...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Progresywny death metal z Belgii przypominający norweski EXECRATION oraz australijski STARGAZER! CD zawiera również pierwszę EPkę pt. 'Imperial Summoning'.



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

The Scourge of Ages (2016):
1. Keys to the Dragonpaths 05:15
2. Morbid Glory 03:35
3. Cursed Crown 03:25
4. Turiyan Wrath 04:56

Vocals - Jo
Bass, vocals - Mathijs
Guitar - Tristan
Guitar, vocals - Jef
Drums - Jense


Imperial Summoning (2014):
5. Priestridden 04:23
6. Soul Constructor 03:56

Moss Upon the Skull - performers


This CD combines the 'Imperial Summoning' 7" and the 'The Scourge Of Ages' MLP
500 copies pressed



https://www.youtube.com/watch?v=iG7KqGVX_BI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Progresywny death metal z Belgii przypominający norweski EXECRATION oraz australijski STARGAZER! CD zawiera również pierwszę EPkę pt. 'Imperial Summoning'.



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

The Scourge of Ages (2016):
1. Keys to the Dragonpaths 05:15
2. Morbid Glory 03:35
3. Cursed Crown 03:25
4. Turiyan Wrath 04:56

Vocals - Jo
Bass, vocals - Mathijs
Guitar - Tristan
Guitar, vocals - Jef
Drums - Jense


Imperial Summoning (2014):
5. Priestridden 04:23
6. Soul Constructor 03:56

Moss Upon the Skull - performers


This CD combines the 'Imperial Summoning' 7" and the 'The Scourge Of Ages' MLP
500 copies pressed



https://www.youtube.com/watch?v=iG7KqGVX_BI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Masterful, technical death metal from Indianapolis. Breaking all death metal lyrical and musical trends, Harakiri deliver a cerebral assault of experimental and unexpected brutality.



..::TRACK-LIST::..

1. You Too Can Have Your Own Cranklab 02:58
2. Ripe For Destruction 03:03
3. Ad Infinitum 02:13
4. Hungry American 03:19
5. Blest Be The Retarded 02:30
6. On Being Succinct 02:45
7. Another Tool In The Shed 02:36
8. Numeric Brandings 03:05
9. Nine 01:26
10. Necessary Deviations 03:29



..::OBSADA::..

Kent Hiltz - Drums
Ben Sandman - Guitars
Nathan Stambro - Bass
Chris Morrison - Guitars
Matt Reese - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=5m5acgqEM3I



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Masterful, technical death metal from Indianapolis. Breaking all death metal lyrical and musical trends, Harakiri deliver a cerebral assault of experimental and unexpected brutality.



..::TRACK-LIST::..

1. You Too Can Have Your Own Cranklab 02:58
2. Ripe For Destruction 03:03
3. Ad Infinitum 02:13
4. Hungry American 03:19
5. Blest Be The Retarded 02:30
6. On Being Succinct 02:45
7. Another Tool In The Shed 02:36
8. Numeric Brandings 03:05
9. Nine 01:26
10. Necessary Deviations 03:29



..::OBSADA::..

Kent Hiltz - Drums
Ben Sandman - Guitars
Nathan Stambro - Bass
Chris Morrison - Guitars
Matt Reese - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=5m5acgqEM3I



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Quebec quartet DISEMBODIMENT is finally storming back into the most rancid and filthiest Death Metal scene with their debut full album "Spiral Crypts", four years after their "Mutated Chaos" Ep but it was definitely worth the wait!

Disembodiment is a four-piece death metal band from the sewer ruins of Sherbrooke, Québec, Canada, featuring all four members of Oath div. 666.
Formed in 2020 with a different name from the former band because of the different sound and new lyrical themes, they opted to go for filthier, groovier and heavier sonic tormentation.
After the incredibly acclaimed debut Ep "Mutated Chaos" and several live appearances the band is now ready to dig you deep into the worst and most gruesome slasher experience your deviated mind has ever experienced!

For fans of Incantation, Corpus Offal, Undergang, Rottrevore.



..::TRACK-LIST::..

1. Morbid Infestation 05:39
2. Stygian Overture 04:38
3. Spiral Crypts 04:00
4. Putrification 02:36
5. Larval 04:43
6. Infected To Rot 03:20
7. Unknown Origins 01:52
8. Sentient Inorganic Mess 03:31



..::OBSADA::..

Carl - Bass, Vocals (backing)
Eric - Drums
Christian - Guitars, Vocals (backing)
Mathieu - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=0uSy1DPK7ko



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Quebec quartet DISEMBODIMENT is finally storming back into the most rancid and filthiest Death Metal scene with their debut full album "Spiral Crypts", four years after their "Mutated Chaos" Ep but it was definitely worth the wait!

Disembodiment is a four-piece death metal band from the sewer ruins of Sherbrooke, Québec, Canada, featuring all four members of Oath div. 666.
Formed in 2020 with a different name from the former band because of the different sound and new lyrical themes, they opted to go for filthier, groovier and heavier sonic tormentation.
After the incredibly acclaimed debut Ep "Mutated Chaos" and several live appearances the band is now ready to dig you deep into the worst and most gruesome slasher experience your deviated mind has ever experienced!

For fans of Incantation, Corpus Offal, Undergang, Rottrevore.



..::TRACK-LIST::..

1. Morbid Infestation 05:39
2. Stygian Overture 04:38
3. Spiral Crypts 04:00
4. Putrification 02:36
5. Larval 04:43
6. Infected To Rot 03:20
7. Unknown Origins 01:52
8. Sentient Inorganic Mess 03:31



..::OBSADA::..

Carl - Bass, Vocals (backing)
Eric - Drums
Christian - Guitars, Vocals (backing)
Mathieu - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=0uSy1DPK7ko



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zbiór wszystkich nagrań włoskiego DESECRATION istniejącego w latach 1991-1995; dwie demówki oraz EPka na jednym CD. Inspirowany przede wszystkim amerykańską szkołą grania techniczny death metal w stylu PESTILENCE, ATHEIST...

Technical Old School Death Metal from Italy. For fans of PESTILENCE, ATHEIST.



..::TRACK-LIST::..

The Valley of Eternal Suffering - EP 1993:
1. Experiment 49 01:05
2. Reincarnation of Soul 04:13
3. Corpse Embodiment 04:50
4. The Valley of Eternal Suffering 00:58
5. Premature Explant 04:07
6. Corrosive Infection 04:11

Abandon All Hope... - Demo 1991:
7. Nightmare 04:47
8. Hunged Man 04:23
9. Mesmerized 06:30
10. Hell Gates 04:31

Demo Tape 1995 - Demo 1995:
11. Circle of Existence 05:38
12. Useless Frendship 04:33



..::OBSADA::..

Fabio Fraschini - Bass
Andrea Esposito - Bass
Kaimano - Drums
Francesco Conte - Guitars, Vocals
Ernesto Cornetta - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=S43QSmLyqQ4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zbiór wszystkich nagrań włoskiego DESECRATION istniejącego w latach 1991-1995; dwie demówki oraz EPka na jednym CD. Inspirowany przede wszystkim amerykańską szkołą grania techniczny death metal w stylu PESTILENCE, ATHEIST...

Technical Old School Death Metal from Italy. For fans of PESTILENCE, ATHEIST.



..::TRACK-LIST::..

The Valley of Eternal Suffering - EP 1993:
1. Experiment 49 01:05
2. Reincarnation of Soul 04:13
3. Corpse Embodiment 04:50
4. The Valley of Eternal Suffering 00:58
5. Premature Explant 04:07
6. Corrosive Infection 04:11

Abandon All Hope... - Demo 1991:
7. Nightmare 04:47
8. Hunged Man 04:23
9. Mesmerized 06:30
10. Hell Gates 04:31

Demo Tape 1995 - Demo 1995:
11. Circle of Existence 05:38
12. Useless Frendship 04:33



..::OBSADA::..

Fabio Fraschini - Bass
Andrea Esposito - Bass
Kaimano - Drums
Francesco Conte - Guitars, Vocals
Ernesto Cornetta - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=S43QSmLyqQ4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

'Tak skondensowanego diabelstwa, nienawiści i pogardy dla ogólnie przyjętych wartości nikt przed nimi nie przedstawiał.'



Bogobójstwo...

a) Trzeba mieć niesamowicie wydumane i spaczone ego.
b) Być nieźle pierdolniętym.
c) Być wybitnym zespołem ,będącym jednym z prekursorów Death Metalu.

Tak się dziwnie złożyło, że wszystkie te trzy podpunkty pasują do Tytana Death metalu rodem z Florydy. Miłośnikom ciężkich brzmień zespół nie może być obcy dla niewtajemniczonych(o ile takowi istnieją) pokrótce - jak sama nazwa wskazuje jest to jeden z najbardziej kontrowersyjnych zespołów, jakie nosił kiedykolwiek ten padół łez.

Debiut o tym samym tytule, zaczyna się z jednej strony matematycznie precyzyjnie a z drugiej opętanie, bluźnierczo, siarczyście. Cóż za mało wyrafinowana i brutalna mieszanka. Debiut Deicide to totalna satanistyczna rzeź, genialne brzmienie stanowi kwintesencję brutalności wyznaczające standardy Death Metalu lat 90. Samozwańczy Antychryst Glen Benton w odhumanizowany sposób skrzeczy i mniej lub bardziej czytelnie Growcu. Benton chyba rozpruł sobie wszystkie żyły i gardło żeby taki efekt osiągnąć. Wszystkie te demoniczne ozdobniki, jęki, spazmy budują demoniczny klimat. Bracia Hofamann porażają techniką a zarazem prostymi riffami, które zwalały i zwalają każdego na kolana po dziś dzień – nawet najtwardsi nie mają szans. Nie wspominając o Stevie Asheimie, który swoją nieludzko szybką grą nadawał rytm tej śmiercionośnej machinie.Album zbudowany jest w przeważającej mierze z ledwo ponad dwuminutowych kopów w ryj. Naprawdę zabójcze tempa, brzmienie ostre jak żyletki, szarpie riffami i rytmem bardziej niż ich zużyte koleżanki. Klimat albumu ewidentnie śmierdzi latami 80, słychać czyste szaleństwo prekursorów Thrashu i siarkę prekursorów Black Metalu.

W trakcie słuchania tej płyty doszedłem do wniosku, że nie ma sensu rozbijać tego albumu na czynniki pierwsze, to jest jeden wielki piekielny wyziew, który należy traktować jako całość, nie znaczy to ze album jest monotonny, wręcz przeciwnie hit goni hit, z utworu na utwór co raz bardziej zostajemy pochłonięci przez te bezkresy jeziora wrzącej smoły mieszanej przez załogę z Florydy. Nic się album nie zestarzał może po za trochę groteskowymi momentami takimi w „Dead by Dawn”. Ta płyta w chwili wydania stała się klasykiem, zresztą nie miała wyjścia to jest esencja i efekt wyścigu szczurów o miano najbardziej brutalnego grania. Wszystko zgodnie z zasadą szybciej, mocniej, brutalniej.

Niesamowity klimat ma „Carnage in the Temple of Damend” z fragmentem przemowy Jima Jonsa (guru sekty Świątynia Ludu, której członkowie pod namową Jonsa popełnili masowe samobójstwo - 900 osób otruł o się cyjankiem), zróżnicowanym wokalem, świetnie urozmaica szybko wypluwane niczym bluźnierstwa opętanego podczas egzorcyzmów.

Następny „Mephistofeles” jest bardzo chwytliwy(zwłaszcza perkusja w intro), nie jest więc to „Sztuka dla sztuki” co się zdarza w przypadku współczesnych zespołów.

Od „Lunatic of God’s Creation”(również poświęcony słynnemu liderowi sekty Charlsowi Mansonowi – (zresztą kogo On nie inspirował w muzyce rockowej) po „Crucifixation”, mamy do czynienia z arcydziełem, nie ma tu żadnych zapychaczy, optymalny czas trwania płyty nie nuży, wręcz przeciwnie ma się ochotę na więcej i więcej. Na szczęście długo nie trzeba było czekać na przybycie Bogobójczego Legionu... Amen

Ignatius


"Amon - czyli ucztę czas zacząć"

"Stary możesz to zrobić jeszcze raz? To brzmiało jak szatan..." - ponoć mniej więcej takimi słowami skwitowali bracia Hoffmanowie próby wokalne Glena Bentona przy składaniu do kupy debiutanckich dokonań Deicide. Badając pierwszy w historii rozdział, nakreślony perkusją, gitarami i przede wszystkim ryjem czterech diabłów z Tampy, nie opisałbym tego lepiej. Barnes, Vincent - wszystko to ikony deathmetalowego darcia papury, ale dopiero Benton to było, i poniekąd do dzisiaj jest, właśnie "to". Pomijając pierwociny Carnage czy demo "Amon: Feasting The Beast", warto wspomnieć, że w 2010 roku mija nam dokładnie 20 odwrócony krzyżyk od czasu wydania "Deicide". Być może zrecenzowano już ten materiał "milion pieńcet, sto dziewieńcet" razy, jednakże okrągła rocznica zmusza do wspominkowego opisania tej płyty, jakby nie było, skutecznie plądrującej na początku lat dziewięćdziesiątych w towarzystwie takich klasyków, jak "Eaten Back To Life", "Cause Of Death" czy "Harmony Corruption".

"Szatan, flaki i inne przysmaki..."

Pozostawmy na chwilę muzykę, bo zapewne wszyscy wiedzą, że zajebistości dźwiękowej tych tytułów zakwestionować się nie da. Więcej jednak niż pewne jest to, że nie sama muzyka zadecydowała, że po 20 latach ktoś dalej kojarzy te tytuły, a masa medialnego szumu wznieconego charakterystycznymi cechami wymienionych. Cannibal Corpse puszczali oczko odwiecznymi wiwisekcjami w oparach juchy, flaków i nekrofilskiej chuci, Morbid Angel stwierdzali, że nie ma to jak czary mary w Mezopotamii, Napalm Death mogliby występować w Izbie Gmin jako odłam anarchistyczny partii wyzwolenia wszystkiego, zaś Deicide mieli... Glena Bentona i satanizm, w poszukiwaniu którego zaszli tak daleko, że w pewnym momencie, zwanym "Once Upon The Cross", chyba przewiercili się nawet przez dno piekła, o mało nie wypadając na orbitę po drugiej stronie planety. Mamy teraz internet i możliwości, więc na moment zminimalizujcie to okienko i wskoczcie na YouTube włączyć cokolwiek z Bentonem w roli głównej z lat 88-92. Yeeep! Obok tego klienta, a co za tym idzie jego zespołu, przejść się obojętnie nie dało. Nienawiść do Dżizasa Kristasa, wypalanki na czole, zapowiedzi samobójstwa, bicie rekordu świata w ilości użytych słów "szatan" w jednej piosence... etc., etc. - w świadomości ludzi odcisnęły się na tyle mocno, że z Deicide zawsze przede wszystkim kojarzono satanizm, jak wiewiórkę z nutellą lub Leppera z Samoobroną. Dopiero na drugim miejscu lądowała muzyka. Dziś patrząc na Glena przeraża mnie rozmiar tego bełkotu, na który wielu dało się złapać. Kiedyś myślałem, że gość poluje na chrześcijan i nie bez kozery każe robić "Fuck Your Goda". Jak wynika z kolei z oświadczeń Steve'a Asheima, bracia Hoffmanowie picowali swoje solówki pod czujnym okiem rodzonego katola, czyli Ralpha Santolli. Cóż, shit happens, show must go on. Czemu o tym piszę, ano dlatego, że ta cała sumiennie kultywowana, fałszywa ideologia przyćmiła miejscami to, co w muzyce najważniejsze, czyli samą muzykę. Muzykę, którą Deicide od samego początku i przez przynajmniej trzy pierwsze płyty robił świetną i ponadczasową.

"Bogobójstwo - Zabij Ich Wszystkich - Piekło Czeka"

Z głupia frant wypalę, że debiutancki "Deicide" jest dla mnie czymś na kształt deathmetalowego "Kill 'Em All" lub "Hell Awaits". Choć faktycznie, poskładany do kupy z demówki Amona, to jednak urzeka - jeżeli nie krańcowo agresywnym, to młodzieńczo entuzjastycznym podejściem do śmierć metalu. Jego następca, najlepszy w ich dorobku "Legion", to już kurs matematyki wyższej, gdzie wszystko się zgadzało, jak ilość szóstek w znaku Bestii lub dolarów w kasie pancernej Monte Connera, który przygarnął ich pod pośladki Roadrunner Rec. Jakkolwiek i na bohaterze tej recenzji techniki nie brak, szczególnie jeśli chodzi o precyzyjną grę dwóch gitar prowadzących Erica i Briana, to - wsłuchując się w przejścia perkusyjne Asheima - czuć przede wszystkim niczym nieskrępowane napierdalanie, nie skupiające się nadto nad problematyką zmieszczenia czterech stówek uderzeń w minucie kawałka. Podobnie głos Bentona - nieokiełznany, najbardziej zróżnicowany w ich karierze. Jeszcze nie typowy growl, a bardziej głębokie wrzasko-szczekanie podbite blackowymi skrzekami, miejscami przedawkowane w swojej manierze ("Dead By Dawn"). Oczywiście broń szatanie, nie jest to jakaś muzyczna grafomania, jednakże czuć tutaj więcej luzu i spontanu niż na następnych krążkach. To też pierwsza i ostatnia do czasu "Stench Of Redemption" (2006) płyta, na której Deicide nie mieli oporów przed wplataniem do deathu, czy miejscami deaththrashu, innych elementów, jak np. klasyczne heavymetalowe solówki, jak ta, na której zbudowano hollywoodzki wręcz patos ostatniego na debiucie "Crucifixation". Nie każdemu spodoba się brzmienie tego krążka, z maksymalnie wysuniętym do przodu garami, których pogłos przywodzi na myśl "Hell Awaits", nie wszyscy też zaakceptują tekstową, satanistyczną nowomowę i megalomanię sprowadzającą się do skandowania imienia Złego Manitou, ale i w tym jest drugie dno, bo takie patenty, jak się okazało, znakomicie sprawdziły się na żywo. Kto stojąc pod sceną, nawet z najbardziej amatorskim nagłośnieniem, nie załapie tematu słysząc trzy razy: "Dead by dawn, dead by dawn, dead by dawn" i na dokładkę "BLASPHERMATE ME!" - wojaczka pewna, jak procenty w szwajcarskim banku. "Deicide" to także skarbnica, co na ten gatunek grania ciekawe, prawdziwych hitów. Motoryczny "Lunatic Of God's Creation", sztandarowe "Deicide", apokaliptyczne "Sacrificial Suicide" czy "Mephistopheles" to rzeczy, które zaciskają pięść na gardle od pierwszego odsłuchu. I żaden koncert Bogobojnych, khe, tfu... tj. Bogobójców obejść się bez nich nie może. Tylko jest jeden problem - i to w zasadzie tylko mój. Znając późniejsze płyty, trudno tutaj mówić o czymś takim jak wypracowanie własnego stylu kapeli. Nie chodzi o to, że bezczelnie kogoś kopiują. Następne w kolejce "Legion", "Once Upon The Cross", "Serpents Of The Light", "Insineratehymn", "In Torment In Hell", "Scars Of The Crucifix", a jeszcze bardziej "Stench Of Redemption", pomijając ich wybitność lub chwilami oczywistą gównianość, łączy ze sobą tylko charakterystyczny wokal i perkusja. Gdyby ktoś mi puścił je po kolei bez głosu i bębnów, pomyślałbym, że to osiem różnych zespołów. Co do recenzowanej jedynki, ze względu na jej potencjał, brzmienie i elementy składowe, mniemam, że łapczywie wchłoną go fani starego Slayera sprzed "Reign In Blood", a z powodu niezaprzeczalnej przebojowość i fan pierwszej Metalliki tym nie pogardzi.

"For I'm The Deicide..." - "Cause We're - death - Metallica"?

Trochu się rozpisaliśmy, ale okrągła rocznica zobowiązuje. Po tylu latach materiał nadal świetnie sprawdza się i w domowym zaciszu i, jak wiadomo tym, którzy zliczyli "Winterfest" w ubiegłym roku, także w praktyce. Być może nie jest tak porażający, jak jego "legionowy kamrat", co skutecznie nadrabia spontanem i wielością uniwersalnych "evergreenów". To także zbiór patentów, po które sięgały i do dziś sięgają zastępy adeptów death metalu. Nie ukrywajmy, że wpływy "Deicide" dobrze słychać na "Dawn Of Possesion" Immolation, czy trzeba większej rekomendacji? Tego po prostu wstyd nie mieć, także z powodu fenomenalnej wkładki z komiksowym obrazkiem przedstawiającym karykaturę członków zespołu w postaci diabłów lub dla zdjęcia grupy, które udowadnia, że, najbardziej to z Jezusem im do twarzy. Na tyle dalece, że nie widomo czy to event przed czarną mszą, czy może wspólna fota przed bierzmowaniem (sic!).

Megakruk


Któryś z większych katolskich autorytetów rzekł ongiś, iż kto śpiewa, ten dwa razy się modli. Bidula zapewne nawet nie przypuszczał, że pewnego dnia te słowa zabrzmią wyjątkowo opacznie. A stało się tak, gdy na świat wypłynął twór o paskudnym imieniu Bogobójstwo z obłąkanym Glenem Bentonem jako liderem. Potem nastał debiut i wyżej przytoczone słowa zamieniły się w swoją krańcowo poronioną karykaturę, zaś świat zalała piekielna fala wstrętu i ohydy. Szatan nigdy wcześniej nie był tak gorąco wychwalany! A już na pewno nie przy akompaniamencie takiego łomotu. Bo Deicide to nie tylko satanistyczne deklaracje nienawiści do boga i religii chrześcijańskiej. Oprócz całej tej — niezmiernie tutaj ważnej — przesiąkniętej diabelstwem ideologicznej otoczki jest jeszcze muzyka: dziesięć pieśni składających się na debiut Deicide to doskonały pokaz ekstremalnego death metalu nie znającego litości i słów takich jak kompromis czy subtelność. Rzeź uskuteczniana przez czwórkę Amerykanów jest cholernie szybka, stosunkowo prosta (choć nie prostacka), bardzo rytmiczna, z nielicznymi tylko zwolnieniami, a przy tym brutalna przez cały czas trwania płyty. Warto zaznaczyć, że wszystko odegrano z dużą precyzją, zaprzeczając obiegowej opinii jakoby dążenie do perfekcji obniżało poziom agresji. O wściekle nienawistnych wokalach wspominać chyba nie muszę? Do worka zalet dorzuciłbym jeszcze dwie istotne cechy: kapitalny feeling oraz olbrzymią chwytliwość materiału. Dzięki tej ostatniej Deicide przynosi spory ładunek hitów znanych większości death-maniaków. Mam tu na myśli szczególnie „Dead By Dawn”, „Sacrificial Suicide” (jak dla mnie są to dwa największe „przeboje” z tej płyty), „Oblivious To Evil”, „Lunatic Of God’s Creation”, „Crucifixation” i numer tytułowy. Brzmienie uzyskane w Morrisound ze Scottem Burnsem na pewno nie należy do krystalicznych, ale do takiej muzyki pasuje wprost wybornie, co więcej – ten bród bardzo jej służy. Odnoszę wrażenie, że tej płyty nie ma sensu komukolwiek polecać, wszak każdy szanujący się fan death metalowego grzańska ma ją już od dawna w kolekcji. Czyż nie?!

demo


https://www.youtube.com/watch?v=SUr9_Pm_oYU



..::TRACK-LIST::..

1. Lunatic of God’s Creation
2. Sacrificial Suicide
3. Oblivious to Evil
4. Dead By Dawn
5. Blaspherereion
6. Deicide
7. Carnage In the Temple of the Damned
8. Mephistopheles
9. Day Of Darkness
10. Crucifixation



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Lyrics By, Artwork [Deicide Logo], Artwork [Trifixion] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman
Lead Guitar, Artwork [Deicide Logo] - Eric Hoffman




https://www.youtube.com/watch?v=6Wcn6VHgCPk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

'Tak skondensowanego diabelstwa, nienawiści i pogardy dla ogólnie przyjętych wartości nikt przed nimi nie przedstawiał.'



Bogobójstwo...

a) Trzeba mieć niesamowicie wydumane i spaczone ego.
b) Być nieźle pierdolniętym.
c) Być wybitnym zespołem ,będącym jednym z prekursorów Death Metalu.

Tak się dziwnie złożyło, że wszystkie te trzy podpunkty pasują do Tytana Death metalu rodem z Florydy. Miłośnikom ciężkich brzmień zespół nie może być obcy dla niewtajemniczonych(o ile takowi istnieją) pokrótce - jak sama nazwa wskazuje jest to jeden z najbardziej kontrowersyjnych zespołów, jakie nosił kiedykolwiek ten padół łez.

Debiut o tym samym tytule, zaczyna się z jednej strony matematycznie precyzyjnie a z drugiej opętanie, bluźnierczo, siarczyście. Cóż za mało wyrafinowana i brutalna mieszanka. Debiut Deicide to totalna satanistyczna rzeź, genialne brzmienie stanowi kwintesencję brutalności wyznaczające standardy Death Metalu lat 90. Samozwańczy Antychryst Glen Benton w odhumanizowany sposób skrzeczy i mniej lub bardziej czytelnie Growcu. Benton chyba rozpruł sobie wszystkie żyły i gardło żeby taki efekt osiągnąć. Wszystkie te demoniczne ozdobniki, jęki, spazmy budują demoniczny klimat. Bracia Hofamann porażają techniką a zarazem prostymi riffami, które zwalały i zwalają każdego na kolana po dziś dzień – nawet najtwardsi nie mają szans. Nie wspominając o Stevie Asheimie, który swoją nieludzko szybką grą nadawał rytm tej śmiercionośnej machinie.Album zbudowany jest w przeważającej mierze z ledwo ponad dwuminutowych kopów w ryj. Naprawdę zabójcze tempa, brzmienie ostre jak żyletki, szarpie riffami i rytmem bardziej niż ich zużyte koleżanki. Klimat albumu ewidentnie śmierdzi latami 80, słychać czyste szaleństwo prekursorów Thrashu i siarkę prekursorów Black Metalu.

W trakcie słuchania tej płyty doszedłem do wniosku, że nie ma sensu rozbijać tego albumu na czynniki pierwsze, to jest jeden wielki piekielny wyziew, który należy traktować jako całość, nie znaczy to ze album jest monotonny, wręcz przeciwnie hit goni hit, z utworu na utwór co raz bardziej zostajemy pochłonięci przez te bezkresy jeziora wrzącej smoły mieszanej przez załogę z Florydy. Nic się album nie zestarzał może po za trochę groteskowymi momentami takimi w „Dead by Dawn”. Ta płyta w chwili wydania stała się klasykiem, zresztą nie miała wyjścia to jest esencja i efekt wyścigu szczurów o miano najbardziej brutalnego grania. Wszystko zgodnie z zasadą szybciej, mocniej, brutalniej.

Niesamowity klimat ma „Carnage in the Temple of Damend” z fragmentem przemowy Jima Jonsa (guru sekty Świątynia Ludu, której członkowie pod namową Jonsa popełnili masowe samobójstwo - 900 osób otruł o się cyjankiem), zróżnicowanym wokalem, świetnie urozmaica szybko wypluwane niczym bluźnierstwa opętanego podczas egzorcyzmów.

Następny „Mephistofeles” jest bardzo chwytliwy(zwłaszcza perkusja w intro), nie jest więc to „Sztuka dla sztuki” co się zdarza w przypadku współczesnych zespołów.

Od „Lunatic of God’s Creation”(również poświęcony słynnemu liderowi sekty Charlsowi Mansonowi – (zresztą kogo On nie inspirował w muzyce rockowej) po „Crucifixation”, mamy do czynienia z arcydziełem, nie ma tu żadnych zapychaczy, optymalny czas trwania płyty nie nuży, wręcz przeciwnie ma się ochotę na więcej i więcej. Na szczęście długo nie trzeba było czekać na przybycie Bogobójczego Legionu... Amen

Ignatius


"Amon - czyli ucztę czas zacząć"

"Stary możesz to zrobić jeszcze raz? To brzmiało jak szatan..." - ponoć mniej więcej takimi słowami skwitowali bracia Hoffmanowie próby wokalne Glena Bentona przy składaniu do kupy debiutanckich dokonań Deicide. Badając pierwszy w historii rozdział, nakreślony perkusją, gitarami i przede wszystkim ryjem czterech diabłów z Tampy, nie opisałbym tego lepiej. Barnes, Vincent - wszystko to ikony deathmetalowego darcia papury, ale dopiero Benton to było, i poniekąd do dzisiaj jest, właśnie "to". Pomijając pierwociny Carnage czy demo "Amon: Feasting The Beast", warto wspomnieć, że w 2010 roku mija nam dokładnie 20 odwrócony krzyżyk od czasu wydania "Deicide". Być może zrecenzowano już ten materiał "milion pieńcet, sto dziewieńcet" razy, jednakże okrągła rocznica zmusza do wspominkowego opisania tej płyty, jakby nie było, skutecznie plądrującej na początku lat dziewięćdziesiątych w towarzystwie takich klasyków, jak "Eaten Back To Life", "Cause Of Death" czy "Harmony Corruption".

"Szatan, flaki i inne przysmaki..."

Pozostawmy na chwilę muzykę, bo zapewne wszyscy wiedzą, że zajebistości dźwiękowej tych tytułów zakwestionować się nie da. Więcej jednak niż pewne jest to, że nie sama muzyka zadecydowała, że po 20 latach ktoś dalej kojarzy te tytuły, a masa medialnego szumu wznieconego charakterystycznymi cechami wymienionych. Cannibal Corpse puszczali oczko odwiecznymi wiwisekcjami w oparach juchy, flaków i nekrofilskiej chuci, Morbid Angel stwierdzali, że nie ma to jak czary mary w Mezopotamii, Napalm Death mogliby występować w Izbie Gmin jako odłam anarchistyczny partii wyzwolenia wszystkiego, zaś Deicide mieli... Glena Bentona i satanizm, w poszukiwaniu którego zaszli tak daleko, że w pewnym momencie, zwanym "Once Upon The Cross", chyba przewiercili się nawet przez dno piekła, o mało nie wypadając na orbitę po drugiej stronie planety. Mamy teraz internet i możliwości, więc na moment zminimalizujcie to okienko i wskoczcie na YouTube włączyć cokolwiek z Bentonem w roli głównej z lat 88-92. Yeeep! Obok tego klienta, a co za tym idzie jego zespołu, przejść się obojętnie nie dało. Nienawiść do Dżizasa Kristasa, wypalanki na czole, zapowiedzi samobójstwa, bicie rekordu świata w ilości użytych słów "szatan" w jednej piosence... etc., etc. - w świadomości ludzi odcisnęły się na tyle mocno, że z Deicide zawsze przede wszystkim kojarzono satanizm, jak wiewiórkę z nutellą lub Leppera z Samoobroną. Dopiero na drugim miejscu lądowała muzyka. Dziś patrząc na Glena przeraża mnie rozmiar tego bełkotu, na który wielu dało się złapać. Kiedyś myślałem, że gość poluje na chrześcijan i nie bez kozery każe robić "Fuck Your Goda". Jak wynika z kolei z oświadczeń Steve'a Asheima, bracia Hoffmanowie picowali swoje solówki pod czujnym okiem rodzonego katola, czyli Ralpha Santolli. Cóż, shit happens, show must go on. Czemu o tym piszę, ano dlatego, że ta cała sumiennie kultywowana, fałszywa ideologia przyćmiła miejscami to, co w muzyce najważniejsze, czyli samą muzykę. Muzykę, którą Deicide od samego początku i przez przynajmniej trzy pierwsze płyty robił świetną i ponadczasową.

"Bogobójstwo - Zabij Ich Wszystkich - Piekło Czeka"

Z głupia frant wypalę, że debiutancki "Deicide" jest dla mnie czymś na kształt deathmetalowego "Kill 'Em All" lub "Hell Awaits". Choć faktycznie, poskładany do kupy z demówki Amona, to jednak urzeka - jeżeli nie krańcowo agresywnym, to młodzieńczo entuzjastycznym podejściem do śmierć metalu. Jego następca, najlepszy w ich dorobku "Legion", to już kurs matematyki wyższej, gdzie wszystko się zgadzało, jak ilość szóstek w znaku Bestii lub dolarów w kasie pancernej Monte Connera, który przygarnął ich pod pośladki Roadrunner Rec. Jakkolwiek i na bohaterze tej recenzji techniki nie brak, szczególnie jeśli chodzi o precyzyjną grę dwóch gitar prowadzących Erica i Briana, to - wsłuchując się w przejścia perkusyjne Asheima - czuć przede wszystkim niczym nieskrępowane napierdalanie, nie skupiające się nadto nad problematyką zmieszczenia czterech stówek uderzeń w minucie kawałka. Podobnie głos Bentona - nieokiełznany, najbardziej zróżnicowany w ich karierze. Jeszcze nie typowy growl, a bardziej głębokie wrzasko-szczekanie podbite blackowymi skrzekami, miejscami przedawkowane w swojej manierze ("Dead By Dawn"). Oczywiście broń szatanie, nie jest to jakaś muzyczna grafomania, jednakże czuć tutaj więcej luzu i spontanu niż na następnych krążkach. To też pierwsza i ostatnia do czasu "Stench Of Redemption" (2006) płyta, na której Deicide nie mieli oporów przed wplataniem do deathu, czy miejscami deaththrashu, innych elementów, jak np. klasyczne heavymetalowe solówki, jak ta, na której zbudowano hollywoodzki wręcz patos ostatniego na debiucie "Crucifixation". Nie każdemu spodoba się brzmienie tego krążka, z maksymalnie wysuniętym do przodu garami, których pogłos przywodzi na myśl "Hell Awaits", nie wszyscy też zaakceptują tekstową, satanistyczną nowomowę i megalomanię sprowadzającą się do skandowania imienia Złego Manitou, ale i w tym jest drugie dno, bo takie patenty, jak się okazało, znakomicie sprawdziły się na żywo. Kto stojąc pod sceną, nawet z najbardziej amatorskim nagłośnieniem, nie załapie tematu słysząc trzy razy: "Dead by dawn, dead by dawn, dead by dawn" i na dokładkę "BLASPHERMATE ME!" - wojaczka pewna, jak procenty w szwajcarskim banku. "Deicide" to także skarbnica, co na ten gatunek grania ciekawe, prawdziwych hitów. Motoryczny "Lunatic Of God's Creation", sztandarowe "Deicide", apokaliptyczne "Sacrificial Suicide" czy "Mephistopheles" to rzeczy, które zaciskają pięść na gardle od pierwszego odsłuchu. I żaden koncert Bogobojnych, khe, tfu... tj. Bogobójców obejść się bez nich nie może. Tylko jest jeden problem - i to w zasadzie tylko mój. Znając późniejsze płyty, trudno tutaj mówić o czymś takim jak wypracowanie własnego stylu kapeli. Nie chodzi o to, że bezczelnie kogoś kopiują. Następne w kolejce "Legion", "Once Upon The Cross", "Serpents Of The Light", "Insineratehymn", "In Torment In Hell", "Scars Of The Crucifix", a jeszcze bardziej "Stench Of Redemption", pomijając ich wybitność lub chwilami oczywistą gównianość, łączy ze sobą tylko charakterystyczny wokal i perkusja. Gdyby ktoś mi puścił je po kolei bez głosu i bębnów, pomyślałbym, że to osiem różnych zespołów. Co do recenzowanej jedynki, ze względu na jej potencjał, brzmienie i elementy składowe, mniemam, że łapczywie wchłoną go fani starego Slayera sprzed "Reign In Blood", a z powodu niezaprzeczalnej przebojowość i fan pierwszej Metalliki tym nie pogardzi.

"For I'm The Deicide..." - "Cause We're - death - Metallica"?

Trochu się rozpisaliśmy, ale okrągła rocznica zobowiązuje. Po tylu latach materiał nadal świetnie sprawdza się i w domowym zaciszu i, jak wiadomo tym, którzy zliczyli "Winterfest" w ubiegłym roku, także w praktyce. Być może nie jest tak porażający, jak jego "legionowy kamrat", co skutecznie nadrabia spontanem i wielością uniwersalnych "evergreenów". To także zbiór patentów, po które sięgały i do dziś sięgają zastępy adeptów death metalu. Nie ukrywajmy, że wpływy "Deicide" dobrze słychać na "Dawn Of Possesion" Immolation, czy trzeba większej rekomendacji? Tego po prostu wstyd nie mieć, także z powodu fenomenalnej wkładki z komiksowym obrazkiem przedstawiającym karykaturę członków zespołu w postaci diabłów lub dla zdjęcia grupy, które udowadnia, że, najbardziej to z Jezusem im do twarzy. Na tyle dalece, że nie widomo czy to event przed czarną mszą, czy może wspólna fota przed bierzmowaniem (sic!).

Megakruk


Któryś z większych katolskich autorytetów rzekł ongiś, iż kto śpiewa, ten dwa razy się modli. Bidula zapewne nawet nie przypuszczał, że pewnego dnia te słowa zabrzmią wyjątkowo opacznie. A stało się tak, gdy na świat wypłynął twór o paskudnym imieniu Bogobójstwo z obłąkanym Glenem Bentonem jako liderem. Potem nastał debiut i wyżej przytoczone słowa zamieniły się w swoją krańcowo poronioną karykaturę, zaś świat zalała piekielna fala wstrętu i ohydy. Szatan nigdy wcześniej nie był tak gorąco wychwalany! A już na pewno nie przy akompaniamencie takiego łomotu. Bo Deicide to nie tylko satanistyczne deklaracje nienawiści do boga i religii chrześcijańskiej. Oprócz całej tej — niezmiernie tutaj ważnej — przesiąkniętej diabelstwem ideologicznej otoczki jest jeszcze muzyka: dziesięć pieśni składających się na debiut Deicide to doskonały pokaz ekstremalnego death metalu nie znającego litości i słów takich jak kompromis czy subtelność. Rzeź uskuteczniana przez czwórkę Amerykanów jest cholernie szybka, stosunkowo prosta (choć nie prostacka), bardzo rytmiczna, z nielicznymi tylko zwolnieniami, a przy tym brutalna przez cały czas trwania płyty. Warto zaznaczyć, że wszystko odegrano z dużą precyzją, zaprzeczając obiegowej opinii jakoby dążenie do perfekcji obniżało poziom agresji. O wściekle nienawistnych wokalach wspominać chyba nie muszę? Do worka zalet dorzuciłbym jeszcze dwie istotne cechy: kapitalny feeling oraz olbrzymią chwytliwość materiału. Dzięki tej ostatniej Deicide przynosi spory ładunek hitów znanych większości death-maniaków. Mam tu na myśli szczególnie „Dead By Dawn”, „Sacrificial Suicide” (jak dla mnie są to dwa największe „przeboje” z tej płyty), „Oblivious To Evil”, „Lunatic Of God’s Creation”, „Crucifixation” i numer tytułowy. Brzmienie uzyskane w Morrisound ze Scottem Burnsem na pewno nie należy do krystalicznych, ale do takiej muzyki pasuje wprost wybornie, co więcej – ten bród bardzo jej służy. Odnoszę wrażenie, że tej płyty nie ma sensu komukolwiek polecać, wszak każdy szanujący się fan death metalowego grzańska ma ją już od dawna w kolekcji. Czyż nie?!

demo


https://www.youtube.com/watch?v=SUr9_Pm_oYU



..::TRACK-LIST::..

1. Lunatic of God’s Creation
2. Sacrificial Suicide
3. Oblivious to Evil
4. Dead By Dawn
5. Blaspherereion
6. Deicide
7. Carnage In the Temple of the Damned
8. Mephistopheles
9. Day Of Darkness
10. Crucifixation



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Lyrics By, Artwork [Deicide Logo], Artwork [Trifixion] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman
Lead Guitar, Artwork [Deicide Logo] - Eric Hoffman




https://www.youtube.com/watch?v=6Wcn6VHgCPk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

EXCAVATED GRAVES jest najnowszym muzycznym wcieleniem znanego z nieodżałowanego PARRICIDE Piotra Sabarańskiego oraz Michała "Stopy" Stokera (ex-FAM, ex-Dissenter). Twórczość zespołu można zakwalifikować jako death metal nawiązujący do europejskiej sceny lat 80. i 90. zastępując charakterystyczną przystępność ciężarem, nieokiełznaną gwałtownością oraz spaczoną melodyką podkręconą szczyptą chaotyczności i miażdżącym zwolnieniami.

W nagraniach oprócz wyżej wymienionych wzięły udział wyśmienite postaci rodzimej sceny metalowej skupione wokół założonego przez Sabarańskiego kolektywu Knave Inc.: Bartłomiej "Bruno" Waruszewski (PROTOTYP, ex-AZARATH), Michał Kaszczyszyn (ex-NEAGHI), Mariusz "Mel" Miernik (ex-DAMNABLE, ex-SQUASH BOWELS) oraz Adrian Słojewski (PYORRHOEA, NUCLEAR VOMIT)

Dla fanów GRAVE, GOREFEST, CADAVER, CARBONIZED, THANATOS



EXCAVATED GRAVES is the latest musical incarnation of Piotr Sabarański, known from the much-missed and highly respected PARRICIDE and Michał "Stoker" Stopa (ex-FAM, ex-DISSENTER). The band’s output can be classified as death metal rooted in the European scene of the '80. and ’90s—yet instead of the characteristic melodies of that era, it delivers sheer heaviness, unrestrained ferocity, and a twisted sense of melody enhanced by a touch of chaos and crushing breaks.

Apart from Piotr Sabarański and Michał "Stoker" Stopa, the recordings feature outstanding figures of the Polish metal scene gathered around Knave Inc., the collective founded by Sabarański: Bartłomiej "Bruno" Waruszewski (PROTOTYP, ex-AZARATH), Michał Kaszczyszyn (ex-NEAGHI), Mariusz "Mel" Miernik (ex-DAMNABLE, ex-SQUASH BOWELS) and Adrian Słojewski (PYORRHOEA, NUCLEAR VOMIT).

For fans of GRAVE, GOREFEST, CADAVER, CARBONIZED, THANATOS



The brainchild of former Parricide guitarist Piotr Sabanranski and Michał “Stoker” Stopa, Excavated Graves are a new death metal group hailing from Poland and their debut EP, the brilliantly titled ‘Life Isn’t for Everyone’ is out now through Selfmadegod Records. The press blurb promises old school death metal firmly rooted in the late 80s/early 90s, so I’m already looking forward to it.

Something resembling a soundtrack to an old black and white movie opens ‘Soil’, before a hellish rumble crashes through the picture and focuses our attention squarely onto an EP that clearly loves old fashioned death metal. But this isn’t just a modern take on OSDM, this is an EP that ripples with an authentic taste of the early 90s. Bolt Thrower, Vader, Malevolent Creation; all these and more swirl around in the chaos that Excavated Graves create. The title track sounds like an old Swedish death metal demo band that has been unearthed, while rampant guitar riffs channel the spirits of ‘Dismember and Grave through the ripping ‘Deepfrozen’. I think early Bolt Thrower is the most prevalent influence here, as the insatiable rumble of ‘Waste of War’ brings memories of ‘Realm of Chaos’ straight to my brain.

While only nineteen minutes long, ‘Life Isn’t for Everyone’ drags you straight back to some primordial days in early death metal, and presents it with a loving attention to detail a lot of bands miss. Heavy, somewhat atmospheric and always presenting us with a massive groove to ride, Excavated Graves have shown a huge amount of promise on this EP to make us look forward to a full length. Crushing stuff.

Sandre the Giant



..::TRACK-LIST::..

1. Soil 05:20
2. Life Isn't For Everyone 03:18
3. Waste Of War 03:25
4. Deepfrozen 03:35
5. Taboo 03:25



..::OBSADA::..

Michał 'Stoker' Stopa - Bass
Mariusz 'Mel' Miernik - Drums
Piotr Sabarański - Guitars
Michał Kaszczyszyn - Guitars
Bartłomiej 'Bruno' Waruszewski - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=_n3D5xpGkd8



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

EXCAVATED GRAVES jest najnowszym muzycznym wcieleniem znanego z nieodżałowanego PARRICIDE Piotra Sabarańskiego oraz Michała "Stopy" Stokera (ex-FAM, ex-Dissenter). Twórczość zespołu można zakwalifikować jako death metal nawiązujący do europejskiej sceny lat 80. i 90. zastępując charakterystyczną przystępność ciężarem, nieokiełznaną gwałtownością oraz spaczoną melodyką podkręconą szczyptą chaotyczności i miażdżącym zwolnieniami.

W nagraniach oprócz wyżej wymienionych wzięły udział wyśmienite postaci rodzimej sceny metalowej skupione wokół założonego przez Sabarańskiego kolektywu Knave Inc.: Bartłomiej "Bruno" Waruszewski (PROTOTYP, ex-AZARATH), Michał Kaszczyszyn (ex-NEAGHI), Mariusz "Mel" Miernik (ex-DAMNABLE, ex-SQUASH BOWELS) oraz Adrian Słojewski (PYORRHOEA, NUCLEAR VOMIT)

Dla fanów GRAVE, GOREFEST, CADAVER, CARBONIZED, THANATOS



EXCAVATED GRAVES is the latest musical incarnation of Piotr Sabarański, known from the much-missed and highly respected PARRICIDE and Michał "Stoker" Stopa (ex-FAM, ex-DISSENTER). The band’s output can be classified as death metal rooted in the European scene of the '80. and ’90s—yet instead of the characteristic melodies of that era, it delivers sheer heaviness, unrestrained ferocity, and a twisted sense of melody enhanced by a touch of chaos and crushing breaks.

Apart from Piotr Sabarański and Michał "Stoker" Stopa, the recordings feature outstanding figures of the Polish metal scene gathered around Knave Inc., the collective founded by Sabarański: Bartłomiej "Bruno" Waruszewski (PROTOTYP, ex-AZARATH), Michał Kaszczyszyn (ex-NEAGHI), Mariusz "Mel" Miernik (ex-DAMNABLE, ex-SQUASH BOWELS) and Adrian Słojewski (PYORRHOEA, NUCLEAR VOMIT).

For fans of GRAVE, GOREFEST, CADAVER, CARBONIZED, THANATOS



The brainchild of former Parricide guitarist Piotr Sabanranski and Michał “Stoker” Stopa, Excavated Graves are a new death metal group hailing from Poland and their debut EP, the brilliantly titled ‘Life Isn’t for Everyone’ is out now through Selfmadegod Records. The press blurb promises old school death metal firmly rooted in the late 80s/early 90s, so I’m already looking forward to it.

Something resembling a soundtrack to an old black and white movie opens ‘Soil’, before a hellish rumble crashes through the picture and focuses our attention squarely onto an EP that clearly loves old fashioned death metal. But this isn’t just a modern take on OSDM, this is an EP that ripples with an authentic taste of the early 90s. Bolt Thrower, Vader, Malevolent Creation; all these and more swirl around in the chaos that Excavated Graves create. The title track sounds like an old Swedish death metal demo band that has been unearthed, while rampant guitar riffs channel the spirits of ‘Dismember and Grave through the ripping ‘Deepfrozen’. I think early Bolt Thrower is the most prevalent influence here, as the insatiable rumble of ‘Waste of War’ brings memories of ‘Realm of Chaos’ straight to my brain.

While only nineteen minutes long, ‘Life Isn’t for Everyone’ drags you straight back to some primordial days in early death metal, and presents it with a loving attention to detail a lot of bands miss. Heavy, somewhat atmospheric and always presenting us with a massive groove to ride, Excavated Graves have shown a huge amount of promise on this EP to make us look forward to a full length. Crushing stuff.

Sandre the Giant



..::TRACK-LIST::..

1. Soil 05:20
2. Life Isn't For Everyone 03:18
3. Waste Of War 03:25
4. Deepfrozen 03:35
5. Taboo 03:25



..::OBSADA::..

Michał 'Stoker' Stopa - Bass
Mariusz 'Mel' Miernik - Drums
Piotr Sabarański - Guitars
Michał Kaszczyszyn - Guitars
Bartłomiej 'Bruno' Waruszewski - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=_n3D5xpGkd8



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Arcydzieło diabolicznego death metalu z 1998 roku. 12 utworów absolutnie chorego, upiornego i demonicznego death metalu. Dla fanów POSSESSED, SLAYER, ASPHYX, MORBID ANGEL.



..::TRACK-LIST::..

1. Flat Obscuritas 4:57
2. Demons Haunt Loudun 2:54
3. Uma, Head Of The Witch 5:12
4. Summoned To Hell 4:17
5. Mutilation Rites 4:24
6. Devil Speaks In Tongues 4:15
7. Posthumous Magic 5:25
8. Turn In Your Grave (Sacrifice cover) 3:42
9. Zombie Plague 3:55
10. Sucubus 4:55
11. Lycanthropes (Howling Death) 3:37
12. Moon Of Cannibalism 5:25



..::OBSADA::..

Bass - Juan C. Muro
Drums - Jaime Garcia
Guitar - Sandro Garcia
Guitar, Lead Vocals, Songwriter - Fernan Nebiros




https://www.youtube.com/watch?v=uPneRkkMt4E



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Arcydzieło diabolicznego death metalu z 1998 roku. 12 utworów absolutnie chorego, upiornego i demonicznego death metalu. Dla fanów POSSESSED, SLAYER, ASPHYX, MORBID ANGEL.



..::TRACK-LIST::..

1. Flat Obscuritas 4:57
2. Demons Haunt Loudun 2:54
3. Uma, Head Of The Witch 5:12
4. Summoned To Hell 4:17
5. Mutilation Rites 4:24
6. Devil Speaks In Tongues 4:15
7. Posthumous Magic 5:25
8. Turn In Your Grave (Sacrifice cover) 3:42
9. Zombie Plague 3:55
10. Sucubus 4:55
11. Lycanthropes (Howling Death) 3:37
12. Moon Of Cannibalism 5:25



..::OBSADA::..

Bass - Juan C. Muro
Drums - Jaime Garcia
Guitar - Sandro Garcia
Guitar, Lead Vocals, Songwriter - Fernan Nebiros




https://www.youtube.com/watch?v=uPneRkkMt4E



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

8 years after the critically acclaimed debut 'Infernal Atrocity', REVULSED are finally back to unleash worldwide their most brutal effort 'Cerebral Contamination'! The release of the band's debut album on vinyl was probably one of the most brutal chapters for the label and the new 'Cerebral Contamination', for which we will take care of all the formats giving finally the band the treatment they deserve, is nothing less! Brutish death metal quintessence, the epitome of aural savagery!

After the demise of Paramaecium (later inExordium), Jayson Sherlock and Sheldon D'Costa formed Revulsed in 2010. The band wrote their debut album for five years with Justin "Yowie" Smith, but still in search for a vocalist until Konstantin Lühring of Defeated Sanity joined to finish recording the debut album.
In October 2015 the band released "Infernal Atrocity", Lühring left the band and Damien Mirklis joined.
Revulsed have then been rehearsing and recording the live DVD 'Live Atrocity - The Inception of Sufferance' and recording four covers of four among the best bands in metal. In spring 2019 Everlasting Spew Records finally released "Infernal Atrocity" also on vinyl and the band started writing and recording the material for the new album, titled 'Cerebral Contamination'.
Now, with the album completed and soon to be unleashed, Mark Smith and Sheldon D’Costa have departed from the band but, with plenty of brutality left in the tank for Damien and Jayson, it's still unrelenting savagery for Revulsed!

For fans of Suffocation, Cannibal Corpse, Defeated Sanity and Inveracity.



Eight years ago, Australian brutal death duo Revulsed dropped one of the most overlooked slabs of quality murderizing, Infernal Atrocity. Dripping with grimy licks, slithering riffs, and enough pinch harmonics to pop your nipples right off your torso, Infernal Atrocity demanded the attention of all who would encounter it. The fact that it was the band’s debut outing makes it only that much more impressive. Now it’s 2023, going on 2024. Revulsed found their way into Everlasting Spew’s roster, and at long last sophomore follow-up Cerebral Contamination prepares for ultimate unleashment.

Extreme guttural evisceration is the name of Revulsed’s game, and in the eight years spanning between releases, nothing about that changed even one itty bitty bit. Their slimy Suffocation meets Defeated Sanity meets Unfathomable Ruination style remains as intact as ever, boasting deceptively hooky riffs wrapped around gnarled compositions that will challenge the mind as much as they will destroy the spine. At a tight and trim thirty-five minutes spread out over ten songs (and one superfluous intro), Cerebral Contamination makes quick work of flaying your flesh with the sound of music brutal death metal, all narrated by a battalion of subterranean gurgles. On the production side of things, Cerebral Contamination takes a minor hit compared to Infernal Atrocity. While the latter sounded suitably rough and gritty, this new outing suffers from relatively high gloss, vocals that present a bit too far forward in the mix, and some plastic-sounding bass triggers. Nonetheless, most listeners won’t be offended so long as they remain focused on crushing riffs, undulating song structures, and ugly vox—just as they ought to be.




..::TRACK-LIST::..

1. Dawn Of Inhuman Savagery 01:04
2. Equitable Sufferance 03:55
3. Asomatous Existence 04:11
4. Delusional Servitude 03:00
5. Beyond The Depths Of The Subconscious 03:34
6. Perditional Enslavement 04:47
7. Nefarious Devourment 04:13
8. Monotheistic Postulation 03:20
9. Inconceivable Hallucinations 02:54
10. Deistic Repudiation 03:11
11. Cerebral Contamination 01:44



..::OBSADA::..

Jayson Sherlock - Drums, Lyrics (tracks 2-4, 6-11), Songwriting
Damien Miriklis - Vocals
Sheldon D'Costa - Bass, Guitars, Songwriting




https://www.youtube.com/watch?v=GHguEZoIvtY



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...

..::OPIS::..

8 years after the critically acclaimed debut 'Infernal Atrocity', REVULSED are finally back to unleash worldwide their most brutal effort 'Cerebral Contamination'! The release of the band's debut album on vinyl was probably one of the most brutal chapters for the label and the new 'Cerebral Contamination', for which we will take care of all the formats giving finally the band the treatment they deserve, is nothing less! Brutish death metal quintessence, the epitome of aural savagery!

After the demise of Paramaecium (later inExordium), Jayson Sherlock and Sheldon D'Costa formed Revulsed in 2010. The band wrote their debut album for five years with Justin "Yowie" Smith, but still in search for a vocalist until Konstantin Lühring of Defeated Sanity joined to finish recording the debut album.
In October 2015 the band released "Infernal Atrocity", Lühring left the band and Damien Mirklis joined.
Revulsed have then been rehearsing and recording the live DVD 'Live Atrocity - The Inception of Sufferance' and recording four covers of four among the best bands in metal. In spring 2019 Everlasting Spew Records finally released "Infernal Atrocity" also on vinyl and the band started writing and recording the material for the new album, titled 'Cerebral Contamination'.
Now, with the album completed and soon to be unleashed, Mark Smith and Sheldon D’Costa have departed from the band but, with plenty of brutality left in the tank for Damien and Jayson, it's still unrelenting savagery for Revulsed!

For fans of Suffocation, Cannibal Corpse, Defeated Sanity and Inveracity.


..::OPIS::..

Eight years ago, Australian brutal death duo Revulsed dropped one of the most overlooked slabs of quality murderizing, Infernal Atrocity. Dripping with grimy licks, slithering riffs, and enough pinch harmonics to pop your nipples right off your torso, Infernal Atrocity demanded the attention of all who would encounter it. The fact that it was the band’s debut outing makes it only that much more impressive. Now it’s 2023, going on 2024. Revulsed found their way into Everlasting Spew’s roster, and at long last sophomore follow-up Cerebral Contamination prepares for ultimate unleashment.

Extreme guttural evisceration is the name of Revulsed’s game, and in the eight years spanning between releases, nothing about that changed even one itty bitty bit. Their slimy Suffocation meets Defeated Sanity meets Unfathomable Ruination style remains as intact as ever, boasting deceptively hooky riffs wrapped around gnarled compositions that will challenge the mind as much as they will destroy the spine. At a tight and trim thirty-five minutes spread out over ten songs (and one superfluous intro), Cerebral Contamination makes quick work of flaying your flesh with the sound of music brutal death metal, all narrated by a battalion of subterranean gurgles. On the production side of things, Cerebral Contamination takes a minor hit compared to Infernal Atrocity. While the latter sounded suitably rough and gritty, this new outing suffers from relatively high gloss, vocals that present a bit too far forward in the mix, and some plastic-sounding bass triggers. Nonetheless, most listeners won’t be offended so long as they remain focused on crushing riffs, undulating song structures, and ugly vox—just as they ought to be.



..::TRACK-LIST::..

1. Dawn Of Inhuman Savagery 01:04
2. Equitable Sufferance 03:55
3. Asomatous Existence 04:11
4. Delusional Servitude 03:00
5. Beyond The Depths Of The Subconscious 03:34
6. Perditional Enslavement 04:47
7. Nefarious Devourment 04:13
8. Monotheistic Postulation 03:20
9. Inconceivable Hallucinations 02:54
10. Deistic Repudiation 03:11
11. Cerebral Contamination 01:44



..::OBSADA::..

Jayson Sherlock - Drums, Lyrics (tracks 2-4, 6-11), Songwriting
Damien Miriklis - Vocals
Sheldon D'Costa - Bass, Guitars, Songwriting




https://www.youtube.com/watch?v=GHguEZoIvtY



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany do 1000 sztuk mini-album Szwedów z ekskluzywnym bonusowym utworem.


"The Pestilence" adds five raging compositions to the deathly metallic annals of CENTINEX, which hold a wealth of reputable installments since 1990. The songs serve as a bridge between the band's latest offering from last year, "Death in Pieces", and the next, yet unannounced full-length album. As the older sibling of the lauded underground group Demonical, CENTINEX operates within a familiar sonic sphere, yet is more inclined to a less melodic and more conventional death metal approach, that accentuates austereness, brutality and distinctive riffing. The two bands are linked by bassist & founder Martin Shulman, key songwriter for CENTINEX, who had this to say on "The Pestilence":

"Our new MLP - yes we prefer to label it as an MLP, as everyone did in the 80’s, instead of calling it an EP - represents the bands current direction and can be seen as a beginning of something new. Drawing influences and inspiration from the old thrash scene, especially the German one, this release does also bring us closer to our past and the early days of Centinex. The whole recording process was also like a blast from the past, with the whole band together in the studio catching the vibe, both when the rec-button was on and off. Production wise, we aimed to get an old-school sound, organic and breathing, a production which is pretty much in strict contrast to what is standard in today’s scene. We even wanted the album layout to remind us of the glory days, of a time when the tracks were the main thing and what defined if something is good or bad instead of production, musical accuracy, or glossy packaging. As stated, this MLP represent something new for us and a direction we most likely will explore even more in the future. We will dwell in the past and crawl even deeper into the history (of extreme metal) as in our opinion the past was brighter than the future."

The EP was recorded, mixed and mastered by Jonas Arnberg between June and July 2021 at Sellnoise Studios in Sweden. The photo which graces the cover artwork was taken by Susan Wicher. The artwork was created by Dwi Nugraha.



..::TRACK-LIST::..

1. Armageddon 04:41
2. Evil is Evil 03:37
3. Tremble in Fear 05:24
4. Torture 03:47

Bonus:
5. Afraid Of The Light 3:42



..::OBSADA::..

Jörgen Kristensen - Vocals (backing), Guitars
Henrik Andersson - Vocals
Martin Schulman - Bass
Florian Rehn - Drums




https://www.youtube.com/watch?v=akPewhmaF3w



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany do 1000 sztuk mini-album Szwedów z ekskluzywnym bonusowym utworem.


"The Pestilence" adds five raging compositions to the deathly metallic annals of CENTINEX, which hold a wealth of reputable installments since 1990. The songs serve as a bridge between the band's latest offering from last year, "Death in Pieces", and the next, yet unannounced full-length album. As the older sibling of the lauded underground group Demonical, CENTINEX operates within a familiar sonic sphere, yet is more inclined to a less melodic and more conventional death metal approach, that accentuates austereness, brutality and distinctive riffing. The two bands are linked by bassist & founder Martin Shulman, key songwriter for CENTINEX, who had this to say on "The Pestilence":

"Our new MLP - yes we prefer to label it as an MLP, as everyone did in the 80’s, instead of calling it an EP - represents the bands current direction and can be seen as a beginning of something new. Drawing influences and inspiration from the old thrash scene, especially the German one, this release does also bring us closer to our past and the early days of Centinex. The whole recording process was also like a blast from the past, with the whole band together in the studio catching the vibe, both when the rec-button was on and off. Production wise, we aimed to get an old-school sound, organic and breathing, a production which is pretty much in strict contrast to what is standard in today’s scene. We even wanted the album layout to remind us of the glory days, of a time when the tracks were the main thing and what defined if something is good or bad instead of production, musical accuracy, or glossy packaging. As stated, this MLP represent something new for us and a direction we most likely will explore even more in the future. We will dwell in the past and crawl even deeper into the history (of extreme metal) as in our opinion the past was brighter than the future."

The EP was recorded, mixed and mastered by Jonas Arnberg between June and July 2021 at Sellnoise Studios in Sweden. The photo which graces the cover artwork was taken by Susan Wicher. The artwork was created by Dwi Nugraha.



..::TRACK-LIST::..

1. Armageddon 04:41
2. Evil is Evil 03:37
3. Tremble in Fear 05:24
4. Torture 03:47

Bonus:
5. Afraid Of The Light 3:42



..::OBSADA::..

Jörgen Kristensen - Vocals (backing), Guitars
Henrik Andersson - Vocals
Martin Schulman - Bass
Florian Rehn - Drums




https://www.youtube.com/watch?v=akPewhmaF3w



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Absolutnie fantastyczny zespół.
Swego rodzaju 'podziemna perła'. Obcowanie z ich muzyką to wysokiej jakości, niezwykle przyjemne doświadczenie...

FA



..::TRACK-LIST::..

1. Solar Radiation Increase 2:36
2. Reconstructed 2:51
3. Superior Lifeform 2:59
4. Planet Eater 2:27
5. Beyond The Veil Of Undiscovered 2:48
6. Rotating Universe 1:55
7. Out Of The Void 3:16
8. Drifting Into Malfunction 3:06




..::OBSADA::..

Eduard Chzhen - Drum programming
Evgeny Porsin - Guitars, Effects
Fedor Krivoshapov - Vocals
Vladimir Pupikin - Bass
Sergey Levshin - Vocals
Andrey Krivonosov - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=jD50n_ZouxI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Absolutnie fantastyczny zespół.
Swego rodzaju 'podziemna perła'. Obcowanie z ich muzyką to wysokiej jakości, niezwykle przyjemne doświadczenie...

FA



..::TRACK-LIST::..

1. Solar Radiation Increase 2:36
2. Reconstructed 2:51
3. Superior Lifeform 2:59
4. Planet Eater 2:27
5. Beyond The Veil Of Undiscovered 2:48
6. Rotating Universe 1:55
7. Out Of The Void 3:16
8. Drifting Into Malfunction 3:06



..::OBSADA::..

Eduard Chzhen - Drum programming
Evgeny Porsin - Guitars, Effects
Fedor Krivoshapov - Vocals
Vladimir Pupikin - Bass
Sergey Levshin - Vocals
Andrey Krivonosov - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=jD50n_ZouxI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

'Matricide' to kolejny krok naprzód dla zespołu, który wciąż udowadnia, że ​​współczesny death metal ma w sobie więcej energii i treści, niż niektórzy chcieliby przyznać.



Pulverizing Death Metal from Jobbstown, NJ, USA.

Embracing both the technical and atmospheric spheres of the genre, Cognitive build further on their previous full length 'Deformity' with a more immediate, groove laden opus that only gets better with every listen.

Quote from Rob Wharton (Guitar)
'The band really took a lot of time with making sure this album was different than our last album "Deformity". We were extremely happy with the way that album was received, but wanted to try and offer something different this time around. This album pushed all of us on our instruments, but while being hard to play, we wanted to make sure the songs were fun and catchy. We incorporated a ton of new things into this album, while still making sure it sounded like us. We wanted to be more in your face, while still having some abstract passages in the songs. A lot went into this album and we think it's our best material yet, and we're very excited for everyone to hear it'



..::TRACK-LIST::..

1. Omnicide 04:18
2. Architect of Misery 02:45
3. Matricide 05:25
4. False Profit 03:11
5. With Reckless Abandon 02:46
6. Cloud of Rust 05:33
7. Fragmented Perception 04:12
8. Vessel of Violence 03:28
9. Torn from the Void 06:10
10. Denouement 03:02



..::OBSADA::..

Rob Wharton - Guitars
Ian Bainbridge - Bass
Harry Lannon - Guitars
Armen Koroghlian - Drums
Shane Jost - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=zMIXRkF3v5M



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

'Matricide' to kolejny krok naprzód dla zespołu, który wciąż udowadnia, że ​​współczesny death metal ma w sobie więcej energii i treści, niż niektórzy chcieliby przyznać.



Pulverizing Death Metal from Jobbstown, NJ, USA.

Embracing both the technical and atmospheric spheres of the genre, Cognitive build further on their previous full length 'Deformity' with a more immediate, groove laden opus that only gets better with every listen.

Quote from Rob Wharton (Guitar)
'The band really took a lot of time with making sure this album was different than our last album "Deformity". We were extremely happy with the way that album was received, but wanted to try and offer something different this time around. This album pushed all of us on our instruments, but while being hard to play, we wanted to make sure the songs were fun and catchy. We incorporated a ton of new things into this album, while still making sure it sounded like us. We wanted to be more in your face, while still having some abstract passages in the songs. A lot went into this album and we think it's our best material yet, and we're very excited for everyone to hear it'



..::TRACK-LIST::..

1. Omnicide 04:18
2. Architect of Misery 02:45
3. Matricide 05:25
4. False Profit 03:11
5. With Reckless Abandon 02:46
6. Cloud of Rust 05:33
7. Fragmented Perception 04:12
8. Vessel of Violence 03:28
9. Torn from the Void 06:10
10. Denouement 03:02



..::OBSADA::..

Rob Wharton - Guitars
Ian Bainbridge - Bass
Harry Lannon - Guitars
Armen Koroghlian - Drums
Shane Jost - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=zMIXRkF3v5M



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Reissue of the debut full length. With this release this Greek band have got a killer reputation worldwide! This is brutal slam death metal in all its aspects!

A must have for fans of DEVOURMENT, early DYING FETUS, INTERNAL BLEEDING, PYREXIA, REPUDILATION!



The world of Ultra Guttural Slam Brutal Death is perhaps a path that has been overly trodden, with the genre having become a true underground trend, naturally infested by the usual bands of incompetents (see Waking The Cadaver or Digested Flesh) that turn it into a jumble of growl, clanking sounds, and riffs that are truly played (and composed) with the feet. Moreover, the new Brutal productions leave me completely unsatisfied—aside from the excessive sound cleanliness, in addition, the sound of the guitars and bass is compressed to infinity, losing all depth, and the drum sound becomes akin to a frying pan. The growl, always given the foremost position and obviously modified, seems always to sound the same.

Among many such artless and soulless bands, there are, however, a few bands that at least offer technically adept works, varied in tempo and breaks, and recorded with the good old old-school method. Among these, Human Rejection can certainly be cited, presenting us with an excellent work "Torture Of Decimation." The artwork itself says it all, it is a Brutal Death based on lyrics that present any type of violence, physical or not. After a dark intro, we immediately launch into Illuminated Human Parts, with massive and well-distorted guitar riffs, sometimes hardcore-tinged, but still always based on good concentrated technique. The drum work is simply excellent, with a powerful sound and varied use of cymbals, snare, and double bass drum, not forgetting the various breaks and small solos. The bass might be somewhat in the background sound-wise, but it is very structured and fast technically. The vocalist's growl might be the band's double-edged sword. The gurgle is indeed hissing, devoid of any darkness, rotten to infinity but perhaps fairly monotonous and especially indecipherable (even if you try hard, all you’ll understand is GRUIIIIIGRUIIIII).

The album flows through 10 rather short songs, with evident grind and hardcore influences, which then culminate in fast blast beats and intricate Brutal rhythms. Despite the work's very scant originality, this album is markedly superior to any product from those 10,000 Slam bands born each day, producing unspeakable rubbish that ends up boring and utterly alienating the brutal-listener. Moreover, this band explicitly makes its Grind and Death Metal influences felt, which, combined and with a sprinkle of hardcore, form the slam itself.

In conclusion, an excellent album, highly recommended for fans of the genre.

Gueddo666



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 0:30
2. Illuminated Human Parts 2:36
3. Last Abortion Mass 3:21
4. Vomit From Above 2:22
5. Torture Of Decimation 2:04
6. Total Decay 2:28
7. World Sickness 2:22
8. Abnormal Abrogade 2:48
9. Eternal Hypnosis 3:01
10. Under Pressure 2:32



..::OBSADA::..

Vocals - Alex
Drums - Chris
Guitar - Dennis
Bass - Stelios




https://www.youtube.com/watch?v=vEEfFk4m1Sc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Reissue of the debut full length. With this release this Greek band have got a killer reputation worldwide! This is brutal slam death metal in all its aspects!

A must have for fans of DEVOURMENT, early DYING FETUS, INTERNAL BLEEDING, PYREXIA, REPUDILATION!



The world of Ultra Guttural Slam Brutal Death is perhaps a path that has been overly trodden, with the genre having become a true underground trend, naturally infested by the usual bands of incompetents (see Waking The Cadaver or Digested Flesh) that turn it into a jumble of growl, clanking sounds, and riffs that are truly played (and composed) with the feet. Moreover, the new Brutal productions leave me completely unsatisfied—aside from the excessive sound cleanliness, in addition, the sound of the guitars and bass is compressed to infinity, losing all depth, and the drum sound becomes akin to a frying pan. The growl, always given the foremost position and obviously modified, seems always to sound the same.

Among many such artless and soulless bands, there are, however, a few bands that at least offer technically adept works, varied in tempo and breaks, and recorded with the good old old-school method. Among these, Human Rejection can certainly be cited, presenting us with an excellent work "Torture Of Decimation." The artwork itself says it all, it is a Brutal Death based on lyrics that present any type of violence, physical or not. After a dark intro, we immediately launch into Illuminated Human Parts, with massive and well-distorted guitar riffs, sometimes hardcore-tinged, but still always based on good concentrated technique. The drum work is simply excellent, with a powerful sound and varied use of cymbals, snare, and double bass drum, not forgetting the various breaks and small solos. The bass might be somewhat in the background sound-wise, but it is very structured and fast technically. The vocalist's growl might be the band's double-edged sword. The gurgle is indeed hissing, devoid of any darkness, rotten to infinity but perhaps fairly monotonous and especially indecipherable (even if you try hard, all you’ll understand is GRUIIIIIGRUIIIII).

The album flows through 10 rather short songs, with evident grind and hardcore influences, which then culminate in fast blast beats and intricate Brutal rhythms. Despite the work's very scant originality, this album is markedly superior to any product from those 10,000 Slam bands born each day, producing unspeakable rubbish that ends up boring and utterly alienating the brutal-listener. Moreover, this band explicitly makes its Grind and Death Metal influences felt, which, combined and with a sprinkle of hardcore, form the slam itself.

In conclusion, an excellent album, highly recommended for fans of the genre.

Gueddo666



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 0:30
2. Illuminated Human Parts 2:36
3. Last Abortion Mass 3:21
4. Vomit From Above 2:22
5. Torture Of Decimation 2:04
6. Total Decay 2:28
7. World Sickness 2:22
8. Abnormal Abrogade 2:48
9. Eternal Hypnosis 3:01
10. Under Pressure 2:32



..::OBSADA::..

Vocals - Alex
Drums - Chris
Guitar - Dennis
Bass - Stelios




https://www.youtube.com/watch?v=vEEfFk4m1Sc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Season Of Mist zatrudnił do reklamy swojego nowego wydawnictwa nie byle kogo. W materiałach reklamowych przewijają się takie nazwy jak Vital Remains, Nile, z okładki straszy nazwisko bębniarza Tima Yeunga, który wiąże się z nazwą Hate Eternal. Dodatkowo możemy tu i ówdzie przeczytać, że to death metalowy album z blackową duszą.

Czyli już wiecie, że coś gniecie mnie w tyłek… Ten, tego… Może nie do końca chcę się przyczepić, ponieważ faktycznie, zespół ma wszystkie atuty, które mogą przesądzić o powodzeniu. Sprawni instrumentaliści, w miarę nośne riffy, dobre brzmienie. Być może cybernetyczna okładka nie do końca pasuje do stylistyki, sama w sobie jest jednak niezła, więc może być. Wbrew zapewnieniom wydawcy, wydaje mi się, że zespół na wskroś przesiąkniety jest death metalem i nawet sporadyczne, wokalne nawiązania do czarnej sztuki nie zmieniają tego faktu. A że detah miłuję jak Oleńka Kmicica, więc nie mam z tym problemu. Muzycznie zespół realizuje się w samym centrum death metalowej zawieruchy. Gęsta, dynamiczna gra, dużo blastów, które teoretycznie umiejscawiają zespół w scenie amerykańskiej. To trochę zmyłka, bo muzyka brzmi zgoła europejsko. Szczególnie riffy mają taki klimat. Większość materiału pruje do przodu aż miło, czasami trafia się jednak lekkie wybicie z rytmu w postaci ciekawych pomysłów (np. gitary w "Resurgence"). W takich momentach robi się smutno, bo słychać, że zespół potrafi, jednak w większej części zadowala się bardziej tradycyjnymi formami. Tu i ówdzie pojawiają się czyste, śpiewane wokale i to jest, moim zdaniem, porażka - po prostu pasują one do wykonywanej przez Council Of The Fallen muzyki jak pięść do oka. Z niczym się nie łączą, z niczego nie wynikają. No i najważniejsza rzecz - nie czuję w tej muzyce pasji. Jest znakomity, z polotem zagrany i wymuskany produkcik. Mogę posłuchać, skomplementować, ale nie czuję dreszczyku. Podobne odczucia miałem kiedyś podczas lektury płyty Internecine. Jeśli jednak lubicie profesjonalny, znakomicie wykonany death metal - polecam...)

Arek Lerch


The main reason I purchased Council of the Fallen’ album Deciphering the Soul is Tim Yeung. While I do not play any instruments I never cease to be amazed by the abilities of certain individuals like Yeung, Pete Sandoval, Gene Hoglan, and Tony Laureano among a short list of truly amazing drummers. My other rationale for this albums purchase was titles to the albums songs like Longing for Clarity, No Vision of Prophecy, and Falling Through Decades. My hope in purchasing the album was to find above average lyrics that got away from tired allusions towards Satan, butchery, and puke. It seems that what I got was far better than originally considered especially for the reason that I would have been content hearing Tim Yeung pound on the drum kit.

The album opens with a quirky little violin intro, then kicks into the first song called Longing for Clarity. Immediately the listener is hit with Tim Yeung’s amazing beats, which are enhanced by Sean Baxter’s deep Death vox. The guitar starts out crisp and brutal and there is a killer melody that can be heard on the left hand speaker or earphone depending on what you are listening to the CD on, starting at 0:54 (Sorry us musical laymen do not know what that type of playing is called). Along with Baxters’s Death vox is Kevin Quirion who adds guitar riffs and Black Metal vox to give the music/lyrics an evil effect. One can only imagine that this concept is based on lyrics that seem to be about becoming an ego-less creative individual that takes on challenges of character development despite living in a world “Among sycophants and egoists.” Then at the 2:06 mark the song turn’s into a thrash jam enhanced by another ass kicking melody at 2:38. Overall this song is a damned good and an exceptional way to begin an album with an average intro.

The third song is Acceptance in Silence. Lyrically in the first verse this song appears to be about the search for meaning in life and how religion is a false form of acceptance. Yet, the speaker seems to give up on his search and decides that his answer will come in death, which seems a bit petty and naive. Despite the lyrics the song has another nice melody at the 0:24 mark that is enhanced by Yeung’s drumming. Then at 1:59 the song breaks into a duel melody followed by double vocals that sound like a sung bellow. This is followed by a return to the original riff at 2:59 mixed with Death and Black Metal vox. Pretty damn nice is all I gotta say… by the way did I mention that Yeung is insane on the double bass.

The fourth song is No Vision of Prophecy. Lyrically this seems to be a tune about turning away from the superstitions that are written in the bible that have become age old teachings despite what the various sciences are discovering. Overall the lyrics are not the best but they seem to get the point across, which is to wake the fuck up and question what they inculcate into the fabric of your cranium. Musically this song opens with a great quick melody that would make the guys in Amon Amarth proud. Again Tim Yeung pounds away at the double bass like a race horse fleeing a torturous trainer. At 0:57 the song becomes death metal due to insane quick drums, spiraling guitar and deep vocals by Baxter. Also, Quirion does a good job of adding a flare to the lyrics by offering some good Black Metal screeches. Overall this is the most melodic song of the first half the record.

Scourge the Enemy comes next and it kicks off fast and thrashy before hitting a Death Metal stride at the 0:25 mark. This is followed by a nice melody at 0:58. The jam is straight forward until the 2:22 point when the bass kicks in and changes the tune into a classic head bang fest enhanced by some spirited duel vocals from Baxter and Quirion. The song trails off with some nice acoustic guitar that is a fade in to the song Distant Memories. Lyrically this song is about the USA and how they love to oppress other countries with their military might for economic profit.

Distant Memories is a tune about getting old and searching for meaning at the same time, but never finding it. What makes this song killer is the demonic Black Metal vox of Quirion when he gurgles in an almost sarcastic tone “So I sit heat waiting for the end to come. No one knows the answers.” This is followed by Baxter’s deep frustrated Death metal grunt of “Nothing left to dream of, Drowned by the Night.” At 1:38 they do a double bellow of “Memories are distant, memories are black” with Black Metal vocals chanting the same thing in twisted fashion. Musically the song is filled with quick tempos and thick riffs blended with Tim Yeung tremendous playing to compliment the other musicians.

Tempting Angelic Pride is the seventh song. Lyrically it is about casting aside Christianity and finding within yourself God. It walks the path of treading on old with references to followers being sedated and repressed, which is a true, but tired refrain. Still, what makes this song great are the thrash harmonies, Death and Black vox, and of course that guy Yeung. At 1:10 the song gets amazingly quick in a Brutal Death style, that is marked by a melodic tempo change at 1:33 before kicking back into a blend over the remainder of the song between death and melody riffs. Another augmentation to the song is Baxter’s deep spoken vocals. This song like its predecessor seems to close with a nice bit of acoustic guitar playing with the difference being a violin tune at the same time. Then at the 3:06 point it kicks into a slab of Death Metal and melody that will break your fucking head banging neck.

Resurgence comes in next with classic Death Metal technique via deep Death vox, demonic Black vox, intense guitar, bass, and lightening drumming. Then at 1:45 it starts to taper off. At 2:13 it turns into a head bang event with a double kick and various changes in tempo that never cease till the song ends. Overall this is probably my least liked song on this album but it still better than most average tunes by a slew of other bands that will go unnamed.

Falling Through Decades is in the ninth slot, and right from the start the first word that comes to mind is Slayer. It is heavy and fast enough to kill your spine, and any riffing Council of the Fallen may have borrowed from their cover tune practice of Slayer turn’s into their sound at 0:49 with a nice Death Metal melody. As always Yeung’s drumming makes you wonder if he smokes crack and Baxter’s deep Death Metal vox are killer. Lyrically this song falls in line with the theme of the album, which is the search for life’s meaning before succumbing to death.

Repetition Breeds Insanity is a song that is pure Death Metal. It is filled with quick guitar, vocals, bass, and drums. Then in Council’s distinctive style it becomes a melodic thrash festival filled with riff changes starting at 1:51. Then at 2:20 a good guitar solo kicks the song into a thrash riff that thunder’s away at 2:48. What makes this part damned heavy is the whispered vocals done by Baxter. Then at 3:15 it becomes a Death Metal jam.

The outro to this album is a nice soothing acoustic guitar piece. Another thing that makes this album sound exceptional is the production that was done by Eric Rutan, formerly of Morbid Angel. Being a past member of Morbid Angel does not make him a production guru but it does mean that he recognizes how Death Metal albums should sound.

Council of the Fallen is a band who should be heard due to their exceptional musical abilities and creativeness. Just hearing them play makes me wish I had learned how to play an instrument that way I could offer more vivid descriptions and technicality for what they have achieved on their sophomore effort. Council of the Fallen is a band who deserves your money at the local CD store, and they exemplify why CD burning sucks at their level of income versus those bands that have achieved more acclaim with less talent for spinning out what the mainstream market consumes.

RapeofNanking



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 00:22
2. Longing for Clarity 03:44
3. Acceptance in Silence 04:18
4. No Vision of Prophecy 03:50
5. Scourge of Thy Enemy 04:08
6. Distant Memories 04:09
7. Tempting Angelic Pride 04:10
8. Resurgence 03:35
9. Falling Through Decades 03:22
10. Repetition Breeds Insanity 04:08
11. Outro 01:53



..::OBSADA::..

Sean Baxter - Bass, Violin, Vocals, Guitars, Lyrics
Shawn Ohtani - Guitars
Kevin Quirion - Vocals, Guitars, Lyrics



https://www.youtube.com/watch?v=_noDO2vGVR4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Season Of Mist zatrudnił do reklamy swojego nowego wydawnictwa nie byle kogo. W materiałach reklamowych przewijają się takie nazwy jak Vital Remains, Nile, z okładki straszy nazwisko bębniarza Tima Yeunga, który wiąże się z nazwą Hate Eternal. Dodatkowo możemy tu i ówdzie przeczytać, że to death metalowy album z blackową duszą.

Czyli już wiecie, że coś gniecie mnie w tyłek… Ten, tego… Może nie do końca chcę się przyczepić, ponieważ faktycznie, zespół ma wszystkie atuty, które mogą przesądzić o powodzeniu. Sprawni instrumentaliści, w miarę nośne riffy, dobre brzmienie. Być może cybernetyczna okładka nie do końca pasuje do stylistyki, sama w sobie jest jednak niezła, więc może być. Wbrew zapewnieniom wydawcy, wydaje mi się, że zespół na wskroś przesiąkniety jest death metalem i nawet sporadyczne, wokalne nawiązania do czarnej sztuki nie zmieniają tego faktu. A że detah miłuję jak Oleńka Kmicica, więc nie mam z tym problemu. Muzycznie zespół realizuje się w samym centrum death metalowej zawieruchy. Gęsta, dynamiczna gra, dużo blastów, które teoretycznie umiejscawiają zespół w scenie amerykańskiej. To trochę zmyłka, bo muzyka brzmi zgoła europejsko. Szczególnie riffy mają taki klimat. Większość materiału pruje do przodu aż miło, czasami trafia się jednak lekkie wybicie z rytmu w postaci ciekawych pomysłów (np. gitary w "Resurgence"). W takich momentach robi się smutno, bo słychać, że zespół potrafi, jednak w większej części zadowala się bardziej tradycyjnymi formami. Tu i ówdzie pojawiają się czyste, śpiewane wokale i to jest, moim zdaniem, porażka - po prostu pasują one do wykonywanej przez Council Of The Fallen muzyki jak pięść do oka. Z niczym się nie łączą, z niczego nie wynikają. No i najważniejsza rzecz - nie czuję w tej muzyce pasji. Jest znakomity, z polotem zagrany i wymuskany produkcik. Mogę posłuchać, skomplementować, ale nie czuję dreszczyku. Podobne odczucia miałem kiedyś podczas lektury płyty Internecine. Jeśli jednak lubicie profesjonalny, znakomicie wykonany death metal - polecam...)

Arek Lerch


The main reason I purchased Council of the Fallen’ album Deciphering the Soul is Tim Yeung. While I do not play any instruments I never cease to be amazed by the abilities of certain individuals like Yeung, Pete Sandoval, Gene Hoglan, and Tony Laureano among a short list of truly amazing drummers. My other rationale for this albums purchase was titles to the albums songs like Longing for Clarity, No Vision of Prophecy, and Falling Through Decades. My hope in purchasing the album was to find above average lyrics that got away from tired allusions towards Satan, butchery, and puke. It seems that what I got was far better than originally considered especially for the reason that I would have been content hearing Tim Yeung pound on the drum kit.

The album opens with a quirky little violin intro, then kicks into the first song called Longing for Clarity. Immediately the listener is hit with Tim Yeung’s amazing beats, which are enhanced by Sean Baxter’s deep Death vox. The guitar starts out crisp and brutal and there is a killer melody that can be heard on the left hand speaker or earphone depending on what you are listening to the CD on, starting at 0:54 (Sorry us musical laymen do not know what that type of playing is called). Along with Baxters’s Death vox is Kevin Quirion who adds guitar riffs and Black Metal vox to give the music/lyrics an evil effect. One can only imagine that this concept is based on lyrics that seem to be about becoming an ego-less creative individual that takes on challenges of character development despite living in a world “Among sycophants and egoists.” Then at the 2:06 mark the song turn’s into a thrash jam enhanced by another ass kicking melody at 2:38. Overall this song is a damned good and an exceptional way to begin an album with an average intro.

The third song is Acceptance in Silence. Lyrically in the first verse this song appears to be about the search for meaning in life and how religion is a false form of acceptance. Yet, the speaker seems to give up on his search and decides that his answer will come in death, which seems a bit petty and naive. Despite the lyrics the song has another nice melody at the 0:24 mark that is enhanced by Yeung’s drumming. Then at 1:59 the song breaks into a duel melody followed by double vocals that sound like a sung bellow. This is followed by a return to the original riff at 2:59 mixed with Death and Black Metal vox. Pretty damn nice is all I gotta say… by the way did I mention that Yeung is insane on the double bass.

The fourth song is No Vision of Prophecy. Lyrically this seems to be a tune about turning away from the superstitions that are written in the bible that have become age old teachings despite what the various sciences are discovering. Overall the lyrics are not the best but they seem to get the point across, which is to wake the fuck up and question what they inculcate into the fabric of your cranium. Musically this song opens with a great quick melody that would make the guys in Amon Amarth proud. Again Tim Yeung pounds away at the double bass like a race horse fleeing a torturous trainer. At 0:57 the song becomes death metal due to insane quick drums, spiraling guitar and deep vocals by Baxter. Also, Quirion does a good job of adding a flare to the lyrics by offering some good Black Metal screeches. Overall this is the most melodic song of the first half the record.

Scourge the Enemy comes next and it kicks off fast and thrashy before hitting a Death Metal stride at the 0:25 mark. This is followed by a nice melody at 0:58. The jam is straight forward until the 2:22 point when the bass kicks in and changes the tune into a classic head bang fest enhanced by some spirited duel vocals from Baxter and Quirion. The song trails off with some nice acoustic guitar that is a fade in to the song Distant Memories. Lyrically this song is about the USA and how they love to oppress other countries with their military might for economic profit.

Distant Memories is a tune about getting old and searching for meaning at the same time, but never finding it. What makes this song killer is the demonic Black Metal vox of Quirion when he gurgles in an almost sarcastic tone “So I sit heat waiting for the end to come. No one knows the answers.” This is followed by Baxter’s deep frustrated Death metal grunt of “Nothing left to dream of, Drowned by the Night.” At 1:38 they do a double bellow of “Memories are distant, memories are black” with Black Metal vocals chanting the same thing in twisted fashion. Musically the song is filled with quick tempos and thick riffs blended with Tim Yeung tremendous playing to compliment the other musicians.

Tempting Angelic Pride is the seventh song. Lyrically it is about casting aside Christianity and finding within yourself God. It walks the path of treading on old with references to followers being sedated and repressed, which is a true, but tired refrain. Still, what makes this song great are the thrash harmonies, Death and Black vox, and of course that guy Yeung. At 1:10 the song gets amazingly quick in a Brutal Death style, that is marked by a melodic tempo change at 1:33 before kicking back into a blend over the remainder of the song between death and melody riffs. Another augmentation to the song is Baxter’s deep spoken vocals. This song like its predecessor seems to close with a nice bit of acoustic guitar playing with the difference being a violin tune at the same time. Then at the 3:06 point it kicks into a slab of Death Metal and melody that will break your fucking head banging neck.

Resurgence comes in next with classic Death Metal technique via deep Death vox, demonic Black vox, intense guitar, bass, and lightening drumming. Then at 1:45 it starts to taper off. At 2:13 it turns into a head bang event with a double kick and various changes in tempo that never cease till the song ends. Overall this is probably my least liked song on this album but it still better than most average tunes by a slew of other bands that will go unnamed.

Falling Through Decades is in the ninth slot, and right from the start the first word that comes to mind is Slayer. It is heavy and fast enough to kill your spine, and any riffing Council of the Fallen may have borrowed from their cover tune practice of Slayer turn’s into their sound at 0:49 with a nice Death Metal melody. As always Yeung’s drumming makes you wonder if he smokes crack and Baxter’s deep Death Metal vox are killer. Lyrically this song falls in line with the theme of the album, which is the search for life’s meaning before succumbing to death.

Repetition Breeds Insanity is a song that is pure Death Metal. It is filled with quick guitar, vocals, bass, and drums. Then in Council’s distinctive style it becomes a melodic thrash festival filled with riff changes starting at 1:51. Then at 2:20 a good guitar solo kicks the song into a thrash riff that thunder’s away at 2:48. What makes this part damned heavy is the whispered vocals done by Baxter. Then at 3:15 it becomes a Death Metal jam.

The outro to this album is a nice soothing acoustic guitar piece. Another thing that makes this album sound exceptional is the production that was done by Eric Rutan, formerly of Morbid Angel. Being a past member of Morbid Angel does not make him a production guru but it does mean that he recognizes how Death Metal albums should sound.

Council of the Fallen is a band who should be heard due to their exceptional musical abilities and creativeness. Just hearing them play makes me wish I had learned how to play an instrument that way I could offer more vivid descriptions and technicality for what they have achieved on their sophomore effort. Council of the Fallen is a band who deserves your money at the local CD store, and they exemplify why CD burning sucks at their level of income versus those bands that have achieved more acclaim with less talent for spinning out what the mainstream market consumes.

RapeofNanking



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 00:22
2. Longing for Clarity 03:44
3. Acceptance in Silence 04:18
4. No Vision of Prophecy 03:50
5. Scourge of Thy Enemy 04:08
6. Distant Memories 04:09
7. Tempting Angelic Pride 04:10
8. Resurgence 03:35
9. Falling Through Decades 03:22
10. Repetition Breeds Insanity 04:08
11. Outro 01:53



..::OBSADA::..

Sean Baxter - Bass, Violin, Vocals, Guitars, Lyrics
Shawn Ohtani - Guitars
Kevin Quirion - Vocals, Guitars, Lyrics



https://www.youtube.com/watch?v=_noDO2vGVR4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Nowa, druga płyta CLAWN z Brazylii po pięciu latach od wydania debiutanckiego CD!
12 świeżych i miażdżących death-metalowych numerów na najwyższym poziomie!!!



..::TRACK-LIST::..

1. Hateful Redemption 4:11
2. Unrelenting Need To Kill 4:04
3. Religious Plague 4:38
4. Disbelief 5:13
5. Last Hours Of Humanity 3:39
6. Sinner 2:39
7. Battlefields (Instrumental) 1:46
8. Fear The Truth 3:45
9. Cursed Inherintance 4:06
10. Blessed By The Fake Light 4:39
11. Revelations Of Tormented Thoughts 4:17
12. Oblivion 9:27




https://www.youtube.com/watch?v=rTp0Ad-Fzt4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Nowa, druga płyta CLAWN z Brazylii po pięciu latach od wydania debiutanckiego CD!
12 świeżych i miażdżących death-metalowych numerów na najwyższym poziomie!!!



..::TRACK-LIST::..

1. Hateful Redemption 4:11
2. Unrelenting Need To Kill 4:04
3. Religious Plague 4:38
4. Disbelief 5:13
5. Last Hours Of Humanity 3:39
6. Sinner 2:39
7. Battlefields (Instrumental) 1:46
8. Fear The Truth 3:45
9. Cursed Inherintance 4:06
10. Blessed By The Fake Light 4:39
11. Revelations Of Tormented Thoughts 4:17
12. Oblivion 9:27




https://www.youtube.com/watch?v=rTp0Ad-Fzt4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

8 kawałków bezlitosnego, dzikiego death metalu!
W składzie muzycy Engulfed, Burial Invocation, Hyperdontia.



Diabolizer to grupa, która już od pewnego czasu działa na scenie tureckiego death metalu, jednak dla wielu może okazać czymś kompletnie nowym, bo Khalkedonian Death jest dopiero ich pełnoczasowym debiutem. Mimo iż zespół funkcjonuje nieprzerwalnie od dekady, jego dorobek jest dość skromny i ogranicza się do demówki/singla, epki i opisywanej płyty. Ten stan rzeczy można łatwo wytłumaczyć zaangażowaniem poszczególnych muzyków w kilka innych, o wiele aktywniejszych i lepiej znanych kapel, że wymienię tylko Decaying Purity, Burial Invocation, Engulfed i Hyperdontia.

To właśnie skład Diabolizer sprawia, że początkowo nie do końca wiadomo, czego można się po chłopakach spodziewać, bo na logikę w grę wchodzi albo typowo amerykański brutal death, albo klimatyczna grobowa mielonka z nutką Incantation. Tymczasem zespół proponuje szybki i agresywny death metal w duchu Malevolent Creation, Sinister czy Vomitory – dynamiczny, zróżnicowany i bezpośredni. Turecka ekipa nawet na sekundę nie próbuje odchodzić od klasycznych wzorców, co z jednej strony sprawia, że Khalkedonian Death chłonie się jak materiał znany od lat, a z drugiej, że niczym specjalnym nie zaskakuje i jest przewidywalny. Na tą „drugą stronę” jestem skłonny przymknąć oko, bo i takie granie jest czasem bardzo potrzebne, zwłaszcza kiedy trzyma wysoki poziom i potrafi dostarczyć sporo radochy.

Umiejętności muzyków, co oczywiste, są bez zarzutu, co jednak nie oznacza, że chłopaki mają ciągoty do komplikowania utworów tudzież popisywania się. Wprawdzie Diabolizer mają do zaoferowania stosunkowo długie kawałki (średnia długość wynosi prawie 6 minut), ale są one zbudowane z prostych elementów i z dużą dbałością o dynamikę, natomiast bez technicznego szaleństwa i pozagatunkowych dziwactw – jak klasyka, to klasyka. Do tradycji (choć nowszej – początek lat dwutysięcznych) odwołuje się również brzmienie Khalkedonian Death: mocne, czytelne i przybrudzone tyle, ile trzeba – do takiego grania wprost idealne.

Jedyny poważny minus, jaki przychodzi mi do głowy w związku z Khalkedonian Death, to długość tego materiału – aż 46 minut. W tym stylu optymalne wydaje się 35 minut, Turków natomiast trochę poniosła wena i natrzaskali o wiele więcej. W przypadku Diabolizer nie chodzi nawet o wywalenie któregoś kawałka, co raczej o przycięcie wszystkich, zwyczajne ograniczenie liczby powtórzeń niektórych partii – wtedy płyta zyskałaby na pierdolnięciu, a po wszystkim wywoływałaby niedosyt zamiast pewnej ulgi. Cóż, może następnym razem przygotują bardziej zwarty materiał.

demo

Turkey may seem an unlikely land for Death Metal of supreme quality to hail from (at least for those who are not yet aware of its brooding underground scene), yet it is home to many of the finest acts of the genre historically and currently.

One of these heavyweights are DIABOLIZER whom have returned from the depths to follow their 2016 EP with a debut full length. Blisteringly heavy from the very onset with a ruthless set of tight guitar work, technical yet old school atop a mountainous array of blasting drum work with such ferocity that all temples will shake in the sonic fury of DIABOLIZER.

The rupturing vitriol of the vocals is equally daunting with the full band delivering such a precise and extreme example of Turkish Death Metal that happily lives up to the legacies of the scene, unsurprisingly as the whole band features in a plethora of other superb bands too.

This cavernous and punishing album punches in with a full 47 minutes of superior Death Metal artistry that conjures Lovecraftian visions with tormenting brutality and uncompromising quality that will severely injure all whom do not approach this monolith of creatively diverse and utterly obliterating music carefully.



..::TRACK-LIST::..

1. Dawn of Obliteration 05:16
2. Maelstroms of Abhorrence 05:23
3. Cloaked in an Aura of Madness 05:10
4. Mayhemic Darkness and Possessed Visions 07:21
5. Sulphurous Vengeance 04:45
6. Bringers of Khalkedonian Death 05:50
7. Spearfuck the Throes of Treason 05:45
8. Perishing in His Oceans of Blood 06:44



..::OBSADA::..

Abomination - Vocals
Mustafa - Guitars
Can - Guitars
Malik - Bass
Aberrant - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=agmN9-tcUDQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

8 kawałków bezlitosnego, dzikiego death metalu!
W składzie muzycy Engulfed, Burial Invocation, Hyperdontia.



Diabolizer to grupa, która już od pewnego czasu działa na scenie tureckiego death metalu, jednak dla wielu może okazać czymś kompletnie nowym, bo Khalkedonian Death jest dopiero ich pełnoczasowym debiutem. Mimo iż zespół funkcjonuje nieprzerwalnie od dekady, jego dorobek jest dość skromny i ogranicza się do demówki/singla, epki i opisywanej płyty. Ten stan rzeczy można łatwo wytłumaczyć zaangażowaniem poszczególnych muzyków w kilka innych, o wiele aktywniejszych i lepiej znanych kapel, że wymienię tylko Decaying Purity, Burial Invocation, Engulfed i Hyperdontia.

To właśnie skład Diabolizer sprawia, że początkowo nie do końca wiadomo, czego można się po chłopakach spodziewać, bo na logikę w grę wchodzi albo typowo amerykański brutal death, albo klimatyczna grobowa mielonka z nutką Incantation. Tymczasem zespół proponuje szybki i agresywny death metal w duchu Malevolent Creation, Sinister czy Vomitory – dynamiczny, zróżnicowany i bezpośredni. Turecka ekipa nawet na sekundę nie próbuje odchodzić od klasycznych wzorców, co z jednej strony sprawia, że Khalkedonian Death chłonie się jak materiał znany od lat, a z drugiej, że niczym specjalnym nie zaskakuje i jest przewidywalny. Na tą „drugą stronę” jestem skłonny przymknąć oko, bo i takie granie jest czasem bardzo potrzebne, zwłaszcza kiedy trzyma wysoki poziom i potrafi dostarczyć sporo radochy.

Umiejętności muzyków, co oczywiste, są bez zarzutu, co jednak nie oznacza, że chłopaki mają ciągoty do komplikowania utworów tudzież popisywania się. Wprawdzie Diabolizer mają do zaoferowania stosunkowo długie kawałki (średnia długość wynosi prawie 6 minut), ale są one zbudowane z prostych elementów i z dużą dbałością o dynamikę, natomiast bez technicznego szaleństwa i pozagatunkowych dziwactw – jak klasyka, to klasyka. Do tradycji (choć nowszej – początek lat dwutysięcznych) odwołuje się również brzmienie Khalkedonian Death: mocne, czytelne i przybrudzone tyle, ile trzeba – do takiego grania wprost idealne.

Jedyny poważny minus, jaki przychodzi mi do głowy w związku z Khalkedonian Death, to długość tego materiału – aż 46 minut. W tym stylu optymalne wydaje się 35 minut, Turków natomiast trochę poniosła wena i natrzaskali o wiele więcej. W przypadku Diabolizer nie chodzi nawet o wywalenie któregoś kawałka, co raczej o przycięcie wszystkich, zwyczajne ograniczenie liczby powtórzeń niektórych partii – wtedy płyta zyskałaby na pierdolnięciu, a po wszystkim wywoływałaby niedosyt zamiast pewnej ulgi. Cóż, może następnym razem przygotują bardziej zwarty materiał.

demo

Turkey may seem an unlikely land for Death Metal of supreme quality to hail from (at least for those who are not yet aware of its brooding underground scene), yet it is home to many of the finest acts of the genre historically and currently.

One of these heavyweights are DIABOLIZER whom have returned from the depths to follow their 2016 EP with a debut full length. Blisteringly heavy from the very onset with a ruthless set of tight guitar work, technical yet old school atop a mountainous array of blasting drum work with such ferocity that all temples will shake in the sonic fury of DIABOLIZER.

The rupturing vitriol of the vocals is equally daunting with the full band delivering such a precise and extreme example of Turkish Death Metal that happily lives up to the legacies of the scene, unsurprisingly as the whole band features in a plethora of other superb bands too.

This cavernous and punishing album punches in with a full 47 minutes of superior Death Metal artistry that conjures Lovecraftian visions with tormenting brutality and uncompromising quality that will severely injure all whom do not approach this monolith of creatively diverse and utterly obliterating music carefully.



..::TRACK-LIST::..

1. Dawn of Obliteration 05:16
2. Maelstroms of Abhorrence 05:23
3. Cloaked in an Aura of Madness 05:10
4. Mayhemic Darkness and Possessed Visions 07:21
5. Sulphurous Vengeance 04:45
6. Bringers of Khalkedonian Death 05:50
7. Spearfuck the Throes of Treason 05:45
8. Perishing in His Oceans of Blood 06:44



..::OBSADA::..

Abomination - Vocals
Mustafa - Guitars
Can - Guitars
Malik - Bass
Aberrant - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=agmN9-tcUDQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!