth mentioning, like the gun cocking sound on the opening "Revolver." It's a very small detail but it's symbolic of the care that Bonecarver put into crafting this album. There are numerous riff changes and time signature switches on any given track, but the band generally has a keen instinct for making these developments flow. A good example is the beginning of "The Scythe," where the band progressively gets more intense, heavier, and faster before retreating back to the gargantuan riffing that slowly moves the song along bits at a time. The distorted guitar effects on this song are pleasant, as is the melodic guitar solo that runs behind a more echoed vocal delivery.

The band's songwriting is usually on point, and none of the instruments feel overwhelming or out of place. The synthesizer buildup on "Mallevs Maleficarvm" are a nice touch, and the chunky riffs are in perfect contrast to the anthemic feel the song has. It's almost akin to late-stage Emperor, with how atmospheric and symphonic this track sounds. For the majority of the album being riff-driven, this track is a nice change of pace.

While the majority of this album is executed well, there are a few forgettable tracks and ideas that just don't pan out as well. "Nest of Traitors" has some interesting bass work that feels a little weird, even if it isn't too noticeable throughout the majority of the song (it's the first thing you hear in the intro though). The riffs aren't as creative or as hard-hitting on this track as they are elsewhere on the album as well. The band does redeem itself preemptively with the striking "Moon Maniac," though, where the drums are absolutely crushing and the adrenaline the band builds is strong enough to induce a heart attack! The long title track that closes the album out is well-written, conceptual, and haunting as well, putting a nice bow on the album's captivating, frightening presentation.

AxlFuckingRose



..::TRACK-LIST::..

1. Revolver 03:46
2. Overtorture 03:23
3. The Scythe 03:55
4. Mallevs Malificarvm 04:31
5. Wormhole 03:12
6. Moon Maniac 03:29
7. Nest of Traitors 04:33
8. Hound Pound 02:04
9. The Blacksmith's Massacre 02:56
10. Evil 05:22



..::OBSADA::..

Alberto Bravo - Guitars
Fernando del Villar - Vocals
Ruben Contreras - Drums
Alex Tena - Guitars, Bass



https://www.youtube.com/watch?v=aijY6MNotto



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Doskonały przykład brutalności hiszpańskiej sceny muzycznej.
Prawdziwa symfonia dla każdego miłośnika gatunku!



The re-incarnation of the seminal Spanish band CANNIBAL GRANDPA. Now BONECARVER, the Spaniard Slammers return with their debut album EVIL. Furious, brutal and executed with clinical precision; this is BONECARVER.



From the epic cover art to the legendary deathcore name, I had very high expectations for Bonecarver's debut, Evil. I wouldn't say the band exceeded them, but this album is far from a disappointment. It falls somewhere in the "could have been better, but not too shabby" category.

First of all, the vocals are probably the main drawback of this album. While they're passable most of the time, there are moments where vocalist Fernando del Villar gets carried away and sounds more like a squealing pig than a scary, menacing death metal vocalist. What's nice about his vocal performance, though, is that it usually fits the music and it avoids overpowering the instrumentation. Deathcore albums are usually driven by drums, and that's definitely the case on this record.

There are some pretty cool effects the band deploys that are worth mentioning, like the gun cocking sound on the opening "Revolver." It's a very small detail but it's symbolic of the care that Bonecarver put into crafting this album. There are numerous riff changes and time signature switches on any given track, but the band generally has a keen instinct for making these developments flow. A good example is the beginning of "The Scythe," where the band progressively gets more intense, heavier, and faster before retreating back to the gargantuan riffing that slowly moves the song along bits at a time. The distorted guitar effects on this song are pleasant, as is the melodic guitar solo that runs behind a more echoed vocal delivery.

The band's songwriting is usually on point, and none of the instruments feel overwhelming or out of place. The synthesizer buildup on "Mallevs Maleficarvm" are a nice touch, and the chunky riffs are in perfect contrast to the anthemic feel the song has. It's almost akin to late-stage Emperor, with how atmospheric and symphonic this track sounds. For the majority of the album being riff-driven, this track is a nice change of pace.

While the majority of this album is executed well, there are a few forgettable tracks and ideas that just don't pan out as well. "Nest of Traitors" has some interesting bass work that feels a little weird, even if it isn't too noticeable throughout the majority of the song (it's the first thing you hear in the intro though). The riffs aren't as creative or as hard-hitting on this track as they are elsewhere on the album as well. The band does redeem itself preemptively with the striking "Moon Maniac," though, where the drums are absolutely crushing and the adrenaline the band builds is strong enough to induce a heart attack! The long title track that closes the album out is well-written, conceptual, and haunting as well, putting a nice bow on the album's captivating, frightening presentation.

AxlFuckingRose



..::TRACK-LIST::..

1. Revolver 03:46
2. Overtorture 03:23
3. The Scythe 03:55
4. Mallevs Malificarvm 04:31
5. Wormhole 03:12
6. Moon Maniac 03:29
7. Nest of Traitors 04:33
8. Hound Pound 02:04
9. The Blacksmith's Massacre 02:56
10. Evil 05:22



..::OBSADA::..

Alberto Bravo - Guitars
Fernando del Villar - Vocals
Ruben Contreras - Drums
Alex Tena - Guitars, Bass



https://www.youtube.com/watch?v=aijY6MNotto



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Reedycja debiutanckiej płyty załogi z Ekwadoru. 12 utworów brutalnego i technicznego death metalu inspirowanego przez DEEDS OF FLESH, SUFFOCATION, GORGASM, PYAEMIA, DISAVOWED, SEVERE TORTURE!



..::TRACK-LIST::..

1. Consuming Bowels With Marihuana 03:26
2. Storm Of Asteroids 03:26
3. Vomiting The Souls 02:56
4. Suffering By A Body Cancerous 03:12
5. Abortion On Excrement 03:34
6. Mutilated With A Saw Oxidize 02:38
7. Slaugther, For A New Human Race 03:03
8. Bleeding By A Torture Genitals 03:31
9. Zoophile Addiction 03:33
10. Eating Corpse To Remove Evidence 03:27
11. Starving Humans Of Rotten Flesh 03:01
12. Patologías Necrosicóticas 03:28



..::OBSADA::..

Alex Pozo - Guitars, Vocals
Franklin Puga - Bass
Nico Mejía - Drums




https://www.youtube.com/watch?v=BJflvjWpBJw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Reedycja debiutanckiej płyty załogi z Ekwadoru. 12 utworów brutalnego i technicznego death metalu inspirowanego przez DEEDS OF FLESH, SUFFOCATION, GORGASM, PYAEMIA, DISAVOWED, SEVERE TORTURE!



..::TRACK-LIST::..

1. Consuming Bowels With Marihuana 03:26
2. Storm Of Asteroids 03:26
3. Vomiting The Souls 02:56
4. Suffering By A Body Cancerous 03:12
5. Abortion On Excrement 03:34
6. Mutilated With A Saw Oxidize 02:38
7. Slaugther, For A New Human Race 03:03
8. Bleeding By A Torture Genitals 03:31
9. Zoophile Addiction 03:33
10. Eating Corpse To Remove Evidence 03:27
11. Starving Humans Of Rotten Flesh 03:01
12. Patologías Necrosicóticas 03:28



..::OBSADA::..

Alex Pozo - Guitars, Vocals
Franklin Puga - Bass
Nico Mejía - Drums




https://www.youtube.com/watch?v=BJflvjWpBJw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Istnieją już parę ładnych lat, bowiem powstali w 2003 roku na włoskiej ziemi. Od tamtego czasu, łącznie z „Wyrd”, dorobili się trzech albumów. Ten ostatni ukaże się pod koniec marca i z pewnością zadowoli maniaków melodyjnego groovy-death metalu. Będzie to dziesięć numerów energetycznego i umiejętnie skonstruowanego deta, który łatwo wpada w ucho, ale potrafi też momentami spowić świat mrokiem. Włosi prezentują dość inteligentnie i z lekkością skomponowaną muzę, w której oprócz wkręcających się jak w masło chwytliwości i wirtuozerskich solówek usłyszeć można sporo agresywnego kostkowania. Zapodane na mięsistych gitarach i wspomagane przez sekcję rytmiczną, generuje żwawą śmierć-metalową zawieruchę, po brzegi wypełnioną wściekłymi blastami, gniotącymi i klimatycznymi zwolnieniami i szybkimi, świdrującymi tremolo. Wszystko okraszone nieoczekiwanie pojawiającymi się znikąd ciekawymi zagrywkami, które urozmaicają już i tak tutejsze, gęste struktury. Muzyka Crawling Chaos niesie ze sobą sporo nowoczesnego vibe’u, który niewątpliwie spodoba się współczesnemu odbiorcy, a ci, którzy gustują w lżejszym death metalu, okraszonym technicznymi smaczkami w klasycznym stylu, które nie silą się na awangardowe wygibasy również łykną „Wyrd” bez popitki. Poza harmonijnym, ale i całkiem brutalnym graniem kwartet ten wprowadza do swych aranżacji także pierwiastek mistycyzmu, który obecny jest w melodiach i okresowo przytłaczających riffach. Tak więc najnowsza płyta od Crawling Chaos to nie do końca tylko mainstreamowy decior choć przebojowości odmówić mu nie da rady. Do słuchaczy wielbiących surowe produkcje raczej nie trafi, ale wielbiciele takich „cudów” jak na przykład Fleshgod Apocalypse czy Allegaeon wręcz powinni sięgnąć po ten krążek.

shub niggurath


WYRD, the third full-length album by Crawling Chaos, is an anthology-based work built around a series of archetypes tied to the concept of destiny, fate, and becoming. In the Northern European culture these ideas are encapsulated in the term wyrd, as opposed to notions of free will and self-determination.
​
The main theme is expanded and explored across the album’s ten tracks following a narrative thread which unites some of the most fascinating female figures of classical mythology, European folklore, and history—from the Norse Norns to Macbeth’s witches serving Hecate, from the Greco-Roman Furies to the fearsome Thessalian necromancers.

As with Crawling Chaos’ previous works, WYRD is full of literary quotes and easter eggs, offering subtle nods to the most curious among the listeners.
Musically speaking, the album is uncompromising, heavy, and very dark.



..::TRACK-LIST::..

1. The Garden of the Earthly Delights (Part I) 01:24
2. Three Times Three 03:56
3. Nails of Fate 04:12
4. Veiled in Secrets 03:44
5. Torches Ablaze 04:20
6. Necromancer 03:44
7. Nomen Omen 06:00
8. To the Furies 03:42
9. Witch-Hunt 04:27
10. The Garden of the Earthly Delights (Part II) 01:57



..::OBSADA::..

Yog - Drums
Shub - Guitars, Vocals (backing)
MG - Vocals, Guitars
Will - Fretless Bass




https://www.youtube.com/watch?v=moEa4xlR7FM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Istnieją już parę ładnych lat, bowiem powstali w 2003 roku na włoskiej ziemi. Od tamtego czasu, łącznie z „Wyrd”, dorobili się trzech albumów. Ten ostatni ukaże się pod koniec marca i z pewnością zadowoli maniaków melodyjnego groovy-death metalu. Będzie to dziesięć numerów energetycznego i umiejętnie skonstruowanego deta, który łatwo wpada w ucho, ale potrafi też momentami spowić świat mrokiem. Włosi prezentują dość inteligentnie i z lekkością skomponowaną muzę, w której oprócz wkręcających się jak w masło chwytliwości i wirtuozerskich solówek usłyszeć można sporo agresywnego kostkowania. Zapodane na mięsistych gitarach i wspomagane przez sekcję rytmiczną, generuje żwawą śmierć-metalową zawieruchę, po brzegi wypełnioną wściekłymi blastami, gniotącymi i klimatycznymi zwolnieniami i szybkimi, świdrującymi tremolo. Wszystko okraszone nieoczekiwanie pojawiającymi się znikąd ciekawymi zagrywkami, które urozmaicają już i tak tutejsze, gęste struktury. Muzyka Crawling Chaos niesie ze sobą sporo nowoczesnego vibe’u, który niewątpliwie spodoba się współczesnemu odbiorcy, a ci, którzy gustują w lżejszym death metalu, okraszonym technicznymi smaczkami w klasycznym stylu, które nie silą się na awangardowe wygibasy również łykną „Wyrd” bez popitki. Poza harmonijnym, ale i całkiem brutalnym graniem kwartet ten wprowadza do swych aranżacji także pierwiastek mistycyzmu, który obecny jest w melodiach i okresowo przytłaczających riffach. Tak więc najnowsza płyta od Crawling Chaos to nie do końca tylko mainstreamowy decior choć przebojowości odmówić mu nie da rady. Do słuchaczy wielbiących surowe produkcje raczej nie trafi, ale wielbiciele takich „cudów” jak na przykład Fleshgod Apocalypse czy Allegaeon wręcz powinni sięgnąć po ten krążek.

shub niggurath


WYRD, the third full-length album by Crawling Chaos, is an anthology-based work built around a series of archetypes tied to the concept of destiny, fate, and becoming. In the Northern European culture these ideas are encapsulated in the term wyrd, as opposed to notions of free will and self-determination.
​
The main theme is expanded and explored across the album’s ten tracks following a narrative thread which unites some of the most fascinating female figures of classical mythology, European folklore, and history—from the Norse Norns to Macbeth’s witches serving Hecate, from the Greco-Roman Furies to the fearsome Thessalian necromancers.

As with Crawling Chaos’ previous works, WYRD is full of literary quotes and easter eggs, offering subtle nods to the most curious among the listeners.
Musically speaking, the album is uncompromising, heavy, and very dark.



..::TRACK-LIST::..

1. The Garden of the Earthly Delights (Part I) 01:24
2. Three Times Three 03:56
3. Nails of Fate 04:12
4. Veiled in Secrets 03:44
5. Torches Ablaze 04:20
6. Necromancer 03:44
7. Nomen Omen 06:00
8. To the Furies 03:42
9. Witch-Hunt 04:27
10. The Garden of the Earthly Delights (Part II) 01:57



..::OBSADA::..

Yog - Drums
Shub - Guitars, Vocals (backing)
MG - Vocals, Guitars
Will - Fretless Bass




https://www.youtube.com/watch?v=moEa4xlR7FM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

This album is dedicated to Bill Tolley, 1974 - 2017


Chwytliwy, destrukcyjny i niezwykle rytmiczny.
Solidny i dopracowany krążek, uderzających z siłą ciężarówki Mack utworów, które pieszczą zarazem subtelnością boksera wagi ciężkiej.

FA

Lately, I've been on a brutal death metal streak. Even more precisely: I've been listening to a lot of Internal Bleeding. I feel that this band took everything I loved about NYDM and made it their trademark sound. In a way, they are everything 80% of deathcore bands fail to be: an incredibly moshable "beatdown-take on brutal death metal" (if I may say so). I would also say that they are everything most slam death metal bands fail to be.

"Corrupting Influence" is, like their previous effort "Imperium", peak Internal Bleeding. Mentioning beatdown was intentional: the abundance of breakdowns, beatdown mosh-parts and slam on this record really reminds me of bands like 25 Ta Life or Bulldoze and makes me confident when I say that the line between both genres isn't always as defined as one may think. The key difference being, here, the vocals. Compared to "Imperium" whose vocals were more hardcore-inclined, they seem to be back to something more akin to their acclaimed "Voracious Contempt" — only this time deeper and "modernised".

This is where Internal Bleeding set themselves apart from the typical slam death metal band: their vocals are more traditional and more intelligible.

The riffing is satisfying from start to finish, although I would have possibly enjoyed a slightly heavier tone to make it more sublime (but it's merely a detail). More than often, it aligns itself with the drums and is very rythm-oriented, which is common in this particular brand of brutal death metal. The most memorable moments are the slightly melodic ending of "Corrupting Influence" or the Dying Fetus-like moments in "Final Justice" and the solo in this same song. The best song of the album, though, is for me "Surrounded from the Inside"... this is perfectly groovy from start to finish, and the song ends with one of the heaviest beatdowns I ever heard, heavy enough to put to shame many bands that pretend to specialise in mosh-parts.

The album length is slightly above 35 minutes, which is perfect for a brutal death metal album. I wouldn't have minded one more song in the vein of "Surrounded from the Inside" and "Final Justice", though; this is how good this album is — because I rarely like them to be too long. Or in an alternate reality, in the spirit of Dying Fetus covering hardcore bands, I would have loved to hear this configuration of Internal Bleeding cover a hardcore band (ideally 25 Ta Life or Bulldoze).

I'm rating it 90 out of 100. The 10 points are mostly because of the guitar tone that could have been better... and because that artwork is quite ugly. The music is so good that this album deserves a better cover!

OverMario



..::TRACK-LIST::..

1. Compelled to Consume 04:01
2. Corrupting Influence 04:27
3. Fatal Dependency 03:29
4. Focus 03:00
5. Surrounded from the Inside 04:29
6. Unreality 04:44
7. Litany of Insincerity (Vocals [End Section]-Frank Rini) 03:42
8. Final Justice (Backing Vocals-Jason Netherton) 04:06
9. The Supreme Sacrifice 04:25



..::OBSADA::..

Vocals - Joe Marchese
Guitar - Chris McCarthy
Guitar, Cover, Design [Package] - Chris Pervelis
Drums - Kyle Eddy
Bass - Shaun Kennedy




https://www.youtube.com/watch?v=dCNLfRpKnfQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

This album is dedicated to Bill Tolley, 1974 - 2017


Chwytliwy, destrukcyjny i niezwykle rytmiczny.
Solidny i dopracowany krążek, uderzających z siłą ciężarówki Mack utworów, które pieszczą zarazem subtelnością boksera wagi ciężkiej.

FA

Lately, I've been on a brutal death metal streak. Even more precisely: I've been listening to a lot of Internal Bleeding. I feel that this band took everything I loved about NYDM and made it their trademark sound. In a way, they are everything 80% of deathcore bands fail to be: an incredibly moshable "beatdown-take on brutal death metal" (if I may say so). I would also say that they are everything most slam death metal bands fail to be.

"Corrupting Influence" is, like their previous effort "Imperium", peak Internal Bleeding. Mentioning beatdown was intentional: the abundance of breakdowns, beatdown mosh-parts and slam on this record really reminds me of bands like 25 Ta Life or Bulldoze and makes me confident when I say that the line between both genres isn't always as defined as one may think. The key difference being, here, the vocals. Compared to "Imperium" whose vocals were more hardcore-inclined, they seem to be back to something more akin to their acclaimed "Voracious Contempt" — only this time deeper and "modernised".

This is where Internal Bleeding set themselves apart from the typical slam death metal band: their vocals are more traditional and more intelligible.

The riffing is satisfying from start to finish, although I would have possibly enjoyed a slightly heavier tone to make it more sublime (but it's merely a detail). More than often, it aligns itself with the drums and is very rythm-oriented, which is common in this particular brand of brutal death metal. The most memorable moments are the slightly melodic ending of "Corrupting Influence" or the Dying Fetus-like moments in "Final Justice" and the solo in this same song. The best song of the album, though, is for me "Surrounded from the Inside"... this is perfectly groovy from start to finish, and the song ends with one of the heaviest beatdowns I ever heard, heavy enough to put to shame many bands that pretend to specialise in mosh-parts.

The album length is slightly above 35 minutes, which is perfect for a brutal death metal album. I wouldn't have minded one more song in the vein of "Surrounded from the Inside" and "Final Justice", though; this is how good this album is — because I rarely like them to be too long. Or in an alternate reality, in the spirit of Dying Fetus covering hardcore bands, I would have loved to hear this configuration of Internal Bleeding cover a hardcore band (ideally 25 Ta Life or Bulldoze).

I'm rating it 90 out of 100. The 10 points are mostly because of the guitar tone that could have been better... and because that artwork is quite ugly. The music is so good that this album deserves a better cover!

OverMario



..::TRACK-LIST::..

1. Compelled to Consume 04:01
2. Corrupting Influence 04:27
3. Fatal Dependency 03:29
4. Focus 03:00
5. Surrounded from the Inside 04:29
6. Unreality 04:44
7. Litany of Insincerity (Vocals [End Section]-Frank Rini) 03:42
8. Final Justice (Backing Vocals-Jason Netherton) 04:06
9. The Supreme Sacrifice 04:25



..::OBSADA::..

Vocals - Joe Marchese
Guitar - Chris McCarthy
Guitar, Cover, Design [Package] - Chris Pervelis
Drums - Kyle Eddy
Bass - Shaun Kennedy




https://www.youtube.com/watch?v=dCNLfRpKnfQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Poprzedniej płycie Nekrologu zarzucałem przesadną „równość” materiału i niespecjalną innowacyjność. Z World Demise sprawa wygląda już inaczej, bowiem panowie Amerykańcy wykonali odważny krok naprzód i nieco odmienili swoje granie, co wielu osobom zdecydowanie nie przypadło do gustu. O żadnej wielkiej rewolucji mowy oczywiście nie ma, ale jak na ten zespół przeobrażenia i tak są wyraźne. W muzyce pojawiło się trochę bezpośrednich hard core’owych elementów, gdzieniegdzie powplatano rozmaite sample (w tym także o zabarwieniu „etnicznym”), większy nacisk położono na uwypuklenie rytmu (brawa dla Donalda i Franka!), zaś riffy stały się rwane i bardziej plastyczne. Nie zmienia to faktu, że rdzeń całości pozostał nienaruszony – prosty i dość mozolny death metal starej szkoły. Brzmienie jest dużo ciekawsze niż na poprzedniej produkcji – bardzo przestrzenne, organiczne, soczyste i jak zwykle niesamowicie ciężkie. Trzeba przy tym zauważyć, że te utwory pulsują, żyją własnym wewnętrznym rytmem. Wspomniałem wyżej o samplach; owszem, pojawiają się, niemniej jednak w ogóle nie przeszkadzają i w kilku miejscach wyszły całkiem całkiem (np. w „Final Thoughts”). Jak powszechnie wiadomo, John Tardy to prawdziwy mistrz w wyrzygiwaniu „tekstów”, więc i tym razem spisał się znakomicie. Płytę rozpoczyna „Don’t Care” – jeden z tych niewielu numerów, przy których idzie się w tany bez względu na okoliczności i późniejsze konsekwencje – przy nim po prostu rzuca słuchaczem jak rannym niedźwiedziem, obłęd i tyle! Dalej też jest nieźle. „Redefine”, „Solid State”, „Burned In” – to tylko niektóre z ciekawych kawałków na tym albumie. Solówki prezentują się raczej standardowo dla Obituary, choć jest też chlubny wyjątek w postaci dwóch naprawdę dobrych i klimatycznych popisów w „Set In Stone”. Niezły jest też wyjąco-mielący „Killing Victims Found”, który pojawił się na rozszerzonej wersji płyty. World Demise to interesujący i w pewnym sensie dość oryginalny krążek death metalowy, przez który może być trudno przebrnąć za pierwszym razem (ponad 50 minut), ale ja jestem przekonany, że warto spróbować.

demo


Rok 1994, czyli w dużym uproszczeniu drastyczny spadek zainteresowania death metalem i pojawienie się tendencji do łagodzenia lub całkowitego zmieniania brzmień, nawet u największych nazw, które wcześniej współtworzyły ten nurt. Byli też oczywiście i tacy, którzy konsekwentnie trzymali się pierwotnych idei, aczkolwiek albo szybko zeszli oni do głębokiego podziemia i sporo upłynęło nim z powrotem zaczęli wzbudzać poruszenie albo po paru latach grania zakończyli działalność (i ewentualnie powrócili znacznie później). Na początku, z pewnością jednak nie było to amerykańskie Obituary! Bracia Tardy i spółka postanowili bowiem spróbować skoku w nieco inne rejony już przy pierwszej okazji, wydając w 1994 roku swój czwarty album zatytułowany "World Demise", kiedy to mainstream opanował w szaleńczym tempie m.in. groove metal.
Cóż, mnie to w kontekście tego całego Obituary naprawdę ciężko dogodzić. Przy okazji poprzedniego krążka "The End Complete" otwarcie twierdziłem, że brakuje tam wyraźniejszych zmian i chęci wyjścia ponad znane patenty. Tymczasem, na "World Demise" trudno nie odnieść wrażenia, że lepiej byłoby, gdyby Amerykanie...pozostali przy tym co wcześniej! Sensu w tym za grosz, ale po kolei. Gdy death metal zaczął pomału wypadać z obiegu, Amerykanie z Obituary uznali, że nie będą całkowicie zrywać z tamtymi klimatami, aczkolwiek bardzo istotnie wniosą do swojego grania bujającej, groove metalowej rytmiki, trochę hardcore'owych przyspieszeń i ogólnego feelingu w duchu Cro-Mags i Biohazard, a także w minimalnym stopniu industrialnego klimatu (na szczęście, głównie za sprawą sampli). Te zamiary się tu jednak całkiem udały. Bo pomimo rozszerzenia stylu o szereg zmian, które mogły nie do końca spasować ortodoksom, to death metal jest tu punktem wyjścia.

Właśnie, death metalowa strona "World Demise" robi naprawdę dobre wrażenie. John ryczy zawodowo, ciężar wylewa się z głośników hektolitrami (a sound to jeden z najlepszych, jakie Obituary kiedykolwiek osiągnęli), motywy gitarowe i perkusyjne są nieźle zróżnicowane mimo swojej prostoty (dopiero po "Solid State" kawałki się nieco zaczynają zlewać), Allen West ponownie błyszczy dość dużą ilością wystrzałowych solówek, a także sam koncept upadku świata nakłania do refleksji. Gorzej ma się - jak już wspominałem - nowsze oblicze zespołu i jego nie zawsze jednakowa spójność z tym starszym. O ile jeszcze z początku (mniej więcej do połowy krążka) da się te zmiany zrozumieć, tak im dalej w "World Demise" tym bardziej te nowinki zaczynają drażnić - wyraźnie czuć, że chłopaki chcieli trochę na siłę unowocześnić swoją muzykę. I tak obok świetnie bujających, ale mocno wyziewnych "Don't Care", "Lost", tytułowca, "Paralyzing" oraz "Redefine" trafiają się przeciętne lub niepotrzebnie podrasowane "Kill For Me", "Splattered", "Final Thoughts" i "Boiling Point". Nie zaszkodziłoby też "World Demise" mała redukcja objętościowa.

Czwarty album Obituary należy zatem do jednych z ostatnich, które są tak istotne w dorobku tych Amerykanów. Owszem, spośród pierwszej czwórki wypada on najsłabiej, aczkolwiek to i tak dosyć niezła porcja muzyki, wśród której znalazły się utwory po dziś dzień stanowiące klasykę repertuaru Obituary na żywo. "World Demise" pomimo odejścia od tradycyjnie pojmowanego death metalu, pokazał, że jak najbardziej możliwym jest dopuszczenie nowszych, bardziej modnych wpływów do wcześniejszego stylu na tyle, by kompletnie nie zatracić własnej tożsamości. Obituary wyszła ta wolta bez obciachu i tylko dziwi, że w następnych latach zaprzestali oni podobnych ruchów.

Trochę subiektywizmu


Już na pierwszy rzut oka widać, że na czwartej płycie Obituary coś się zmieniło. Martwe, malowane krajobrazy zastąpiło zdjęcie koszmarnego, przemysłowego miasta, którego fabryczne kominy wyrzucają w atmosferę wielkie kłęby zabójczego dymu. W tym dymie znajduje się logo zespołu, a tytuł na dole obwieszcza światu zgon. Po rozwinięciu okładki, zamiast tekstów, napotykamy kolejne zdjęcia, które obrazują, nędzę, zanieczyszczenia, narkomanię, choroby i kłusownictwo.

Połowa lat dziewięćdziesiątych to nie był dobry czas dla death metalu. Dla jednych przestał być tym ekstremum i pochłonięci czarną falą stanęli do niego w opozycji, dla innych wciąż był zbyt brutalny i mało atrakcyjny, więc coraz większy rozgłos zaczęły zdobywać zespoły melodyjne i symfoniczne. Starzy krezusi poszli w odstawkę. Liczby sprzedanych płyt zaczęły dramatycznie spadać, a widownia koncertowa gwałtownie się kurczyła. Mówiło się, że jest to wypalony gatunek, którego już nie można rozwinąć. Że wszystko już zostało zagrane i jego czas się skończył. Wiele zespołów zaczęło zmieniać swoje podejście do muzyki i ta tendencja nie ominęła również Obituary.

Przede wszystkim "World Demise" to płyta mniej intensywna od poprzednich, za to bardziej wyrazista i przebojowa. Jest taka bardziej przystępna i ma dużo swoich charakterystycznych punktów. Takie "Don't Care" czy "Final Thoughts" to są utwory stylizowane na hity, których wcześniej w twórczości Obituary nie było. Oczywiście te zmiany spowodowały obniżenie death metalowej siły rażenia. Riffy nie są już tak miażdżące, a atmosfera tak śmiercionośna.

Druga podstawowa nowość to zastosowanie efektów elektronicznych. Na płycie występuje ich dość sporo, choć pełnią rolę dodatków i uzupełnień. Wprowadzają koloryt i nie bezczeszczą muzyki. Są głównie w "World Demise", "Redefine" i "Splattered". W "Solid State" przesterowany wokal pełni główną rolę w refrenie, jakieś głosy pojawiają się też w "Boiling Point".

Trzecią cechą charakterystyczną "World Demise" jest ostatni "Kill For Me", a właściwie jego nietypowa końcówka. Choć ten numer już zaczyna się klimatycznie to cała jego druga część, nie jest utworem Obituary, tylko nagranym zawodzeniem afrykańskiego dziadka, wspomaganym jakimś egzotycznym, prymitywnym, bębenkowym instrumentarium i okraszonym odgłosami swojej wsi w tle. Niezwykłe to dla płyty death metalowej, ale trzeba przyznać, że ten dość długi fragment ma swój wyraz i emocje.

Co by jednak nie mówić, nie można popadać w przesadę i trzeba przyznać, że Obituary pozostali sobą i nie zatracili swoich charakterystycznych cech. Dalej jest ociężale, a gitary mają gnuśną barwę. Jest wiele mocnych riffów, solówek, no i oczywiście ten niezniszczalny wokal. Ja zawsze lubiłem ten album i doceniając nowe oblicze zespołu nie dołączyłem do grona malkontentów. Nie wymagam od swoich ulubionych zespołów, żeby nagrywały wciąż takie same płyty. Jest trochę inaczej, ale wciąż bardzo dobrze.

Wujas


To put it simply, year 1994 was a drastic decline in interest in death metal and the appearance of a tendency to soften or completely change the sound, even in the case of the biggest names that previously co-created this genre of extreme music. Of course, there were also those who consistently stuck to the original ideas, although they either quickly went into depths of underground or after a few years of playing they split-up (and possibly returned much later). At first, however, it certainly wasn't the American Obituary! The Tardy brothers and the co. decided to try to jump into slightly different areas at the first opportunity, by releasing their fourth album entitled "World Demise". In 1994, they decided to refer to the current fashionable, metal styles (like for example groove metal).

Well, in the context of this whole Obituary, I'm really hard to please. On the occasion of the previous album "The End Complete" I openly claimed that there were no clear changes and nothing more beyond the known patents. Meanwhile, on "World Demise" it's hard not to get the impression that it would be better if the Americans...stayed as before! It makes no sense, but let me explain. When death metal slowly began to fall out of interest, the Americans from Obituary decided that they would not completely break with those sounds, although they would very significantly bring groove metal rhythms, some hardcore accelerations and a general feeling in the spirit of Cro-Mags and Biohazard, and a minimally industrial climate (thankfully, mainly due to the samples). However, these intentions were quite successful here. Because despite the extension of the style with a number of changes that might not have suited the orthodox, death metal is the starting point here.

Yes, the death metal side of "World Demise" makes a really good impression. John's growls are amazing, the heaviness is overwhelming (and the prodution is one of the best that Obituary has ever done), the guitar and drum motifs are quite varied despite their simplicity (only after "Solid State" the songs are a bit too similar), Allen West again delights with quite a lot of explosive solos, and the concept of the album encourages reflection. Worse is - as I have already mentioned - the newer face of the band and its not always the same consistency with the older one. While from the beginning (more or less halfway through the album) these changes can be understood, the further in "World Demise" the more these novelties start to annoy - you can clearly feel that the guys wanted to modernize their music a bit artificially. And so, next to the great groovy, but very heavy "Don't Care", "Lost", the title track, "Paralyzing" and "Redefine", there are mediocre or unnecessarily tweaked "Kill For Me", "Splattered", "Final Thoughts" and "Boiling Point". "World Demise" wouldn't hurt either, a little volume reduction.

Obituary's fourth album is therefore one of the last that are so important in the output of these Americans. Of course, it's the weakest among their first four albums, but it's still quite a good portion of music, among which there are songs that are classics of Obituary's live setlist. "World Demise" despite the departure from the traditionally understood death metal, showed that it's possible to allow newer, more fashionable influences to the earlier style so as not to completely lose its own identity. Obituary took this turn without embarrassment and it's only surprising that in the following years they stopped similar decisions.

Trochę subiektywizmu



..::TRACK-LIST::..

1. Don’t Care
2. World Demise
3. Burned In
4. Redefine
5. Paralyzing
6. Lost
7. Solid State
8. Splattered
9. Final Thoughts
10. Boiling Point
11. Set In Stone
12. Kill For Me
13. Killing Victims Found

Bonus Tracks:
14. Infected (live)
15. Godly Beings (live)
16. Body Bag (live)
17. Buried Alive
18. Boiling Point (212’ Sporadic Mix)



..::OBSADA::..

John Tardy - vocals
Allen West - lead guitar
Trevor Peres - rhythm guitar
Frank Watkins - bass
Donald Tardy - drums



https://www.youtube.com/watch?v=7CTtP30Dn3Q



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Poprzedniej płycie Nekrologu zarzucałem przesadną „równość” materiału i niespecjalną innowacyjność. Z World Demise sprawa wygląda już inaczej, bowiem panowie Amerykańcy wykonali odważny krok naprzód i nieco odmienili swoje granie, co wielu osobom zdecydowanie nie przypadło do gustu. O żadnej wielkiej rewolucji mowy oczywiście nie ma, ale jak na ten zespół przeobrażenia i tak są wyraźne. W muzyce pojawiło się trochę bezpośrednich hard core’owych elementów, gdzieniegdzie powplatano rozmaite sample (w tym także o zabarwieniu „etnicznym”), większy nacisk położono na uwypuklenie rytmu (brawa dla Donalda i Franka!), zaś riffy stały się rwane i bardziej plastyczne. Nie zmienia to faktu, że rdzeń całości pozostał nienaruszony – prosty i dość mozolny death metal starej szkoły. Brzmienie jest dużo ciekawsze niż na poprzedniej produkcji – bardzo przestrzenne, organiczne, soczyste i jak zwykle niesamowicie ciężkie. Trzeba przy tym zauważyć, że te utwory pulsują, żyją własnym wewnętrznym rytmem. Wspomniałem wyżej o samplach; owszem, pojawiają się, niemniej jednak w ogóle nie przeszkadzają i w kilku miejscach wyszły całkiem całkiem (np. w „Final Thoughts”). Jak powszechnie wiadomo, John Tardy to prawdziwy mistrz w wyrzygiwaniu „tekstów”, więc i tym razem spisał się znakomicie. Płytę rozpoczyna „Don’t Care” – jeden z tych niewielu numerów, przy których idzie się w tany bez względu na okoliczności i późniejsze konsekwencje – przy nim po prostu rzuca słuchaczem jak rannym niedźwiedziem, obłęd i tyle! Dalej też jest nieźle. „Redefine”, „Solid State”, „Burned In” – to tylko niektóre z ciekawych kawałków na tym albumie. Solówki prezentują się raczej standardowo dla Obituary, choć jest też chlubny wyjątek w postaci dwóch naprawdę dobrych i klimatycznych popisów w „Set In Stone”. Niezły jest też wyjąco-mielący „Killing Victims Found”, który pojawił się na rozszerzonej wersji płyty. World Demise to interesujący i w pewnym sensie dość oryginalny krążek death metalowy, przez który może być trudno przebrnąć za pierwszym razem (ponad 50 minut), ale ja jestem przekonany, że warto spróbować.

demo


Rok 1994, czyli w dużym uproszczeniu drastyczny spadek zainteresowania death metalem i pojawienie się tendencji do łagodzenia lub całkowitego zmieniania brzmień, nawet u największych nazw, które wcześniej współtworzyły ten nurt. Byli też oczywiście i tacy, którzy konsekwentnie trzymali się pierwotnych idei, aczkolwiek albo szybko zeszli oni do głębokiego podziemia i sporo upłynęło nim z powrotem zaczęli wzbudzać poruszenie albo po paru latach grania zakończyli działalność (i ewentualnie powrócili znacznie później). Na początku, z pewnością jednak nie było to amerykańskie Obituary! Bracia Tardy i spółka postanowili bowiem spróbować skoku w nieco inne rejony już przy pierwszej okazji, wydając w 1994 roku swój czwarty album zatytułowany "World Demise", kiedy to mainstream opanował w szaleńczym tempie m.in. groove metal.
Cóż, mnie to w kontekście tego całego Obituary naprawdę ciężko dogodzić. Przy okazji poprzedniego krążka "The End Complete" otwarcie twierdziłem, że brakuje tam wyraźniejszych zmian i chęci wyjścia ponad znane patenty. Tymczasem, na "World Demise" trudno nie odnieść wrażenia, że lepiej byłoby, gdyby Amerykanie...pozostali przy tym co wcześniej! Sensu w tym za grosz, ale po kolei. Gdy death metal zaczął pomału wypadać z obiegu, Amerykanie z Obituary uznali, że nie będą całkowicie zrywać z tamtymi klimatami, aczkolwiek bardzo istotnie wniosą do swojego grania bujającej, groove metalowej rytmiki, trochę hardcore'owych przyspieszeń i ogólnego feelingu w duchu Cro-Mags i Biohazard, a także w minimalnym stopniu industrialnego klimatu (na szczęście, głównie za sprawą sampli). Te zamiary się tu jednak całkiem udały. Bo pomimo rozszerzenia stylu o szereg zmian, które mogły nie do końca spasować ortodoksom, to death metal jest tu punktem wyjścia.

Właśnie, death metalowa strona "World Demise" robi naprawdę dobre wrażenie. John ryczy zawodowo, ciężar wylewa się z głośników hektolitrami (a sound to jeden z najlepszych, jakie Obituary kiedykolwiek osiągnęli), motywy gitarowe i perkusyjne są nieźle zróżnicowane mimo swojej prostoty (dopiero po "Solid State" kawałki się nieco zaczynają zlewać), Allen West ponownie błyszczy dość dużą ilością wystrzałowych solówek, a także sam koncept upadku świata nakłania do refleksji. Gorzej ma się - jak już wspominałem - nowsze oblicze zespołu i jego nie zawsze jednakowa spójność z tym starszym. O ile jeszcze z początku (mniej więcej do połowy krążka) da się te zmiany zrozumieć, tak im dalej w "World Demise" tym bardziej te nowinki zaczynają drażnić - wyraźnie czuć, że chłopaki chcieli trochę na siłę unowocześnić swoją muzykę. I tak obok świetnie bujających, ale mocno wyziewnych "Don't Care", "Lost", tytułowca, "Paralyzing" oraz "Redefine" trafiają się przeciętne lub niepotrzebnie podrasowane "Kill For Me", "Splattered", "Final Thoughts" i "Boiling Point". Nie zaszkodziłoby też "World Demise" mała redukcja objętościowa.

Czwarty album Obituary należy zatem do jednych z ostatnich, które są tak istotne w dorobku tych Amerykanów. Owszem, spośród pierwszej czwórki wypada on najsłabiej, aczkolwiek to i tak dosyć niezła porcja muzyki, wśród której znalazły się utwory po dziś dzień stanowiące klasykę repertuaru Obituary na żywo. "World Demise" pomimo odejścia od tradycyjnie pojmowanego death metalu, pokazał, że jak najbardziej możliwym jest dopuszczenie nowszych, bardziej modnych wpływów do wcześniejszego stylu na tyle, by kompletnie nie zatracić własnej tożsamości. Obituary wyszła ta wolta bez obciachu i tylko dziwi, że w następnych latach zaprzestali oni podobnych ruchów.

Trochę subiektywizmu


Już na pierwszy rzut oka widać, że na czwartej płycie Obituary coś się zmieniło. Martwe, malowane krajobrazy zastąpiło zdjęcie koszmarnego, przemysłowego miasta, którego fabryczne kominy wyrzucają w atmosferę wielkie kłęby zabójczego dymu. W tym dymie znajduje się logo zespołu, a tytuł na dole obwieszcza światu zgon. Po rozwinięciu okładki, zamiast tekstów, napotykamy kolejne zdjęcia, które obrazują, nędzę, zanieczyszczenia, narkomanię, choroby i kłusownictwo.

Połowa lat dziewięćdziesiątych to nie był dobry czas dla death metalu. Dla jednych przestał być tym ekstremum i pochłonięci czarną falą stanęli do niego w opozycji, dla innych wciąż był zbyt brutalny i mało atrakcyjny, więc coraz większy rozgłos zaczęły zdobywać zespoły melodyjne i symfoniczne. Starzy krezusi poszli w odstawkę. Liczby sprzedanych płyt zaczęły dramatycznie spadać, a widownia koncertowa gwałtownie się kurczyła. Mówiło się, że jest to wypalony gatunek, którego już nie można rozwinąć. Że wszystko już zostało zagrane i jego czas się skończył. Wiele zespołów zaczęło zmieniać swoje podejście do muzyki i ta tendencja nie ominęła również Obituary.

Przede wszystkim "World Demise" to płyta mniej intensywna od poprzednich, za to bardziej wyrazista i przebojowa. Jest taka bardziej przystępna i ma dużo swoich charakterystycznych punktów. Takie "Don't Care" czy "Final Thoughts" to są utwory stylizowane na hity, których wcześniej w twórczości Obituary nie było. Oczywiście te zmiany spowodowały obniżenie death metalowej siły rażenia. Riffy nie są już tak miażdżące, a atmosfera tak śmiercionośna.

Druga podstawowa nowość to zastosowanie efektów elektronicznych. Na płycie występuje ich dość sporo, choć pełnią rolę dodatków i uzupełnień. Wprowadzają koloryt i nie bezczeszczą muzyki. Są głównie w "World Demise", "Redefine" i "Splattered". W "Solid State" przesterowany wokal pełni główną rolę w refrenie, jakieś głosy pojawiają się też w "Boiling Point".

Trzecią cechą charakterystyczną "World Demise" jest ostatni "Kill For Me", a właściwie jego nietypowa końcówka. Choć ten numer już zaczyna się klimatycznie to cała jego druga część, nie jest utworem Obituary, tylko nagranym zawodzeniem afrykańskiego dziadka, wspomaganym jakimś egzotycznym, prymitywnym, bębenkowym instrumentarium i okraszonym odgłosami swojej wsi w tle. Niezwykłe to dla płyty death metalowej, ale trzeba przyznać, że ten dość długi fragment ma swój wyraz i emocje.

Co by jednak nie mówić, nie można popadać w przesadę i trzeba przyznać, że Obituary pozostali sobą i nie zatracili swoich charakterystycznych cech. Dalej jest ociężale, a gitary mają gnuśną barwę. Jest wiele mocnych riffów, solówek, no i oczywiście ten niezniszczalny wokal. Ja zawsze lubiłem ten album i doceniając nowe oblicze zespołu nie dołączyłem do grona malkontentów. Nie wymagam od swoich ulubionych zespołów, żeby nagrywały wciąż takie same płyty. Jest trochę inaczej, ale wciąż bardzo dobrze.

Wujas


To put it simply, year 1994 was a drastic decline in interest in death metal and the appearance of a tendency to soften or completely change the sound, even in the case of the biggest names that previously co-created this genre of extreme music. Of course, there were also those who consistently stuck to the original ideas, although they either quickly went into depths of underground or after a few years of playing they split-up (and possibly returned much later). At first, however, it certainly wasn't the American Obituary! The Tardy brothers and the co. decided to try to jump into slightly different areas at the first opportunity, by releasing their fourth album entitled "World Demise". In 1994, they decided to refer to the current fashionable, metal styles (like for example groove metal).

Well, in the context of this whole Obituary, I'm really hard to please. On the occasion of the previous album "The End Complete" I openly claimed that there were no clear changes and nothing more beyond the known patents. Meanwhile, on "World Demise" it's hard not to get the impression that it would be better if the Americans...stayed as before! It makes no sense, but let me explain. When death metal slowly began to fall out of interest, the Americans from Obituary decided that they would not completely break with those sounds, although they would very significantly bring groove metal rhythms, some hardcore accelerations and a general feeling in the spirit of Cro-Mags and Biohazard, and a minimally industrial climate (thankfully, mainly due to the samples). However, these intentions were quite successful here. Because despite the extension of the style with a number of changes that might not have suited the orthodox, death metal is the starting point here.

Yes, the death metal side of "World Demise" makes a really good impression. John's growls are amazing, the heaviness is overwhelming (and the prodution is one of the best that Obituary has ever done), the guitar and drum motifs are quite varied despite their simplicity (only after "Solid State" the songs are a bit too similar), Allen West again delights with quite a lot of explosive solos, and the concept of the album encourages reflection. Worse is - as I have already mentioned - the newer face of the band and its not always the same consistency with the older one. While from the beginning (more or less halfway through the album) these changes can be understood, the further in "World Demise" the more these novelties start to annoy - you can clearly feel that the guys wanted to modernize their music a bit artificially. And so, next to the great groovy, but very heavy "Don't Care", "Lost", the title track, "Paralyzing" and "Redefine", there are mediocre or unnecessarily tweaked "Kill For Me", "Splattered", "Final Thoughts" and "Boiling Point". "World Demise" wouldn't hurt either, a little volume reduction.

Obituary's fourth album is therefore one of the last that are so important in the output of these Americans. Of course, it's the weakest among their first four albums, but it's still quite a good portion of music, among which there are songs that are classics of Obituary's live setlist. "World Demise" despite the departure from the traditionally understood death metal, showed that it's possible to allow newer, more fashionable influences to the earlier style so as not to completely lose its own identity. Obituary took this turn without embarrassment and it's only surprising that in the following years they stopped similar decisions.

Trochę subiektywizmu



..::TRACK-LIST::..

1. Don’t Care
2. World Demise
3. Burned In
4. Redefine
5. Paralyzing
6. Lost
7. Solid State
8. Splattered
9. Final Thoughts
10. Boiling Point
11. Set In Stone
12. Kill For Me
13. Killing Victims Found

Bonus Tracks:
14. Infected (live)
15. Godly Beings (live)
16. Body Bag (live)
17. Buried Alive
18. Boiling Point (212’ Sporadic Mix)



..::OBSADA::..

John Tardy - vocals
Allen West - lead guitar
Trevor Peres - rhythm guitar
Frank Watkins - bass
Donald Tardy - drums



https://www.youtube.com/watch?v=7CTtP30Dn3Q



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!