...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Cztery albumy studyjne, dziesięć lat nieoficjalnej i oficjalnej działalności i w końcu Deicide doczekał się swojej koncertówki. Z wielkiej czwórki deathu, do której zaliczano jeszcze, a może przede wszystkim Morbid Angel, Cannibal Corpse i nasze Vader, wcześniej dorobili się takiego wydawnictwa tylko szaleńcy Treya Azagthotha i nasze polskie komando z Olsztyna. "When Satan Lives", jak to koncertówka, jest swego rodzaju "Best Offem" i podsumowaniem dotychczasowych dokonań satanistów z Florydy, więc z założenia zawiera wszystkie hity, jakie Bentonowi i spółce udało się stworzyć do 1998 r. W tym czasie były i wzloty w typie "Deicide" i "Legion", zachowawcze, jednak wciąż dobre "Once Upon The Cross" oraz pierwsza poważna sraka w postaci "Serpents Of The Light". Nie zmienia to faktu, że udało się z tego pozbierać 17 kawałków świetnej muzy, która w wydaniu live powinna zabijać. Czy udało się to uchwycić na pieczołowicie nagrywanych taśmach z "House Of Blues" w Chicago? Śmiem wątpić.

Nie będę kłamał i przyznam, że jestem fanem oszukiwanych koncertówek Iron Maiden, Slayera i Metalliki, gdzie słychać publiczność, gdzie mimo potężnych sprzęgnięć wszystko jest selektywne i zachowuje atmosferę koncertu. Oczywista sprawa, że osobno rejestruje się ofiary pod sceną, następnie pogłaśniając je, a niektóre momenty dogrywa się najzwyczajniej w studio. Przecież i Hammetowi może odsłuch nawalić, Nicko McBrain może rozwalić werbel, a Tom Araya połknąć mikrofon. Taka uroda występów live, więc po to się w nich grzebie, żeby nie było, że to przypadkiem bootleg. Całą sprawa sprowadza się jednak do zachowania całej dramaturgii występu, jakiegoś dynamizmu czy choćby namiastki atmosfery koncertowej - gdy dajmy na to leci intro i wręcz czuje się, jak podjarani fani walą w pory. Tego akurat na przytoczonych płytach live nie brakuje, nie udało się jednakże maszynie koncertowej, jaką bez wątpienia był Deicide. I tutaj nie będę wylewał gorzkich żalów, bo podobnie oceniam mizerotę "Live In Japan" Vader, "Entangled In Chaos" Morbid Angel czy "Live Cannibalism" Cannibal Corpse - płyt koncertowych smacznych z powodu nazw zespołów i mnogości wiekopomnych utworów, zaś w warstwie emocjonalnej pustych bardziej niż fabuła "Duke Nukem 3D". W tym panteonie gwiazd deathu, Bogobójstwo nie ma się czego wstydzić, odwala po prostu standardową robotę, podsumowuje, co ma podsumować i idzie do "chałpy".

Zaczyna się antybosko, bo od stałego zadowalacza publiczności "When Satan Rules His Word". Fajerwerkowo odegrany hymn rzeczywiście powala w każdych warunkach, a przy pierwszym zwolnieniu nawet słychać z publiki rozbrajające "Satana" - plus na konto Deicide, heh, "disease, run free... killing". Potem hojnie obdarzeni zostają fani debiutanckiej płyty oraz "Once Upon The Cross". "Lunatic Of God's Creation", "They Are The Children Of The Underworld", finałowy "Sarcificial Suicide", to tylko kilka z rzuconych pod scenę na "When Satan Lives". Zaskakuje zaś obecność tylko jednego numeru z deicidowego exegi monumentum "Legion". "Dead But Dreaming" to chyba najbardziej zwierzęcy moment tego gigu, a gdzie "Revocate The Agitator" albo "In Hell I Burn"? Pierwsze poważne potknięcie, bo wypychać taki stuff kawałkami ze słabej "Serpents Of The Light", to lekkie przegięcie. Jakkolwiek koncert ten wyłuskano z trasy promującej czwartą płytę Deicide, to - jeśli ktoś już coś w ten sposób podsumowuje - to daje jednocześnie do zrozumienia, że jakiejś muzy w swojej dyskografii wybitnie nie akceptuje. A że jest to przy okazji muza najlepsza, to hmmm... już bardzo dziwna sprawa. Co jeszcze... Aha, to dogrywanie w studio, które aż samo wyłazi bokami. Rzecz jest rzemieślniczo odegrana bez żadnych fałszów, pogłosów i tym podobnych rzeczy. Solówki Hoffmanów to igła i żyleta, jakby skserowali je prosto z taśm studyjnych. Takie doskonałe, rutynowe show w przyrodzie się nie zdarzają, że o pomyłkach mistrza Schuldinera na "Live In L.A". tylko wspomnę. Na pewno brzmi to świetnie, ale czy równie "żywo"? Ale zaraz, nad tym to już chyba rozwodziłem się wyżej.

Mimo tej maksymalnej polerki warto "When Satan Lives" przytulić. Jak ktoś niekoniecznie chce wywalać szmalec na całą dyskografię Deicide, to ten koncert jest dla niego. Zbiór najlepszych numerów, jakaś tam lajtowa demonstracja mocy scenicznej, to wystarczający powód, żeby nadgonić zaległości edukacyjne w dziedzinie klasyki satanic death metalu. Żeby zaś wiedza była kompletna, polecam zainwestowanie w dwupaki, które walają się po każdym większym sklepie nie dla idiotów. Za okazyjną cenę można zgarnąć w jednym metalboksie "Serpents Of The Light" i "When Satan Lives", do tego dorzucić ze trzy dychy na debiut i "Legion", i wierzcie mi lub nie, o Deicide wiedzieć już więcej nie będziecie musieli. Kto zapragnie doświadczyć prawdziwej potęgi na żywo, to cóż, najlepiej zrobi wynajdując sobie wehikuł czasu i przenosząc się 11 lat do tyłu, kiedy i autora tej recenzji, jeszcze razem z Hoffmanami w składzie, Benton przerobił na Whiskas podczas koncertu.

"When Satan Lives" jest także ważny z innych względów. To epitafium wielkości Deicide. Niegdyś najbrutalniejsi i najbardziej obrazoburczy, choć sami nie mieli odwagi tego przyznać, musieli pogodzić się z faktem, że dzieci wykarmione na bluźnierczym bebiko własnej produkcji powoli zaczęły zabierać im chleb grając lepiej. Nadeszła ostateczna era takich miotaczy. jak "Apocaliptic Revelation" Krisiun, "Exterminate" Angelcorpse czy "Burn The Promised Land" Rebaelliun, których smoliste niszczyciele powydawane mniej więcej w tym samym okresie stawiały Deicide co najwyżej w drugiej lidze podwórkowego grania w kratki. Ale to nie miejsce, by o tym rozprawiać.

Ocena... to koncertówka, oceny brak.

Megakruk

Koncertówka When Satan Lives w żadnym wypadku nie powala na kolana i niczym nie zaskakuje, jednak na pewno jest solidną dokumentacją tego, jak Deicide wypadali na scenie, gdy byli w swojej szczytowej formie. To czysty pokaz siły, brutalności i scenicznej precyzji weteranów death metalu. Od początku koncertu hiciory (że wymienię tylko „Dead By Down”, „Bastard Of Christ” i „When Satan Rules His World”) sypią się jak polska prawica (i lewica, i centrum, i w ogóle wszystko) w parlamencie, publika szaleje a zespół wylewa z siebie sześćset sześćdziesiąte szóste poty, napieprzając prawie godzinę (czyli trochę krótko) na najwyższych obrotach. Deicide przelecieli po wszystkich swoich wydawnictwach, szczególny nacisk kładąc na nowsze krążki z „Serpents Of The Light” na czele. Szkoda tylko, że przy całej obfitości z „Legion” dostał nam się tylko jeden kawałek – mocarny „Dead But Dreaming”. Cały zespół wymiata jak należy (przy czym szczególne brawa dla Asheima), więc poziom wykonania nie odbiega zbytnio (a w przypadku ostatniego krążka – wcale) od wersji studyjnych. Również brzmieniowo When Satan Lives wypada całkiem nieźle, co nie powinno nikogo dziwić w kontekście poprawek dokonanych w Morrisound. Na krążku świetnie uchwycono duszną atmosferę koncertowego szaleństwa, co szybko udziela się także i słuchaczowi. A to z kolei oznacza, że fajnie się przy tym wydziera japę, i to nie tylko w refrenach. Na koniec mała sugestia a propos powyższego: radziłbym tego unikać przy rozkręcającej się anginie. Dość łatwo można sobie wtedy na dłuuugo zjebać gardełko, zapewniam…

demo

One could say that this point here was the precise moment that Deicide should have released a live album like 'When Satan Lives'. Just one year after the seminal 'Serpents Of The Light' release, Deicide cranked out a fifty-five minute live release with music taken from Chicago's House Of Blues. Composed primarily of songs from the previously mentioned 'Serpents', 'Once Upon The Cross' (where the flaws of that album are invalidated by the power of the performance here), and the 'Deicide' debut, the Floridian legends somehow invert in a small way the quality of the albums' respective songs in the live setting. While 'Once Upon The Cross' compositions are made dramatically more powerful due to the added sonic brutality of this live LP, tracks off the more developed 'Serpents Of The Light' seem to fall slightly flat when the aid of that album's black metal-influenced production is absent.

Beginning with 'When Satan Rules His World', Deicide stuns with a stirring new rendition of a song that was merely average on 'Once Upon The Cross'. Glen Benton's vocals, ordinarily more high-pitched and intelligible, are reduced to an ultra-low, nearly brutal death growl, which combined with the greater bass presence and drum intensity, make this and other tracks many times more effective than they were before. The lyrics and riffs become numerous shades darker at the hand of the band on stage, turning generic songs into masterworks of Satanic assault. This track is a gem of the 17-song release, proving how much more effective Deicide can be when the sheen of professional production is taken off, leaving only the pure, hateful shell of the band to play.

Unfortunately, such a policy doesn't fair quite as well for the tracks of 'Serpents Of The Light'. That album's emphasis on higher-pitched riffing, raw production, and distinct melody are obfuscated by the bass-heavy production and low growling which renders the LP's unusually clever lyrics unintelligible. This results in songs such as the title track which, while still effective in a sense, are not nearly as powerful as they are on record. However, the riffs are certainly still distinct (despite sounding like they are tuned a step lower) and still as effective as they were before; just not quite as sharp as before.

With only an isolated track from 'Legion' and a few from 'Deicide', the vast majority of music here is taken from the third and fourth albums. While this may displease the crowd that believes that only Deicide's first pair of records is relevant, it still functions in good form as a live representation of the band. While not essential, this is a release worth exploring by fans of Deicide as well as those who are looking for a 'Best Of' with which to explore their discography.

Noktorn



..::TRACK-LIST::..

1. When Satan Rules His World
2. Blame It On God
3. Bastard Of Christ
4. They Are The Children Of The Underworld
5. Serpents Of The Light
6. Dead But Dreaming
7. Slave To The Cross
8. Lunatic Of God’s Creation
9. Oblivious To Evil
10. Once Upon The Cross
11. Believe The Lie
12. Trick Or Betrayed
13. Behind The Light Thou Shall Rise
14. Deicide
15. Father Baker’s
16. Dead By Dawn
17. Sacrificial Suicide



..::OBSADA::..

Glen Benton - Bass, Vocals
Brian Hoffman - Guitars (lead)
Eric Hoffman - Guitars (lead)
Steve Asheim - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=EyE9I6y1Z0k


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Cztery albumy studyjne, dziesięć lat nieoficjalnej i oficjalnej działalności i w końcu Deicide doczekał się swojej koncertówki. Z wielkiej czwórki deathu, do której zaliczano jeszcze, a może przede wszystkim Morbid Angel, Cannibal Corpse i nasze Vader, wcześniej dorobili się takiego wydawnictwa tylko szaleńcy Treya Azagthotha i nasze polskie komando z Olsztyna. "When Satan Lives", jak to koncertówka, jest swego rodzaju "Best Offem" i podsumowaniem dotychczasowych dokonań satanistów z Florydy, więc z założenia zawiera wszystkie hity, jakie Bentonowi i spółce udało się stworzyć do 1998 r. W tym czasie były i wzloty w typie "Deicide" i "Legion", zachowawcze, jednak wciąż dobre "Once Upon The Cross" oraz pierwsza poważna sraka w postaci "Serpents Of The Light". Nie zmienia to faktu, że udało się z tego pozbierać 17 kawałków świetnej muzy, która w wydaniu live powinna zabijać. Czy udało się to uchwycić na pieczołowicie nagrywanych taśmach z "House Of Blues" w Chicago? Śmiem wątpić.

Nie będę kłamał i przyznam, że jestem fanem oszukiwanych koncertówek Iron Maiden, Slayera i Metalliki, gdzie słychać publiczność, gdzie mimo potężnych sprzęgnięć wszystko jest selektywne i zachowuje atmosferę koncertu. Oczywista sprawa, że osobno rejestruje się ofiary pod sceną, następnie pogłaśniając je, a niektóre momenty dogrywa się najzwyczajniej w studio. Przecież i Hammetowi może odsłuch nawalić, Nicko McBrain może rozwalić werbel, a Tom Araya połknąć mikrofon. Taka uroda występów live, więc po to się w nich grzebie, żeby nie było, że to przypadkiem bootleg. Całą sprawa sprowadza się jednak do zachowania całej dramaturgii występu, jakiegoś dynamizmu czy choćby namiastki atmosfery koncertowej - gdy dajmy na to leci intro i wręcz czuje się, jak podjarani fani walą w pory. Tego akurat na przytoczonych płytach live nie brakuje, nie udało się jednakże maszynie koncertowej, jaką bez wątpienia był Deicide. I tutaj nie będę wylewał gorzkich żalów, bo podobnie oceniam mizerotę "Live In Japan" Vader, "Entangled In Chaos" Morbid Angel czy "Live Cannibalism" Cannibal Corpse - płyt koncertowych smacznych z powodu nazw zespołów i mnogości wiekopomnych utworów, zaś w warstwie emocjonalnej pustych bardziej niż fabuła "Duke Nukem 3D". W tym panteonie gwiazd deathu, Bogobójstwo nie ma się czego wstydzić, odwala po prostu standardową robotę, podsumowuje, co ma podsumować i idzie do "chałpy".

Zaczyna się antybosko, bo od stałego zadowalacza publiczności "When Satan Rules His Word". Fajerwerkowo odegrany hymn rzeczywiście powala w każdych warunkach, a przy pierwszym zwolnieniu nawet słychać z publiki rozbrajające "Satana" - plus na konto Deicide, heh, "disease, run free... killing". Potem hojnie obdarzeni zostają fani debiutanckiej płyty oraz "Once Upon The Cross". "Lunatic Of God's Creation", "They Are The Children Of The Underworld", finałowy "Sarcificial Suicide", to tylko kilka z rzuconych pod scenę na "When Satan Lives". Zaskakuje zaś obecność tylko jednego numeru z deicidowego exegi monumentum "Legion". "Dead But Dreaming" to chyba najbardziej zwierzęcy moment tego gigu, a gdzie "Revocate The Agitator" albo "In Hell I Burn"? Pierwsze poważne potknięcie, bo wypychać taki stuff kawałkami ze słabej "Serpents Of The Light", to lekkie przegięcie. Jakkolwiek koncert ten wyłuskano z trasy promującej czwartą płytę Deicide, to - jeśli ktoś już coś w ten sposób podsumowuje - to daje jednocześnie do zrozumienia, że jakiejś muzy w swojej dyskografii wybitnie nie akceptuje. A że jest to przy okazji muza najlepsza, to hmmm... już bardzo dziwna sprawa. Co jeszcze... Aha, to dogrywanie w studio, które aż samo wyłazi bokami. Rzecz jest rzemieślniczo odegrana bez żadnych fałszów, pogłosów i tym podobnych rzeczy. Solówki Hoffmanów to igła i żyleta, jakby skserowali je prosto z taśm studyjnych. Takie doskonałe, rutynowe show w przyrodzie się nie zdarzają, że o pomyłkach mistrza Schuldinera na "Live In L.A". tylko wspomnę. Na pewno brzmi to świetnie, ale czy równie "żywo"? Ale zaraz, nad tym to już chyba rozwodziłem się wyżej.

Mimo tej maksymalnej polerki warto "When Satan Lives" przytulić. Jak ktoś niekoniecznie chce wywalać szmalec na całą dyskografię Deicide, to ten koncert jest dla niego. Zbiór najlepszych numerów, jakaś tam lajtowa demonstracja mocy scenicznej, to wystarczający powód, żeby nadgonić zaległości edukacyjne w dziedzinie klasyki satanic death metalu. Żeby zaś wiedza była kompletna, polecam zainwestowanie w dwupaki, które walają się po każdym większym sklepie nie dla idiotów. Za okazyjną cenę można zgarnąć w jednym metalboksie "Serpents Of The Light" i "When Satan Lives", do tego dorzucić ze trzy dychy na debiut i "Legion", i wierzcie mi lub nie, o Deicide wiedzieć już więcej nie będziecie musieli. Kto zapragnie doświadczyć prawdziwej potęgi na żywo, to cóż, najlepiej zrobi wynajdując sobie wehikuł czasu i przenosząc się 11 lat do tyłu, kiedy i autora tej recenzji, jeszcze razem z Hoffmanami w składzie, Benton przerobił na Whiskas podczas koncertu.

"When Satan Lives" jest także ważny z innych względów. To epitafium wielkości Deicide. Niegdyś najbrutalniejsi i najbardziej obrazoburczy, choć sami nie mieli odwagi tego przyznać, musieli pogodzić się z faktem, że dzieci wykarmione na bluźnierczym bebiko własnej produkcji powoli zaczęły zabierać im chleb grając lepiej. Nadeszła ostateczna era takich miotaczy. jak "Apocaliptic Revelation" Krisiun, "Exterminate" Angelcorpse czy "Burn The Promised Land" Rebaelliun, których smoliste niszczyciele powydawane mniej więcej w tym samym okresie stawiały Deicide co najwyżej w drugiej lidze podwórkowego grania w kratki. Ale to nie miejsce, by o tym rozprawiać.

Ocena... to koncertówka, oceny brak.

Megakruk

Koncertówka When Satan Lives w żadnym wypadku nie powala na kolana i niczym nie zaskakuje, jednak na pewno jest solidną dokumentacją tego, jak Deicide wypadali na scenie, gdy byli w swojej szczytowej formie. To czysty pokaz siły, brutalności i scenicznej precyzji weteranów death metalu. Od początku koncertu hiciory (że wymienię tylko „Dead By Down”, „Bastard Of Christ” i „When Satan Rules His World”) sypią się jak polska prawica (i lewica, i centrum, i w ogóle wszystko) w parlamencie, publika szaleje a zespół wylewa z siebie sześćset sześćdziesiąte szóste poty, napieprzając prawie godzinę (czyli trochę krótko) na najwyższych obrotach. Deicide przelecieli po wszystkich swoich wydawnictwach, szczególny nacisk kładąc na nowsze krążki z „Serpents Of The Light” na czele. Szkoda tylko, że przy całej obfitości z „Legion” dostał nam się tylko jeden kawałek – mocarny „Dead But Dreaming”. Cały zespół wymiata jak należy (przy czym szczególne brawa dla Asheima), więc poziom wykonania nie odbiega zbytnio (a w przypadku ostatniego krążka – wcale) od wersji studyjnych. Również brzmieniowo When Satan Lives wypada całkiem nieźle, co nie powinno nikogo dziwić w kontekście poprawek dokonanych w Morrisound. Na krążku świetnie uchwycono duszną atmosferę koncertowego szaleństwa, co szybko udziela się także i słuchaczowi. A to z kolei oznacza, że fajnie się przy tym wydziera japę, i to nie tylko w refrenach. Na koniec mała sugestia a propos powyższego: radziłbym tego unikać przy rozkręcającej się anginie. Dość łatwo można sobie wtedy na dłuuugo zjebać gardełko, zapewniam…

demo

One could say that this point here was the precise moment that Deicide should have released a live album like 'When Satan Lives'. Just one year after the seminal 'Serpents Of The Light' release, Deicide cranked out a fifty-five minute live release with music taken from Chicago's House Of Blues. Composed primarily of songs from the previously mentioned 'Serpents', 'Once Upon The Cross' (where the flaws of that album are invalidated by the power of the performance here), and the 'Deicide' debut, the Floridian legends somehow invert in a small way the quality of the albums' respective songs in the live setting. While 'Once Upon The Cross' compositions are made dramatically more powerful due to the added sonic brutality of this live LP, tracks off the more developed 'Serpents Of The Light' seem to fall slightly flat when the aid of that album's black metal-influenced production is absent.

Beginning with 'When Satan Rules His World', Deicide stuns with a stirring new rendition of a song that was merely average on 'Once Upon The Cross'. Glen Benton's vocals, ordinarily more high-pitched and intelligible, are reduced to an ultra-low, nearly brutal death growl, which combined with the greater bass presence and drum intensity, make this and other tracks many times more effective than they were before. The lyrics and riffs become numerous shades darker at the hand of the band on stage, turning generic songs into masterworks of Satanic assault. This track is a gem of the 17-song release, proving how much more effective Deicide can be when the sheen of professional production is taken off, leaving only the pure, hateful shell of the band to play.

Unfortunately, such a policy doesn't fair quite as well for the tracks of 'Serpents Of The Light'. That album's emphasis on higher-pitched riffing, raw production, and distinct melody are obfuscated by the bass-heavy production and low growling which renders the LP's unusually clever lyrics unintelligible. This results in songs such as the title track which, while still effective in a sense, are not nearly as powerful as they are on record. However, the riffs are certainly still distinct (despite sounding like they are tuned a step lower) and still as effective as they were before; just not quite as sharp as before.

With only an isolated track from 'Legion' and a few from 'Deicide', the vast majority of music here is taken from the third and fourth albums. While this may displease the crowd that believes that only Deicide's first pair of records is relevant, it still functions in good form as a live representation of the band. While not essential, this is a release worth exploring by fans of Deicide as well as those who are looking for a 'Best Of' with which to explore their discography.

Noktorn



..::TRACK-LIST::..

1. When Satan Rules His World
2. Blame It On God
3. Bastard Of Christ
4. They Are The Children Of The Underworld
5. Serpents Of The Light
6. Dead But Dreaming
7. Slave To The Cross
8. Lunatic Of God’s Creation
9. Oblivious To Evil
10. Once Upon The Cross
11. Believe The Lie
12. Trick Or Betrayed
13. Behind The Light Thou Shall Rise
14. Deicide
15. Father Baker’s
16. Dead By Dawn
17. Sacrificial Suicide



..::OBSADA::..

Glen Benton - Bass, Vocals
Brian Hoffman - Guitars (lead)
Eric Hoffman - Guitars (lead)
Steve Asheim - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=EyE9I6y1Z0k


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To może być nie lada gratka dla wielbicieli klasycznego death metalu w wersji brutalnej. Stara kapela z USA wydaje swoje, wybrane trzy materiały, czyli demówkę, epkę oraz debiutanckiego longa, które pierwotnie ukazały się w latach dziewięćdziesiątych. To soczyste i barbarzyńskie granie, które leci przed siebie bez udziwnień, częstując sowicie łamiącymi kości kanonadami, miażdżącymi zwolnieniami i chwytliwymi, lecz piekielnie ciężkimi średnimi tempami. Zbiór tradycyjnego kostkowania, blastów, tłumienia strun i tremolo. Został on wygenerowany za pomocą gęstego brzmienia, które podbijają łomocząca perkusja i ultramięsisty bas, a towarzyszą wszystkiemu, rzygające growle. Scattered Remnants napierdala brutal-death metal, do którego wplata sporo elementów znanych ze slam metalu, zatem oprócz blast beatów, gniotących bujanek, dostajemy także pokaźną ilość rytmicznych riffów, breakdown’ów i palm mutingu z wychodzącym okresowo na pierwszy plan basem, i bulgoczącymi wokalami. Agresywna i brutalna muza odznaczająca się niezwykłą chropowatością oraz ciężkością. Niosąca ze sobą bestialskie dźwięki, które delikatniejszym uszom będą zapewne wydawać się zbyt wstrętne, aby ich słuchać. Przeznaczona do dewastacji produkcja, która nieustannie dudni, wpędza w szaleństwo i rani zgrzytliwymi akordami. Jeśli komuś połączenie Suffocation z wczesną Pyrexia i takim też Cryptopsy, to będzie się pławić w zachwycie, słuchając tego wydawnictwa. Do tego dorzućmy odrobinę Exhumed, Infester z Incantation i danie gotowe. Smacznego. Świetne przypomnienie tego co dawno zostało zapomniane.

shub niggurath


Emerging from the Massachusetts underground in the early 1990s, Scattered Remnants carved out a reputation through sheer brutality, crafting a sound rooted in primitive violence, grotesque atmosphere, and the raw extremity that defined the era's deepest tape-trading circles.

Originally released in 1994, Procreating Mass Carnage stands as an early document of their descent into uncompromising death metal savagery. Long circulated among collectors and underground diehards, the demo has developed a cult reputation over the decades for its filthy production, suffocating riffs, and relentlessly bludgeoning approach. There is no polish here -- only raw aggression, cavernous heaviness, and the sound of a band pushing deeper into darkness before the modern brutal death metal movement had fully taken shape.

Tracks like "Profanation of Christ" showcase the band's ability to combine oppressive atmosphere with punishing riffs and grotesque pacing, capturing the unhinged spirit of underground American death metal during one of its most formative eras. While many bands from the time faded into obscurity, Scattered Remnants remained a name whispered among dedicated collectors and fans searching for the genre's most authentic and overlooked recordings.

Re-mastered by Peter Rutcho, this long-buried piece of underground death metal history is ripe for a new generation of listeners while giving longtime fans an official way to revisit one of Massachusetts' cult extreme metal artifacts.



If you've never heard of Scattered Remnants, the cover art on this demo might lead you to believe you're in for slow funereal riffs and melancholic keyboard playing, but Procreating Mass Carnage is a relic of monstrously powerful and sickening brutal death metal that sounds like it just wants to leech into your bloodstream. This band seems to have made quite the impact on their scene, because it's not uncommon that I hear them being brought up despite the fact that their discography is far from prolific. And for the longest time I wondered why, because the idea I had in my mind was that this was just another generic band that released a couple things in the '90s and then broke up. At some point, I stumbled upon this release in a collage of brutal death metal demos and, based on the artwork, had to know what it sounded like. Imagine the look on my face when I was met with one of the most primitive, bludgeoning pieces of sound that this genre has to offer.

First things first, this is rawww. The guitars are loaded with that unintentional but to-die-for grittiness of early '90s brutal death metal, and it gives the music an extra layer of filth which genuinely makes it twice as enjoyable. With this sound the band play a bunch of Suffocation-style riffs but slowed down so that you can really hear the guitar tone in action, and on top of this are vocals reminiscent of early Cryptopsy material. The highlight of the experience is the track 'Profanation of Christ' which has riffing that sounds like a gloomier version of something Pyrexia would write. Already with the bands I've mentioned, you can tell that we're not talking about bedroom quality stuff. Procreating Mass Carnage really is a gem that resembles some of the most respected names within brutal death metal, and it does so with an attitude that's darker and a lot more visceral.

Vocally, Scattered Remnants are rather... scattered, and this leads to them being very off-the-wall and deranged sounding. They hover around your average death metal growl but with a tone that's super anguish-filled, resembling the band Infester quite closely. Then, out of nowhere, you get ravaging shrieks that sound like the vocalist is actively writhing in pain, and this is what I'm talking about when I make the comparison to Cryptopsy. Overall, there's not a single exclamation on this record that isn't tormented and on a completely other level of beastliness.

When all the elements come together—the foul riffing, top-notch songwriting, and insane vocal delivery—you get tracks that are really precious and obliterate you from head to toe but leave you smiling. Procreating Mass Carnage is an example of a piece of music that could really never be recreated, even thirty years later with equipment that's far more advanced, because there really is some magic baked into this that would be impossible to capture for a second time. Music like this is what I live for in brutal death metal, and I feel bad for anyone who hasn't gotten the chance to hear this yet.

AngelOfGore



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 01:18
2. Profanation of Christ 07:33
3. Ridding Genital Flesh 04:01
4. Infusing Fecal Embryo 02:56
5. Anal Birth 06:29
6. Cranial Defilement 03:53



..::OBSADA::..

Jay Hendershaw - Vocals
Ron Miles - Bass
Eric Roy - Drums
Jay Sarate - Guitar
Mark LaBlanc - Guitar



https://www.youtube.com/watch?v=oaKnyq6u7uE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To może być nie lada gratka dla wielbicieli klasycznego death metalu w wersji brutalnej. Stara kapela z USA wydaje swoje, wybrane trzy materiały, czyli demówkę, epkę oraz debiutanckiego longa, które pierwotnie ukazały się w latach dziewięćdziesiątych. To soczyste i barbarzyńskie granie, które leci przed siebie bez udziwnień, częstując sowicie łamiącymi kości kanonadami, miażdżącymi zwolnieniami i chwytliwymi, lecz piekielnie ciężkimi średnimi tempami. Zbiór tradycyjnego kostkowania, blastów, tłumienia strun i tremolo. Został on wygenerowany za pomocą gęstego brzmienia, które podbijają łomocząca perkusja i ultramięsisty bas, a towarzyszą wszystkiemu, rzygające growle. Scattered Remnants napierdala brutal-death metal, do którego wplata sporo elementów znanych ze slam metalu, zatem oprócz blast beatów, gniotących bujanek, dostajemy także pokaźną ilość rytmicznych riffów, breakdown’ów i palm mutingu z wychodzącym okresowo na pierwszy plan basem, i bulgoczącymi wokalami. Agresywna i brutalna muza odznaczająca się niezwykłą chropowatością oraz ciężkością. Niosąca ze sobą bestialskie dźwięki, które delikatniejszym uszom będą zapewne wydawać się zbyt wstrętne, aby ich słuchać. Przeznaczona do dewastacji produkcja, która nieustannie dudni, wpędza w szaleństwo i rani zgrzytliwymi akordami. Jeśli komuś połączenie Suffocation z wczesną Pyrexia i takim też Cryptopsy, to będzie się pławić w zachwycie, słuchając tego wydawnictwa. Do tego dorzućmy odrobinę Exhumed, Infester z Incantation i danie gotowe. Smacznego. Świetne przypomnienie tego co dawno zostało zapomniane.

shub niggurath


Emerging from the Massachusetts underground in the early 1990s, Scattered Remnants carved out a reputation through sheer brutality, crafting a sound rooted in primitive violence, grotesque atmosphere, and the raw extremity that defined the era's deepest tape-trading circles.

Originally released in 1994, Procreating Mass Carnage stands as an early document of their descent into uncompromising death metal savagery. Long circulated among collectors and underground diehards, the demo has developed a cult reputation over the decades for its filthy production, suffocating riffs, and relentlessly bludgeoning approach. There is no polish here -- only raw aggression, cavernous heaviness, and the sound of a band pushing deeper into darkness before the modern brutal death metal movement had fully taken shape.

Tracks like "Profanation of Christ" showcase the band's ability to combine oppressive atmosphere with punishing riffs and grotesque pacing, capturing the unhinged spirit of underground American death metal during one of its most formative eras. While many bands from the time faded into obscurity, Scattered Remnants remained a name whispered among dedicated collectors and fans searching for the genre's most authentic and overlooked recordings.

Re-mastered by Peter Rutcho, this long-buried piece of underground death metal history is ripe for a new generation of listeners while giving longtime fans an official way to revisit one of Massachusetts' cult extreme metal artifacts.



If you've never heard of Scattered Remnants, the cover art on this demo might lead you to believe you're in for slow funereal riffs and melancholic keyboard playing, but Procreating Mass Carnage is a relic of monstrously powerful and sickening brutal death metal that sounds like it just wants to leech into your bloodstream. This band seems to have made quite the impact on their scene, because it's not uncommon that I hear them being brought up despite the fact that their discography is far from prolific. And for the longest time I wondered why, because the idea I had in my mind was that this was just another generic band that released a couple things in the '90s and then broke up. At some point, I stumbled upon this release in a collage of brutal death metal demos and, based on the artwork, had to know what it sounded like. Imagine the look on my face when I was met with one of the most primitive, bludgeoning pieces of sound that this genre has to offer.

First things first, this is rawww. The guitars are loaded with that unintentional but to-die-for grittiness of early '90s brutal death metal, and it gives the music an extra layer of filth which genuinely makes it twice as enjoyable. With this sound the band play a bunch of Suffocation-style riffs but slowed down so that you can really hear the guitar tone in action, and on top of this are vocals reminiscent of early Cryptopsy material. The highlight of the experience is the track 'Profanation of Christ' which has riffing that sounds like a gloomier version of something Pyrexia would write. Already with the bands I've mentioned, you can tell that we're not talking about bedroom quality stuff. Procreating Mass Carnage really is a gem that resembles some of the most respected names within brutal death metal, and it does so with an attitude that's darker and a lot more visceral.

Vocally, Scattered Remnants are rather... scattered, and this leads to them being very off-the-wall and deranged sounding. They hover around your average death metal growl but with a tone that's super anguish-filled, resembling the band Infester quite closely. Then, out of nowhere, you get ravaging shrieks that sound like the vocalist is actively writhing in pain, and this is what I'm talking about when I make the comparison to Cryptopsy. Overall, there's not a single exclamation on this record that isn't tormented and on a completely other level of beastliness.

When all the elements come together—the foul riffing, top-notch songwriting, and insane vocal delivery—you get tracks that are really precious and obliterate you from head to toe but leave you smiling. Procreating Mass Carnage is an example of a piece of music that could really never be recreated, even thirty years later with equipment that's far more advanced, because there really is some magic baked into this that would be impossible to capture for a second time. Music like this is what I live for in brutal death metal, and I feel bad for anyone who hasn't gotten the chance to hear this yet.

AngelOfGore



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 01:18
2. Profanation of Christ 07:33
3. Ridding Genital Flesh 04:01
4. Infusing Fecal Embryo 02:56
5. Anal Birth 06:29
6. Cranial Defilement 03:53



..::OBSADA::..

Jay Hendershaw - Vocals
Ron Miles - Bass
Eric Roy - Drums
Jay Sarate - Guitar
Mark LaBlanc - Guitar



https://www.youtube.com/watch?v=oaKnyq6u7uE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

UWAGA!! Pod żadnym pozorem nie sugerujcie się tą koszmarną okładką!! Nie wiem dlaczego Ci muzycy postanowili zdobić swoje albumy takimi koszmarkami do tego z logiem rodem w stylu kapel gore.

Pierwsze odsłuchanie „The Devil’s Resolve” było dla mnie niezwykle miłym zaskoczeniem, a to z kilku powodów:
1. Album brzmi niczym Amorphis z czasów „Tales From the 1000 Lakes”,
2. Melodie wręcz powalają
3. Jest wiele smaczków. w postaci akustycznych gitar czy folkowych motywów (znów kłania się wspominany Amorphis)
4. Pojawiające się growle nie przeszkadzają a w połączeniu z czystymi wokalizami dają ciekawy efekt przywodzący na myśl…. zgadliście Amorphis

Po wypisaniu tych czterech punktów postanowiłem zajrzeć do bio i… wiele się wyjaśniło. Okazuje się, że w Barren Earth udziela się dwóch muzyków, którzy udzielali się w wymienianej tu już kilkukrotnie kapeli. Olli-Pekka Laine oraz Kasper Martenson wnieśli do zespołu wyraźnie odczuwalny pierwiastek twórców „Tales… czy „Elegy”. Okazuje się, że w składzie zespołu jest też niejaki Sami Yli-Sirniö znany ze swych występów z Waltari czy Kratorem.

„The Devil’s Resolve” to osiem niezwykle melodyjnych acz nie odartych z brutalności epickich utworów. Ogromną rolę odgrywają tu instrumenty klawiszowe, które budują atmosferę i nadają muzyce posmaku fińskiego folku. Tu obok siebie występują delikatne zaśpiewane na tle pianina czyste partie wokalne jak i grobowe, bulgoczące growle. Taki „The Rains Begin” to klasyczny przedstawiciel tego albumu. Jest tu wszystko – dobra melodia, ciekawe dodatki a do tego fragmenty utrzymane w duchu rocka z lat 70-tych z Hammondami na czele.

Jestem niesamowicie pozytywnie zaskoczony i prawdę mówiąc nie przypuszczałem, że w tym gatunku jest jeszcze w stanie mnie zaskoczyć i porwać swą zawartością jakakolwiek płyta!

Piotr Michalski


Barren Earth should require little introduction, this Finnish supergroup have been kicking it since 2007 and this is their second full-length release “The Devil’s Resolve”. Welding Melodic Death Metal with 70’s style Progressive Rock, Barren Earth are the sonic equivalent of a winning lottery ticket for a prog-nut like me.

Take “Elegy” period Amorphis, add healthy doses of mid-period Opeth and Edge of Sanity roll up and smoke said concoction to the sounds of Riverside or Porcupine Tree and once the haze clears you’ll be facing Barren Earth. If you enjoyed the latest In Mourning album I reviewed then this one will be right up your street, and is certainly of a similar quality. A good base of comparison from the get-go, and as far as production goes is if you did hear the latest In Mourning, “The Devil’s Resolve” is a much warmer sounding album, and definitely feels a little more natural.

The proceedings kick off in style on “The Devil’s Resolve”. From the push of the play button a volume swell paves the way for a dark and dirty theme, with a slight Doom Metal edge. The articulation and build is superb; “Passing of the Crimson Shadows” is the ideal opener, with excellent dynamic it really works its magic in introducing the listener to the album, and the band. The vocal approach is that of a balance between clean and harsh, and I honestly believe Mikko Kotamäki is at his best with Barren Earth, his clean vocals are particularly well done here, reminding of the British Progressive Rock acts from the 70’s. “The Rains Begins” absolutely reeks of Amorphis, featuring lush melodies, excellent layered vocals, and a tremendous prog section in the middle. “Vintage Warlords” is a song which shows exactly what Barren Earth are about and would be a good one for new listeners to check out. Rounding off the first half of “The Devil’s Resolve” is “As It Is Written” which almost ends up being the weakest on the album, if not for some great guitar melodies and a breathtaking piano segment in the middle.

The prog elements are very well played on “The Devil’s Resolve” and I feel as though the band put forth a fairly interesting take on the genre, especially when taking into account the Progressive Death Metal side. Of course the Metal scene is no stranger to Progressive Metal bands lending from the 70’s glory days, however Barren Earth succeed in flawlessly incorporating that style into their sound, and save a few Dan Swanö related acts and select Opeth I’d say this was some of the finest material in the Progressive Death Metal niche.

The second half of the album crawls along with the dirge of “The Dead Exiles” which is a bonafide highlight. The first half of the track is dark and oppressive with Doom Metal pacing, which slowly builds into an absolutely stomping riff that demands a nodding head at the very least. The flame ignited in “The Dead Exiles” burns right through the superb “Oriental Pyre”. “White Fields” takes us on to the final stretch of the album, and probably stands as the weakest on “The Devil’s Resolve”, although some strong riffage keeps it from totally missing the mark. Closing the show is the haunting “Where All Stories End” which rounds off the album in great form, giving the listener a sense of finality. One of the more melodic numbers, with some of the finer vocal lines served up on the album.

Admittedly “The Devil’s Resolve” did require a few listens for it to fully gel. It wasn’t until I sat down and truly focused on the album and each of its aspects that I fully appreciated what Barren Earth had done. A dynamic, progressive album; “The Devil’s Resolve” should be high priority for any Progressive Metal fan. There is a suitable level of depth here that will keep the listener coming back for more which is one of the many reasons why “The Devil’s Resolve” is a such a special release.

Andromeda Unchained


The Devil's Resolve" is the 2nd full-length studio album by Finnish death/doom metal act Barren Earth. The album was released through Peaceville Records in March 2012. Barren Earth features quite a few prolific Finnish musicians like former Amorphis bassist Olli-Pekka Laine, guitarist Sami Yli-Sirniö (Kreator, Waltari) and drummer Marko Tarvonen (Moonsorrow) and that arguably qualifies them to be called a Finnish metal supergroup.
The fact that the band are made up of very seasoned musicians is audible, as everything is delivered with conviction and professionalism. In addition to the "core" death/doom metal sound on the album, there are also a couple of progressive tendencies featured in the music. It´s especially audible in the longer tracks like album opener "Passing of the Crimson Shadows" and "As it is Written". The addition of ethnic folk elements makes me think of Amorphis more than one time during the playing time. A reference which is further enhanced by the clean/growling vocal delivery and the use of 70s influenced organs/keyboards. You can add an Opeth influence to the equation, but that´s only when Barren Earth are most progressive. The tracks are made up of epic heavy riffing and lead themes (both from the guitars and the keyboards) and more atmospheric sections. There is good variation on the album and that provides "The Devil's Resolve" with a longivity factor that not all releases possess.

"The Devil's Resolve" is a heavy and quite intriguing album and the fact that it´s well produced (in the more polished end of the style) and very well performed, are not exactly negatives either. To fans of the style this should be a real treat (just think early- to mid 90s Amorphis meets late 90s/early 00s Opeth and you´re halfway there). A 4 star (80%) rating is deserved.

UMUR



..::TRACK-LIST::..

1. Passing Of The Crimson Shadows 07:17
2. The Rains Begin 04:55
3. Vintage Warlords 04:31
4. As It Is Written (Bagpipes-Hittavainen) 07:29
5. The Dead Exiles (Guitar-Markus Vanhala) 06:21
6. Oriental Pyre 05:18
7. White Fields (Vocals-Mathias Lillmåns) 04:59
8. Where All Stories End 05:55



..::OBSADA::..

Mikko Kotamäki - Vocals
Sami Yli-Sirniö - Guitars, Vocals (backing)
Janne Perttilä - Guitars, Vocals (backing)
Olli-Pekka Laine - Bass, Vocals (backing)
Kasper Mårtenson - Keyboards, Vocals (backing)
Marko Tarvonen - Drums, Vocals (backing)



https://www.youtube.com/watch?v=0uWBoOu32J4


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

UWAGA!! Pod żadnym pozorem nie sugerujcie się tą koszmarną okładką!! Nie wiem dlaczego Ci muzycy postanowili zdobić swoje albumy takimi koszmarkami do tego z logiem rodem w stylu kapel gore.

Pierwsze odsłuchanie „The Devil’s Resolve” było dla mnie niezwykle miłym zaskoczeniem, a to z kilku powodów:
1. Album brzmi niczym Amorphis z czasów „Tales From the 1000 Lakes”,
2. Melodie wręcz powalają
3. Jest wiele smaczków. w postaci akustycznych gitar czy folkowych motywów (znów kłania się wspominany Amorphis)
4. Pojawiające się growle nie przeszkadzają a w połączeniu z czystymi wokalizami dają ciekawy efekt przywodzący na myśl…. zgadliście Amorphis

Po wypisaniu tych czterech punktów postanowiłem zajrzeć do bio i… wiele się wyjaśniło. Okazuje się, że w Barren Earth udziela się dwóch muzyków, którzy udzielali się w wymienianej tu już kilkukrotnie kapeli. Olli-Pekka Laine oraz Kasper Martenson wnieśli do zespołu wyraźnie odczuwalny pierwiastek twórców „Tales… czy „Elegy”. Okazuje się, że w składzie zespołu jest też niejaki Sami Yli-Sirniö znany ze swych występów z Waltari czy Kratorem.

„The Devil’s Resolve” to osiem niezwykle melodyjnych acz nie odartych z brutalności epickich utworów. Ogromną rolę odgrywają tu instrumenty klawiszowe, które budują atmosferę i nadają muzyce posmaku fińskiego folku. Tu obok siebie występują delikatne zaśpiewane na tle pianina czyste partie wokalne jak i grobowe, bulgoczące growle. Taki „The Rains Begin” to klasyczny przedstawiciel tego albumu. Jest tu wszystko – dobra melodia, ciekawe dodatki a do tego fragmenty utrzymane w duchu rocka z lat 70-tych z Hammondami na czele.

Jestem niesamowicie pozytywnie zaskoczony i prawdę mówiąc nie przypuszczałem, że w tym gatunku jest jeszcze w stanie mnie zaskoczyć i porwać swą zawartością jakakolwiek płyta!

Piotr Michalski


Barren Earth should require little introduction, this Finnish supergroup have been kicking it since 2007 and this is their second full-length release “The Devil’s Resolve”. Welding Melodic Death Metal with 70’s style Progressive Rock, Barren Earth are the sonic equivalent of a winning lottery ticket for a prog-nut like me.

Take “Elegy” period Amorphis, add healthy doses of mid-period Opeth and Edge of Sanity roll up and smoke said concoction to the sounds of Riverside or Porcupine Tree and once the haze clears you’ll be facing Barren Earth. If you enjoyed the latest In Mourning album I reviewed then this one will be right up your street, and is certainly of a similar quality. A good base of comparison from the get-go, and as far as production goes is if you did hear the latest In Mourning, “The Devil’s Resolve” is a much warmer sounding album, and definitely feels a little more natural.

The proceedings kick off in style on “The Devil’s Resolve”. From the push of the play button a volume swell paves the way for a dark and dirty theme, with a slight Doom Metal edge. The articulation and build is superb; “Passing of the Crimson Shadows” is the ideal opener, with excellent dynamic it really works its magic in introducing the listener to the album, and the band. The vocal approach is that of a balance between clean and harsh, and I honestly believe Mikko Kotamäki is at his best with Barren Earth, his clean vocals are particularly well done here, reminding of the British Progressive Rock acts from the 70’s. “The Rains Begins” absolutely reeks of Amorphis, featuring lush melodies, excellent layered vocals, and a tremendous prog section in the middle. “Vintage Warlords” is a song which shows exactly what Barren Earth are about and would be a good one for new listeners to check out. Rounding off the first half of “The Devil’s Resolve” is “As It Is Written” which almost ends up being the weakest on the album, if not for some great guitar melodies and a breathtaking piano segment in the middle.

The prog elements are very well played on “The Devil’s Resolve” and I feel as though the band put forth a fairly interesting take on the genre, especially when taking into account the Progressive Death Metal side. Of course the Metal scene is no stranger to Progressive Metal bands lending from the 70’s glory days, however Barren Earth succeed in flawlessly incorporating that style into their sound, and save a few Dan Swanö related acts and select Opeth I’d say this was some of the finest material in the Progressive Death Metal niche.

The second half of the album crawls along with the dirge of “The Dead Exiles” which is a bonafide highlight. The first half of the track is dark and oppressive with Doom Metal pacing, which slowly builds into an absolutely stomping riff that demands a nodding head at the very least. The flame ignited in “The Dead Exiles” burns right through the superb “Oriental Pyre”. “White Fields” takes us on to the final stretch of the album, and probably stands as the weakest on “The Devil’s Resolve”, although some strong riffage keeps it from totally missing the mark. Closing the show is the haunting “Where All Stories End” which rounds off the album in great form, giving the listener a sense of finality. One of the more melodic numbers, with some of the finer vocal lines served up on the album.

Admittedly “The Devil’s Resolve” did require a few listens for it to fully gel. It wasn’t until I sat down and truly focused on the album and each of its aspects that I fully appreciated what Barren Earth had done. A dynamic, progressive album; “The Devil’s Resolve” should be high priority for any Progressive Metal fan. There is a suitable level of depth here that will keep the listener coming back for more which is one of the many reasons why “The Devil’s Resolve” is a such a special release.

Andromeda Unchained


The Devil's Resolve" is the 2nd full-length studio album by Finnish death/doom metal act Barren Earth. The album was released through Peaceville Records in March 2012. Barren Earth features quite a few prolific Finnish musicians like former Amorphis bassist Olli-Pekka Laine, guitarist Sami Yli-Sirniö (Kreator, Waltari) and drummer Marko Tarvonen (Moonsorrow) and that arguably qualifies them to be called a Finnish metal supergroup.
The fact that the band are made up of very seasoned musicians is audible, as everything is delivered with conviction and professionalism. In addition to the "core" death/doom metal sound on the album, there are also a couple of progressive tendencies featured in the music. It´s especially audible in the longer tracks like album opener "Passing of the Crimson Shadows" and "As it is Written". The addition of ethnic folk elements makes me think of Amorphis more than one time during the playing time. A reference which is further enhanced by the clean/growling vocal delivery and the use of 70s influenced organs/keyboards. You can add an Opeth influence to the equation, but that´s only when Barren Earth are most progressive. The tracks are made up of epic heavy riffing and lead themes (both from the guitars and the keyboards) and more atmospheric sections. There is good variation on the album and that provides "The Devil's Resolve" with a longivity factor that not all releases possess.

"The Devil's Resolve" is a heavy and quite intriguing album and the fact that it´s well produced (in the more polished end of the style) and very well performed, are not exactly negatives either. To fans of the style this should be a real treat (just think early- to mid 90s Amorphis meets late 90s/early 00s Opeth and you´re halfway there). A 4 star (80%) rating is deserved.

UMUR



..::TRACK-LIST::..

1. Passing Of The Crimson Shadows 07:17
2. The Rains Begin 04:55
3. Vintage Warlords 04:31
4. As It Is Written 07:29
5. The Dead Exiles 06:21
6. Oriental Pyre 05:18
7. White Fields 04:59
8. Where All Stories End 05:55



..::OBSADA::..

Mikko Kotamäki - Vocals
Sami Yli-Sirniö - Guitars, Vocals (backing)
Janne Perttilä - Guitars, Vocals (backing)
Olli-Pekka Laine - Bass, Vocals (backing)
Kasper Mårtenson - Keyboards, Vocals (backing)
Marko Tarvonen - Drums, Vocals (backing)



https://www.youtube.com/watch?v=0uWBoOu32J4


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Rivers of Nihil uchwycił piorun w butelce dwa razy z rzędu.
Płyta 'The Work' jest ekscytująca, ale i poruszająca. Poza technicznym kunsztem, który prezentuje zespół, 'The Work' to zdumiewająca eksploracja wytrwałości.
Życie potrafi być dewastujące, niezależnie od tego, czy zmagamy się z demotywującą pracą, uzależnieniem, żałobą czy chorobą psychiczną, życie wymaga pracy, aby istnieć. Na 'The Work' zespół nie tylko ukazuje tę brutalną rzeczywistość, ale także daje promyk nadziei – że wytrwałość jest niezbędna, a coś lepszego jest w zasięgu ręki...



There’s no doubt that the music of Pennsylvanian outfit Rivers of Nihil transcends genres. Whilst the band sit mainly in the technical death metal camp, the cerebral challenges, and dramatic sonic soundscapes that the band create make listening to their music intoxicating, as well as challenging and at times even a little uncomfortable.

Following on from 2018’s ‘Where Owls Know My Name’, this 64-minute opus once more incorporates as wide a range of instruments as previous albums. Within the first three songs we’ve been coerced by the piano led intro to ‘The Tower (Theme from ‘The Work’)’ with subtle layered saxophone (courtesy of friend Zach Strouse) and semi-choral backing vocals that relay with explosive and aggressive extremities. There are raging blastbeats and thrashing chaos as well as extreme abstract and diverse passages during ‘Dreaming Black Clockwork’. It’s uncompromising, relentless, and harrowing. It’s also beautifully counterbalanced with songs such as the emotionally charged ‘Wait’, with a softer tempo and the versatility of vocalist Jake Dieffenbach to the fore. There is an almost shoegaze feel at times.

Much of this record is pleasantly mellow in temperament and whilst I wasn’t hugely familiar with the band’s back catalogue I know of ‘Owls’ and the band’s reputation for driving outside of the lines. They certainly bring that to this record. ‘Focus’ sees Lyricist and bassist Adam Biggs consider a relationship with medication and drugs, diving back to his early ADHD prescriptions. It’s a massive track, with a huge sound and irregular time changes, despite its relatively short length in comparison to other tracks.

Rivers of Nihil began writing on the ‘Owls’ tour back in 2018, so although it’s taken some time to come to fruition, the upside is a carefully crafted and sensibly approached record that demonstrates the band’s desire to avoid pigeon holing. They do that with ease, the gorgeous delicacy of ‘Maybe One Day’ demonstrating that if there is a band who can avoid a label, it is Rivers of Nihil. There are metal moments a plenty, but this is a band who defy the rule book.

‘The Work’ is a record that takes time to absorb. I will need to spend longer with it to get deeply acquainted – something that I will be doing. It’s difficult to appreciate the intensity of ‘Episode’, the darkness of ‘The Void from Which No Sound Escape’s or the mastery of the 11 minute plus closing song, ‘Terrestria IV: Work’ in a mere couple of sittings. There’s a complexity which demands your undivided attention to appreciate the sublime musicality. An album that is likely to hit my top five of the year, this is something that every music lover needs to listen to.

Paul Hutchings



..::TRACK-LIST::..

1. The Tower (Theme From "The Work") 4:31
2. Dreaming Black Clockwork 6:39
3. Wait 4:06
4. Focus 4:54
5. Clean 6:08
6. The Void From Which No Sound Escapes 6:43
7. MORE? 3:25
8. Tower 2 1:58
9. Episode 7:30
10. Maybe One Day 7:04
11. Terrestria IV: Work 11:30

Bonus Track:
12. Final Tower 4:35



..::OBSADA::..

Acoustic Guitar, Electric Guitar, Synth [Synthetics], Programmed By [Programming], Keyboards [Keys], Field Recording - Brody J. Uttley
Bass Guitar, Vocals - Adam K. Biggs
Electric Guitar - Jonathan N. Topore
Percussion, Vocals - Jared S. Klein
Vocals - Jacob D. Dieffenbach

The Hands:
Alto Saxophone [Alto Saxophones], Tenor Saxophone [Tenor Saxophones], Baritone Saxophone [Baritone Saxophones] - Zach Strouse (tracks: 1, 2, 6, 9, 11)
Cello - Grant McFarland (tracks: 6)
Vocals - James M. Dorton III (tracks: 9, 11)
Vocals [Whispers In The Void] - Stephan Lopez




https://www.youtube.com/watch?v=2NYuLb5gLmM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Rivers of Nihil uchwycił piorun w butelce dwa razy z rzędu.
Płyta 'The Work' jest ekscytująca, ale i poruszająca. Poza technicznym kunsztem, który prezentuje zespół, 'The Work' to zdumiewająca eksploracja wytrwałości.
Życie potrafi być dewastujące, niezależnie od tego, czy zmagamy się z demotywującą pracą, uzależnieniem, żałobą czy chorobą psychiczną, życie wymaga pracy, aby istnieć. Na 'The Work' zespół nie tylko ukazuje tę brutalną rzeczywistość, ale także daje promyk nadziei – że wytrwałość jest niezbędna, a coś lepszego jest w zasięgu ręki...



There’s no doubt that the music of Pennsylvanian outfit Rivers of Nihil transcends genres. Whilst the band sit mainly in the technical death metal camp, the cerebral challenges, and dramatic sonic soundscapes that the band create make listening to their music intoxicating, as well as challenging and at times even a little uncomfortable.

Following on from 2018’s ‘Where Owls Know My Name’, this 64-minute opus once more incorporates as wide a range of instruments as previous albums. Within the first three songs we’ve been coerced by the piano led intro to ‘The Tower (Theme from ‘The Work’)’ with subtle layered saxophone (courtesy of friend Zach Strouse) and semi-choral backing vocals that relay with explosive and aggressive extremities. There are raging blastbeats and thrashing chaos as well as extreme abstract and diverse passages during ‘Dreaming Black Clockwork’. It’s uncompromising, relentless, and harrowing. It’s also beautifully counterbalanced with songs such as the emotionally charged ‘Wait’, with a softer tempo and the versatility of vocalist Jake Dieffenbach to the fore. There is an almost shoegaze feel at times.

Much of this record is pleasantly mellow in temperament and whilst I wasn’t hugely familiar with the band’s back catalogue I know of ‘Owls’ and the band’s reputation for driving outside of the lines. They certainly bring that to this record. ‘Focus’ sees Lyricist and bassist Adam Biggs consider a relationship with medication and drugs, diving back to his early ADHD prescriptions. It’s a massive track, with a huge sound and irregular time changes, despite its relatively short length in comparison to other tracks.

Rivers of Nihil began writing on the ‘Owls’ tour back in 2018, so although it’s taken some time to come to fruition, the upside is a carefully crafted and sensibly approached record that demonstrates the band’s desire to avoid pigeon holing. They do that with ease, the gorgeous delicacy of ‘Maybe One Day’ demonstrating that if there is a band who can avoid a label, it is Rivers of Nihil. There are metal moments a plenty, but this is a band who defy the rule book.

‘The Work’ is a record that takes time to absorb. I will need to spend longer with it to get deeply acquainted – something that I will be doing. It’s difficult to appreciate the intensity of ‘Episode’, the darkness of ‘The Void from Which No Sound Escape’s or the mastery of the 11 minute plus closing song, ‘Terrestria IV: Work’ in a mere couple of sittings. There’s a complexity which demands your undivided attention to appreciate the sublime musicality. An album that is likely to hit my top five of the year, this is something that every music lover needs to listen to.

Paul Hutchings



..::TRACK-LIST::..

1. The Tower (Theme From "The Work") 4:31
2. Dreaming Black Clockwork 6:39
3. Wait 4:06
4. Focus 4:54
5. Clean 6:08
6. The Void From Which No Sound Escapes 6:43
7. MORE? 3:25
8. Tower 2 1:58
9. Episode 7:30
10. Maybe One Day 7:04
11. Terrestria IV: Work 11:30

Bonus Track:
12. Final Tower 4:35



..::OBSADA::..

Acoustic Guitar, Electric Guitar, Synth [Synthetics], Programmed By [Programming], Keyboards [Keys], Field Recording - Brody J. Uttley
Bass Guitar, Vocals - Adam K. Biggs
Electric Guitar - Jonathan N. Topore
Percussion, Vocals - Jared S. Klein
Vocals - Jacob D. Dieffenbach

The Hands:
Alto Saxophone [Alto Saxophones], Tenor Saxophone [Tenor Saxophones], Baritone Saxophone [Baritone Saxophones] - Zach Strouse (tracks: 1, 2, 6, 9, 11)
Cello - Grant McFarland (tracks: 6)
Vocals - James M. Dorton III (tracks: 9, 11)
Vocals [Whispers In The Void] - Stephan Lopez




https://www.youtube.com/watch?v=2NYuLb5gLmM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!★★★★★★★★★★

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

It’s time to announce what is arguably the most ambitious release of Holocausto Canibal over our prolific 25 years of existence!
Holocausto Canibal – Trilhos de Carnificina Inexorável [1997-2022]

Includes 6 CD’s filled with 107 tracks!!!
More than 5h of savage grindage ready to blast your ears!!!
Super limited edition boxset with:
– Limited Collectors Box with Magnetic Closure
– Gory Tiles Puzzle Panel
– Authenticity hand numbered certificate (signed by the whole band)
– Collectible individual photo cards from each member
– Liner notes from past and current members
– “Grotescas Reminiscências” – new CD filled with rarities and unreleased tracks, including a 2022 new track “Ferócia Maligna”.

Also included:
– The first five classic albums: “Gonorreia Visceral”, “Sublime Massacre Corpóreo”, “Opusgenitalia”, “Gorefilia”, “Catalepsia Necrótica” [for the first time ever on CD].
– The EP’s: “Libido Dispareunia”, “Larvas”, “Compendio de Aversões”, “oPus I” and the unholy rehearsal tape “Ensaios ’98” [also for the very first time ever on CD]
– Extra Tracks: all the electronic remixes recorded during this 25 years and 2 more totally unreleased tracks [by Mercic and Alex do Vale].
– Larger than life booklets with more than 80 pages in total filled with lyrics, original covers, censored covers and rare never seen before footage
Design and artwork by Phobos Anomaly Design!



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

CD 1:
Gonorreia Visceral (2000)
1. Vagina Convulsa (Convulsed Vagina) 02:04
2. Holocausto Canibal (Cannibal Holocaust) 01:41
3. Empalamento (Impalement) 01:01
4. Antropofagia Auto Infligida (Self Inflicted Anthropophagy) 02:12
5. Septicemia Vaginal (Vaginal Septicemia) 02:01
6. Carnificina Psicopata (Psychopath Carnage) 04:22
7. Gorgasmos... Orgásmicos Espasmos Gore (Gorgasms... Gory Orgasmic Spasms) 01:58
8. Faixa 8 (Track 8) 02:59

Carlos - vocals
Nuno Pereira - guitar
Jose Pedro - bass
Joao Lamelas - drums


oPus I (tape) (1998)
9. Intro: Morticínio
10. Holocausto Canibal
11. Síntese Hemorrágica
12. Antros de Insanidade
13. Antropofagia Auto-Infligida
14. Empalamento
15. Instintos Necrófilos
16. Carnificina Psicopata
17. Everlast Imprecation

Zé Pedro - Bass
Ivan - Drums
Nuno T. - Guitars
Nuno P. - Guitars
Ricardo Silva - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=aKijZvAooL0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

It’s time to announce what is arguably the most ambitious release of Holocausto Canibal over our prolific 25 years of existence!
Holocausto Canibal – Trilhos de Carnificina Inexorável [1997-2022]

Includes 6 CD’s filled with 107 tracks!!!
More than 5h of savage grindage ready to blast your ears!!!
Super limited edition boxset with:
– Limited Collectors Box with Magnetic Closure
– Gory Tiles Puzzle Panel
– Authenticity hand numbered certificate (signed by the whole band)
– Collectible individual photo cards from each member
– Liner notes from past and current members
– “Grotescas Reminiscências” – new CD filled with rarities and unreleased tracks, including a 2022 new track “Ferócia Maligna”.

Also included:
– The first five classic albums: “Gonorreia Visceral”, “Sublime Massacre Corpóreo”, “Opusgenitalia”, “Gorefilia”, “Catalepsia Necrótica” [for the first time ever on CD].
– The EP’s: “Libido Dispareunia”, “Larvas”, “Compendio de Aversões”, “oPus I” and the unholy rehearsal tape “Ensaios ’98” [also for the very first time ever on CD]
– Extra Tracks: all the electronic remixes recorded during this 25 years and 2 more totally unreleased tracks [by Mercic and Alex do Vale].
– Larger than life booklets with more than 80 pages in total filled with lyrics, original covers, censored covers and rare never seen before footage
Design and artwork by Phobos Anomaly Design!



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

CD 1:
Gonorreia Visceral (2000)
1. Vagina Convulsa (Convulsed Vagina) 02:04
2. Holocausto Canibal (Cannibal Holocaust) 01:41
3. Empalamento (Impalement) 01:01
4. Antropofagia Auto Infligida (Self Inflicted Anthropophagy) 02:12
5. Septicemia Vaginal (Vaginal Septicemia) 02:01
6. Carnificina Psicopata (Psychopath Carnage) 04:22
7. Gorgasmos... Orgásmicos Espasmos Gore (Gorgasms... Gory Orgasmic Spasms) 01:58
8. Faixa 8 (Track 8) 02:59

Carlos - vocals
Nuno Pereira - guitar
Jose Pedro - bass
Joao Lamelas - drums


oPus I (tape) (1998)
9. Intro: Morticínio
10. Holocausto Canibal
11. Síntese Hemorrágica
12. Antros de Insanidade
13. Antropofagia Auto-Infligida
14. Empalamento
15. Instintos Necrófilos
16. Carnificina Psicopata
17. Everlast Imprecation

Zé Pedro - Bass
Ivan - Drums
Nuno T. - Guitars
Nuno P. - Guitars
Ricardo Silva - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=aKijZvAooL0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

With their succession of mighty technical death metal albums, Allegaeon have continued to expand and improve their sound. Each subsequent release has seen the band evolve and mature while keeping the excitement present throughout their past discography. “Damnum” (which is Latin for “Loss”) is the logical next step that I believe many were anticipating and the title alone suggests a departure from their usual scientific/ dystopic themes in exchange for more personal subjects. These are translated through the abstract lyrics, cover art and of course the intensity of the music. On this record, Allegaeon are taking their blend of brutality, melody and extreme technical musicianship to the next level allowing no time to get distracted or lost in your thoughts. This album will engulf and assault you with every type of musical prowess the band can display.

Despite the constant intensity, “Damnum” stands out from most other death metal albums of similar calibre thanks to its complex but melodic guitar riffs which are handled by the virtuosity of Greg Burgess and Michael Stancel. Mesmerising guitar leads are present throughout the whole album and allow the listener to remain fully engaged in the music's flow. These leads provide the main melodies as they are superimposed to the harsh vocals that belt out the lyrics. Meanwhile the drums and bass lay the foundations for the power that “Damnum” demonstrates. The bass (played by Brandon Michael) is as dynamic as the guitars, the drumming of most recent member Jeff Saltzman is fast, technical but always precise and well structured so that the listener can easily latch onto the grooves and still be astonished by the musicianship. One of the big novelties of this record is the extended use of vocalist Riley McShane's clean singing which is a rarity in technical death metal but fits surprisingly well whenever this band incorporate it. While these were only used as a brief experimentation on their last album, in “Damnum” they're used more prominently even when the music is blasting at full power like in the awesome hook of the song “Of Beasts And Worms” or in the chorus of closing track “Only Loss” which is perhaps the most intense moment of clean singing.

The first five tracks are the kind of absolute bangers you'd expect from Allegaeon at this stage of their evolution but something feels particularly special about this specific group of opening songs. They embody a massive charge of musical vehemence laced with powerful rhythms, catchy guitar melodies and a few unexpected surprises here and there to serve such a buffet to your eardrums. I must highlight “To Carry My Grief Through Torpor And Silence” and “Vermin” which are exemplary tech death songs for you to release your energy to while admiring the intricate music. The prior is split by a wonderful acoustic guitar passage superimposed to a bass solo before the music builds into the spectacular guitar solo. That's just one of the many details that make Allegaeon's musical foundations shine even brighter. Things get more experimental but also more dramatic with “Called Home” and “The Dopamine Void”, the intensity breaks up to give way to songs that start slower and allow the band to show their progressive rock influences. Eventually these two songs evolve into their own madness with the second part of “The Dopamine Void” exploding into a full frenzy as Riley sings at his fastest pace.

The lyrics are obviously about personal issues and experiences but the specific subject matters are never too obvious since the slightly abstract writing leaves room for interpretation. The only exception is “Called Home” because the blunt lyrics of that song reveal the story behind it which I won't describe in this review in case there are sensitive people reading this. Despite this being the slowest song it has a huge build-up and remains the most spine-chilling moment of the record. It will give you goose bumps at the least and waterfalls coming out of your eyes at the most if you have the misfortune of relating to the themes in question. This sad mood is appropriately followed by “Blight” which is one of the more dissonant songs and “Saturnine” is another embellished tech-death banger that prepares you for the album's finale. A beautiful and moody interlude softly carries you towards the overwhelming “Only Loss”, a stomping behemoth that will leave you speechless as if you'd seen a ghost while Riley's final words “onlyyyyy loooossss” echo in your mind.

So Allegaeon have conjured all of their frustrations and turned them into strengths to share with their fans a collection of songs that sound like they came straight from the guts. This is where technical intensity meets emotion thanks to each member's musical talents and the group's ability to bring them together. The additional use of orchestrations, synths and piano help enhance the grandeur and expressive nature of the music. And last but not least I must salute Dave Otero who handled all the mixing and mastering process in a way that makes every musical element perceptible within the monstrous overall sound. It might be worth mentioning that he's also mixed the recent outputs by Aborted, Akhlys and Cattle Decapitation who, as you most likely know, all have a dense and overwhelming sound, I think that alone says enough about this man's skills. I was a bit sad to see Riley depart since he's had quite an evolution during his time with Allegaeon but the band are now reunited with their former vocalist Ezra Haynes and I have full confidence that whatever they put out next will be brilliant. “Damnum” still leaves a strong impact more than two years after its release and will remain a timeless album!

DBH20

I have been following Allegaeon since 2010, when they released their first album: Fragments of Form and Function, on Metal Blade Records. I was instantly a fan of their highly technical, yet super melodic sound. They had quite a few line up changes throughout the years but Greg Burgess is the only original member still in the band and I feel like no matter the changes, he has been the connective tissue that made Allegaeon who they are. After the release of Damnum, the band announced they were parting ways with vocalist Riley McShane, who provided vocals since Proponent for Sentience. It’s a real shame because he really shines brighter than a hot giant ball of gas collapsing in on itself, maintained by the constant nuclear fusion in its core. I can say with confidence that this is the most ambitious and musically diverse album the band ever did.

Damnum starts with the song Bastards of The Earth, which has a beautiful classical acoustic guitar intro. Nevertheless, it doesn’t stay calm for a long time, after a few second, they immediately erect a bombastic wall of sound, with every instruments in full gear, from the blast beats to the chunky guitar riff and the long, deep scream/growl of Riley. Everything hits you in the face perfectly, like any metal fan likes. After the middle mark, there is a beautiful break, with the signature classical guitar of Greg. Furthermore, not only is the music brilliant on this album, but the lyrical content should also be highlighted. Instead of focusing mainly on science and science fiction, like on their previous albums, they get a lot more personal and philosophical. While still having a little bit of those elements in. On Bastards Of The Earth, for example, we have these lines: “Thrust into a world akin to darkness, ruptured by the sun.” and “A spinning wheel that spells disaster - the circle growing deeper every day.” The world of darkness ruptured by the sun is obviously the world we live in today and I see the spinning wheel as a metaphor for our current capitalist system that gave us global warming and the disasters that it causes and will continue to cause.

This song, like all the other songs on this album, has a real proggy feel to it. What I mean by that is that almost every song is over five minutes long and they don’t necessarily have a traditional verse chorus verse chorus structure. Nevertheless, in true technical death metal fashion, there is so much solos everywhere. They definitely do not disappoint on that end. Rather than focusing only on the technical abilities, Greg Burgess is as much technical as he is melodic in his playing. I think he writes most of the music, but on Damnum, every member participated in the writing process, which sprinkles a lot of new and different ideas everywhere. A few examples would be the classical guitars, which is not a new idea for them, but is featured a lot more on this album. Greg is an incredible guitarist on both electric and classical guitars. Another example would be the beautiful and epic sounding piano solo on the song Blight or the classical prog rock organs playing in the background in the beginning of Of Beasts And Worms, or the classical guitars mixed with a tam tam rhythm on the song To Carry My Grief Through Torpor And Silence etc. You get the idea.

Of Beasts And Worms has the most catchy chorus of all of the album. Here, Riley McShane’s clean vocals are on full display. In the last two albums, we had a little taste of his beautiful clean vocals but never to this degree. His voice is so clear and pure, when he goes for higher notes, singing:” This is the place where I rest my bones and the river that cleanses me runs alone. To be there again where my spirit longs and sleep in the soil forevermore”, it gives me chills every time! I think these lyrics could be interpretated as someone who gives up fighting. I feel like these lyrics are more mature and darker, abording real subject matters. Musically, it feels almost as if Mikael Åkerfeldt himself wrote the song: the quieter clean guitars, the rock organs with a soft, spoken words section. (Spoiler alert, it is not the only time Opeth is a clear inspiration on this album.)

Without a doubt, the most Opeth sounding part on the album is on the song Called Home. It starts with a beautiful classical guitar picking and after a while, the drum beat starts slowly. I don’t know who made the recording and the mixing, but it is masterfully done! Everything sounds clean, but completely organic at the same time. We also get a bit of Gojira influences here and there. On the song Blight for example, it starts as a heavy technical death metal riff and drum patterns, but they add the signature “Gojira slide” here and there, which is a cool little musical easter egg. This has also a beautiful and quite long piano solo. It sounds like a grand piano, which makes the whole thing sound even more majestic!

I think I could go on and on talking about this album. After all, it was my favorite album of 2022 for a good reason. There are so much little things you don’t necessarily hear during your first listens. For example, on In Mourning, they adjusted the noisegate so that you can hear Greg’s breathing while he plays guitar. That subtitle touch is just one example of how meticulously crafted everything is. For a few years, it was evident that Allegaeon was going more and more on the prog side, with their many Rush covers, but on Damnum, they really nailed the mix of progressive, technical and melodic death metal blend. I can’t wait to see what they will offer next!

hellzora666



..::TRACK-LIST::..

1. Bastards of the Earth 04:32
2. Of Beasts and Worms 06:30
3. Into Embers 05:19
4. To Carry My Grief Through Torpor and Silence 05:19
5. Vermin 05:10
6. Called Home 07:40
7. Blight 05:01
8. The Dopamine Void, Pt. I 02:06
9. The Dopamine Void, Pt. II 05:01
10. Saturnine 04:41
11. In Mourning 01:51
12. Only Loss 06:53



..::OBSADA::..

Jeff Saltzman - Drums
Michael Stancel - Guitars
Riley McShane - Vocals
Brandon Michael - Bass
Greg Burgess - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=79pGsIxrNuc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

With their succession of mighty technical death metal albums, Allegaeon have continued to expand and improve their sound. Each subsequent release has seen the band evolve and mature while keeping the excitement present throughout their past discography. “Damnum” (which is Latin for “Loss”) is the logical next step that I believe many were anticipating and the title alone suggests a departure from their usual scientific/ dystopic themes in exchange for more personal subjects. These are translated through the abstract lyrics, cover art and of course the intensity of the music. On this record, Allegaeon are taking their blend of brutality, melody and extreme technical musicianship to the next level allowing no time to get distracted or lost in your thoughts. This album will engulf and assault you with every type of musical prowess the band can display.

Despite the constant intensity, “Damnum” stands out from most other death metal albums of similar calibre thanks to its complex but melodic guitar riffs which are handled by the virtuosity of Greg Burgess and Michael Stancel. Mesmerising guitar leads are present throughout the whole album and allow the listener to remain fully engaged in the music's flow. These leads provide the main melodies as they are superimposed to the harsh vocals that belt out the lyrics. Meanwhile the drums and bass lay the foundations for the power that “Damnum” demonstrates. The bass (played by Brandon Michael) is as dynamic as the guitars, the drumming of most recent member Jeff Saltzman is fast, technical but always precise and well structured so that the listener can easily latch onto the grooves and still be astonished by the musicianship. One of the big novelties of this record is the extended use of vocalist Riley McShane's clean singing which is a rarity in technical death metal but fits surprisingly well whenever this band incorporate it. While these were only used as a brief experimentation on their last album, in “Damnum” they're used more prominently even when the music is blasting at full power like in the awesome hook of the song “Of Beasts And Worms” or in the chorus of closing track “Only Loss” which is perhaps the most intense moment of clean singing.

The first five tracks are the kind of absolute bangers you'd expect from Allegaeon at this stage of their evolution but something feels particularly special about this specific group of opening songs. They embody a massive charge of musical vehemence laced with powerful rhythms, catchy guitar melodies and a few unexpected surprises here and there to serve such a buffet to your eardrums. I must highlight “To Carry My Grief Through Torpor And Silence” and “Vermin” which are exemplary tech death songs for you to release your energy to while admiring the intricate music. The prior is split by a wonderful acoustic guitar passage superimposed to a bass solo before the music builds into the spectacular guitar solo. That's just one of the many details that make Allegaeon's musical foundations shine even brighter. Things get more experimental but also more dramatic with “Called Home” and “The Dopamine Void”, the intensity breaks up to give way to songs that start slower and allow the band to show their progressive rock influences. Eventually these two songs evolve into their own madness with the second part of “The Dopamine Void” exploding into a full frenzy as Riley sings at his fastest pace.

The lyrics are obviously about personal issues and experiences but the specific subject matters are never too obvious since the slightly abstract writing leaves room for interpretation. The only exception is “Called Home” because the blunt lyrics of that song reveal the story behind it which I won't describe in this review in case there are sensitive people reading this. Despite this being the slowest song it has a huge build-up and remains the most spine-chilling moment of the record. It will give you goose bumps at the least and waterfalls coming out of your eyes at the most if you have the misfortune of relating to the themes in question. This sad mood is appropriately followed by “Blight” which is one of the more dissonant songs and “Saturnine” is another embellished tech-death banger that prepares you for the album's finale. A beautiful and moody interlude softly carries you towards the overwhelming “Only Loss”, a stomping behemoth that will leave you speechless as if you'd seen a ghost while Riley's final words “onlyyyyy loooossss” echo in your mind.

So Allegaeon have conjured all of their frustrations and turned them into strengths to share with their fans a collection of songs that sound like they came straight from the guts. This is where technical intensity meets emotion thanks to each member's musical talents and the group's ability to bring them together. The additional use of orchestrations, synths and piano help enhance the grandeur and expressive nature of the music. And last but not least I must salute Dave Otero who handled all the mixing and mastering process in a way that makes every musical element perceptible within the monstrous overall sound. It might be worth mentioning that he's also mixed the recent outputs by Aborted, Akhlys and Cattle Decapitation who, as you most likely know, all have a dense and overwhelming sound, I think that alone says enough about this man's skills. I was a bit sad to see Riley depart since he's had quite an evolution during his time with Allegaeon but the band are now reunited with their former vocalist Ezra Haynes and I have full confidence that whatever they put out next will be brilliant. “Damnum” still leaves a strong impact more than two years after its release and will remain a timeless album!

DBH20

I have been following Allegaeon since 2010, when they released their first album: Fragments of Form and Function, on Metal Blade Records. I was instantly a fan of their highly technical, yet super melodic sound. They had quite a few line up changes throughout the years but Greg Burgess is the only original member still in the band and I feel like no matter the changes, he has been the connective tissue that made Allegaeon who they are. After the release of Damnum, the band announced they were parting ways with vocalist Riley McShane, who provided vocals since Proponent for Sentience. It’s a real shame because he really shines brighter than a hot giant ball of gas collapsing in on itself, maintained by the constant nuclear fusion in its core. I can say with confidence that this is the most ambitious and musically diverse album the band ever did.

Damnum starts with the song Bastards of The Earth, which has a beautiful classical acoustic guitar intro. Nevertheless, it doesn’t stay calm for a long time, after a few second, they immediately erect a bombastic wall of sound, with every instruments in full gear, from the blast beats to the chunky guitar riff and the long, deep scream/growl of Riley. Everything hits you in the face perfectly, like any metal fan likes. After the middle mark, there is a beautiful break, with the signature classical guitar of Greg. Furthermore, not only is the music brilliant on this album, but the lyrical content should also be highlighted. Instead of focusing mainly on science and science fiction, like on their previous albums, they get a lot more personal and philosophical. While still having a little bit of those elements in. On Bastards Of The Earth, for example, we have these lines: “Thrust into a world akin to darkness, ruptured by the sun.” and “A spinning wheel that spells disaster - the circle growing deeper every day.” The world of darkness ruptured by the sun is obviously the world we live in today and I see the spinning wheel as a metaphor for our current capitalist system that gave us global warming and the disasters that it causes and will continue to cause.

This song, like all the other songs on this album, has a real proggy feel to it. What I mean by that is that almost every song is over five minutes long and they don’t necessarily have a traditional verse chorus verse chorus structure. Nevertheless, in true technical death metal fashion, there is so much solos everywhere. They definitely do not disappoint on that end. Rather than focusing only on the technical abilities, Greg Burgess is as much technical as he is melodic in his playing. I think he writes most of the music, but on Damnum, every member participated in the writing process, which sprinkles a lot of new and different ideas everywhere. A few examples would be the classical guitars, which is not a new idea for them, but is featured a lot more on this album. Greg is an incredible guitarist on both electric and classical guitars. Another example would be the beautiful and epic sounding piano solo on the song Blight or the classical prog rock organs playing in the background in the beginning of Of Beasts And Worms, or the classical guitars mixed with a tam tam rhythm on the song To Carry My Grief Through Torpor And Silence etc. You get the idea.

Of Beasts And Worms has the most catchy chorus of all of the album. Here, Riley McShane’s clean vocals are on full display. In the last two albums, we had a little taste of his beautiful clean vocals but never to this degree. His voice is so clear and pure, when he goes for higher notes, singing:” This is the place where I rest my bones and the river that cleanses me runs alone. To be there again where my spirit longs and sleep in the soil forevermore”, it gives me chills every time! I think these lyrics could be interpretated as someone who gives up fighting. I feel like these lyrics are more mature and darker, abording real subject matters. Musically, it feels almost as if Mikael Åkerfeldt himself wrote the song: the quieter clean guitars, the rock organs with a soft, spoken words section. (Spoiler alert, it is not the only time Opeth is a clear inspiration on this album.)

Without a doubt, the most Opeth sounding part on the album is on the song Called Home. It starts with a beautiful classical guitar picking and after a while, the drum beat starts slowly. I don’t know who made the recording and the mixing, but it is masterfully done! Everything sounds clean, but completely organic at the same time. We also get a bit of Gojira influences here and there. On the song Blight for example, it starts as a heavy technical death metal riff and drum patterns, but they add the signature “Gojira slide” here and there, which is a cool little musical easter egg. This has also a beautiful and quite long piano solo. It sounds like a grand piano, which makes the whole thing sound even more majestic!

I think I could go on and on talking about this album. After all, it was my favorite album of 2022 for a good reason. There are so much little things you don’t necessarily hear during your first listens. For example, on In Mourning, they adjusted the noisegate so that you can hear Greg’s breathing while he plays guitar. That subtitle touch is just one example of how meticulously crafted everything is. For a few years, it was evident that Allegaeon was going more and more on the prog side, with their many Rush covers, but on Damnum, they really nailed the mix of progressive, technical and melodic death metal blend. I can’t wait to see what they will offer next!

hellzora666



..::TRACK-LIST::..

1. Bastards of the Earth 04:32
2. Of Beasts and Worms 06:30
3. Into Embers 05:19
4. To Carry My Grief Through Torpor and Silence 05:19
5. Vermin 05:10
6. Called Home 07:40
7. Blight 05:01
8. The Dopamine Void, Pt. I 02:06
9. The Dopamine Void, Pt. II 05:01
10. Saturnine 04:41
11. In Mourning 01:51
12. Only Loss 06:53



..::OBSADA::..

Jeff Saltzman - Drums
Michael Stancel - Guitars
Riley McShane - Vocals
Brandon Michael - Bass
Greg Burgess - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=79pGsIxrNuc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ofensywa na całym froncie. Machina wojenna udoskonalona do granic możliwości. Potencjał broni w niezmierzonych ilościach. Moc silników, potęga stali i... nagły atak. Zaskoczenie. Ekstremum w perfekcyjnej formie. Energia, która rozsadza świadomość. Ogień!!!

Od dawna czekałem na taką płytę, która w sposób bezkompromisowy, a zarazem perfekcyjny, prezentuje tak ekstremalny przekaz. Dodatkowo cieszy fakt, że to właśnie Vader, polski zespół cieszący się dużym uznaniem na całym świecie, nagrał płytę wręcz wybuchową. "Litany" może poszczycić się produkcją i brzmieniem na światowym poziomie. I to wszystko bez konieczności nagrywania płyty poza granicami naszego kraju. Gdańskie "Red Studio" świetnie spełniło swoje realizatorskie zadanie. Od początku obcowania z nowym albumem Vader, największą uwagę zwraca piorunująco szybka gra perkusisty, która teraz przybrała wręcz nieludzki wymiar. Do tego dochodzi ściana tnących jak brzytwy gitar i potężna energia płynąca z gry całego zespołu.

Wszystkie elementy na "Litany" stanowią precyzyjnie dopracowaną konstrukcję, która poraża olbrzymim ładunkiem emocji, zaklętych w stalowe ramy. Niech Moc będzie z wami!

Marcin Ratyński


Przez trzy lata jakie minęły od „Black To The Blind” Vader nie próżnował. Najpierw ukazała się ciekawa i odważna EPka „Kingdom”, z najwolniejszym w karierze, ale bardzo fajnym utworem tytułowym i gdzie oprócz tego są, między innymi, elektroniczne remixy dwóch utworów z „Black To The Blind”. Następnie zaś uwieńczenie mnóstwa światowych występów na koncertówkach „Live In Japan” i wydanym na video „Vision And Voice”. Szczególnie ta pierwsza zrobiła na mnie ogromne wrażenie i katowałem ją niemiłosiernie jako kwintesencję wielkiego sukcesu i koncertowego geniuszu. No, ale nie można w nieskończoność odcinać kuponów od zdartych już płyt i trzeba było dostarczyć wygłodniałej gawiedzi nowych emocji. Tak przyszedł rok 2000, a z nim album „Litany”. Jak przystało na największych, Vader nie zawiódł i po raz kolejny we wspaniały sposób wpisał się na czarne karty historii death metalu.

„Litany” jest płytą podobną do „Black To The Blind” praktycznie pod każdym względem. Oznacza to jednak, że dziedziczy wszystkie jej niesamowite zalety. Znów więc mamy do czynienia z absolutnym mistrzostwem muzycznym i kunsztem najwyższej próby. Znów jest potwornie szybko i piekielnie precyzyjnie. To jest tornado. To co wyrabia Docent na perkusji jest po prostu niesamowite. Posłuchajcie „Cold Demons”, posłuchajcie „North” i „A World Of Hurt”. Co tam się dzieje? To jest masakra. Ilość uderzeń i tempo w jakim są wygrywane jest porażająca. To są lawiny dźwięków dopadające słuchacza między gitarowym gąszczem i przytłaczające go już totalnie do ziemi.

Czy jednak ta konwencja sama w sobie nie staje się już nudna i powtarzalna? Zdecydowanie nie, bowiem Peter ma ogromny talent do wymyślania fantastycznych riffów, grania świetnych solówek i w ogóle układania zajebistych piosenek. Jak każda płyta Vader, „Litany” jest zbiorem genialnych utworów. Zabójczo szybkich, ale z rytmem, z melodią i z doskonałym wokalem. „Wings”, „Xeper”, „Litany”, „The Calling”, „Forwards To Die!!!” to są niszczące hiciory dołączające do panteonu wielkich przebojów tego wielkiego zespołu. Super jest „Cold Demons”, którego tekst traktuje o niszczycielskiej mocy czołgów, a sam jest co najmniej tak niszczycielski jak cała pancerna dywizja. Fantastyczny jest "The World Made Flesh" gdzie solówki na gitarze i perkusji przechodzą same siebie, a Peter z Docentem łamią kolejne bariery i prześigują się w swojej perfekcyjności.

Na deser mamy „The Final Massacre” z pierwszej płyty. Ja się cieszyłem, że te kawałki są przypominane i nabierają nowego wymiaru, bo, pomimo całej boskości „The Ultimate Incantation”, nie miała ona najlepszego brzmienia, a tak można odkrywać je na nowo. Na wspomnianym „Kingdom” było „Breath Of Centuries”, teraz kolejne danie.

Cała płyta jest króciutka. Nawet z bonusowym utworem ledwo dobija do pół godziny. Napada nagle, pustoszy, demoluje i znika tak szybko jak się pojawiła, zostawiając po sobie ruiny i zgliszcza. To jest Vader w swojej najlepszej odsłonie.

Wujas


Czy zespół VADER może być dla kogokolwiek (mam tu na myśli szczególnie zwolenników gitarowych brzmień) nieznany? Szczerze wątpię, ale kto wie, może znajdą się „anomalie” wśród społeczeństwa, którym ta nazwa kojarzy się głównie z czarnym charakterem spod znaku „Star Wars”. Jak by nie było, wierzę, że sympatycy metalowego żywiołu, w pierwszej kolejności pomyślą o naszym rodzimym produkcie eksportowym, któremu od lat przewodzi niezastąpiony Piotr ‘Peter’ Wiwczarek. To głównie dzięki niemu fani metalowej ekstremy zyskali wiele powodów do zadowolenia. Za jeden z nich bez wątpienia trzeba uznać kultowe wydawnictwo z 2000 roku.

Tak dokładnie, mowa o pamiętnym i soczyście agresywnym „Litany”! To właśnie ta płyta doczekała się reedycji z okazji 25 urodzin. Czy to dobrze czy też źle? Generalnie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Z jednej strony taki zabieg można uznać za pozytywny ruch, szczególnie z uwagi na fakt, że pewnie wielu młodszych fanów borykało się z problemem nabycia tego wydawnictwa, zwłaszcza w „normalnej” cenie (ceny płyt to w ogóle temat na dłuższe rozważanie). Z drugiej strony, grzebanie przy klasykach jest niczym praca na żywym organizmie, operacja może nie przynieść spodziewanych rezultatów, a w niektórych przypadkach, cała akcja kończy się totalnym niepowodzeniem. Z jakim przypadkiem mamy do czynienia? Jeżeli chodzi o jakość, a dokładniej brzmienie, pod tym względem eksperyment nie powiódł się do końca, przynajmniej w moim odczuciu. Mianowicie, specyficzna choć nieidealna barwa pierwotnego wydawnictwa została w pewien sposób ugrzeczniona, spłaszczona, skompresowana. Osobiście bardziej cenię sobie nieokiełznaną niedoskonałość pierwowzoru. Przy tak intensywnych dźwiękach jakie niesie ze sobą „Litany”, brzmieniowa niesubordynacja pasowała idealnie i to nie wymagało zmiany. Wersja z 2000 roku to bezsprzecznie metalowy, bezkompromisowy cios prosto w twarz! Za plus można uznać fakt, że reedycja została wzbogacona o dwa kawałki, które pierwotnie ukazały się na japońskiej wersji. Pierwszy z nich, „Red Dunes” to co prawda jedynie kawałek instrumentalny, atmosferyczny przerywnik, ale za to drugi, „Lord of Desert”, to soczysty utwór z krwi i kości. Co by nie mówić, takie bonusy zawsze są mile widziane.

Jakieś inne różnice? Nowa wersja „Litany” została wydana w formie digipacka, a sama szata graficzna uległa kosmetycznej metamorfozie. Użyto też mniej połyskującego papieru do bookletu, więc w dotyku też można wyczuć zmianę. Jeżeli chodzi o zawartość stricte muzyczną, w tej kwestii 25 lat temu napisano już pewnie wszystko co najbardziej istotne – z perspektywy czasu, ten materiał wciąż kopie jak trzeba i nie wydaje mi się by w przyszłości coś miało ulec zmianie w tej kwestii. Bez wątpienia jest to album ponadczasowy, pełen niespożytkowanej energii.

Podsumowując, ogólne zamierzenie na pewno ma sens. Co prawda reedycje wzbudzają ambiwalentne odczucia i nie ma co się dziwić. Przy niektórych albumach, zwłaszcza przy brzmieniu, nie warto „mieszać”, bo pierwotne wersje mają swój urok, niepowtarzalny klimat, nawet pomimo niedoskonałości. Obecnie większość płyt brzmi do zrzygania tak samo, więc jakże miło włączyć coś sprzed lat i poczuć klimat czasów minionych, gdzie różnorodność, zwłaszcza brzmieniowa nie była jedynie okazjonalnym akcentem. Jeżeli w przyszłości będę włączał „Litany”, a na 666% będę, to w odtwarzaczu najczęściej zagości wersja właśnie sprzed 25 lat.

S!X


The last installment of this series. I saved the best for last. This release is a crowning achievement in death metal.

Two Polish bands in this series!. What's in the water there? I admit, I don't have a whole lot of music from Poland and the rest of the bands in my collection from there play black metal. Maybe the guys in Behemoth and Vader are just mutants. Whatever the case, I'm damn glad they're around. This is my favorite death metal album, bar none.

It's like the band set up on the turret of a battle tank and the moment you switch this on, they come crashing out of your speakers and plow through your house growling, riffing, and blasting on a suicidal last stand of destruction. Intense.

The drum sound! My god! It's like the fucking Hulk is doing the footwork here. THEY ARE COLOSSAL. Loudest and beefiest bass drums I've ever heard on an album. Just holy shit...I'll restrain the navy blue vicar for now (seriously, read his reviews). And get ready to have your skull caved in and your insides reorganized from the bludgeoning drumming performance on Litany.

That is cool by itself but the riffing is just as great! They typically whip up whirlwinds of violent yet melodic tremolo in addition to the requisite palm muting and crushing European style power chords. Whiplash inducing so you might want to strap yourself down before hitting the play button. Don't forget to brace for impact when the 1st Company of Badass Polish Mutants comes tearing out. If you cranked this shit on a loud stereo your neighbors would probably kill you if the marauding sound waves didn't grind them into pudding first.

YOU BURN
YOU SLAY - DESTROY!!!
YOU THROW THE FLAMES AND BOLTS
JUST FORWARDS!!! FORWARDS!!! ATTACK!!! ATTACK!!!

Those are lyrics! This music hurts stuff. It tears off heads no less. Yes, the Hulk is definitely in session on this masterpiece of death metal. Plus they're vox that you can mostly understand, always a great thing.

Litany is primarily up tempo but not in the pretentious way. The songs are broken up well without letting them breathe TOO much, of course. Assault is the name of the game here. It's been my feeling that music represents some sort of movement in it's rhythms. This would represent bashing your head into a cement wall very rapidly. And it feels good...it's metal. Metal with POUNDING FACEFUCKING FLINTSTONE RHYTHMS OF DEATH. I couldn't hold that in any longer and it's important to know.

While the theme of war is hardly new, Vader pulls it off just as well as, if not better than, Bolt Thrower even if they deal with other themes too.. The fifth track "Cold Demons" features an intro and outro sample of a tank crew engaging a target then leaving at the end of the song. Not to mention the barbaric vocalist screaming "FIRE!!!" in sync with the cannon towards the end! That track alone would be worth enough for a good score Just go ahead and order it if you don't already have Litany. Download it while you wait. I'll let the album speak for itself.

European death with a modern flair sans the cheese and wank. 100% punishing.

Arboreal



..::TRACK-LIST::..

1. Wings 3:10
2. The One Made Of Dreams 1:49
3. Xeper 4:00
4. Litany 3:01
5. Cold Demons 3:12
6. The Calling 3:10
7. North 1:36
8. Forwards To Die!!! 1:38
9. A World Of Hurt 1:51
10. Red Dunes 1:13
11. Lord Of Desert 1:58
12. The World Made Flesh 2:48
13. The Final Massacre 4:31

Track 10-11 from Japanese Bonus Tracks

Recorded & mixed at Red Studio, Gdynia, November 1999
Pre-mastered at Red Studio, Gdynia, November 1999
Mastered at Studio 333, Częstochowa, December 1999
Remastered at Hertz Recording Studio, May 2025



..::OBSADA::..

Piotr 'Peter' Wiwczarek - lead vocals, lead guitar, bass,[7]
Maurycy 'Mauser' Stefanowicz - rhythm guitar
Leszek 'Shambo' Rakowski - bass (credited, did not perform)[7]
Krzysztof 'Doc' Raczkowski - drums



https://www.youtube.com/watch?v=uNVmPrfe08Y


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ofensywa na całym froncie. Machina wojenna udoskonalona do granic możliwości. Potencjał broni w niezmierzonych ilościach. Moc silników, potęga stali i... nagły atak. Zaskoczenie. Ekstremum w perfekcyjnej formie. Energia, która rozsadza świadomość. Ogień!!!

Od dawna czekałem na taką płytę, która w sposób bezkompromisowy, a zarazem perfekcyjny, prezentuje tak ekstremalny przekaz. Dodatkowo cieszy fakt, że to właśnie Vader, polski zespół cieszący się dużym uznaniem na całym świecie, nagrał płytę wręcz wybuchową. "Litany" może poszczycić się produkcją i brzmieniem na światowym poziomie. I to wszystko bez konieczności nagrywania płyty poza granicami naszego kraju. Gdańskie "Red Studio" świetnie spełniło swoje realizatorskie zadanie. Od początku obcowania z nowym albumem Vader, największą uwagę zwraca piorunująco szybka gra perkusisty, która teraz przybrała wręcz nieludzki wymiar. Do tego dochodzi ściana tnących jak brzytwy gitar i potężna energia płynąca z gry całego zespołu.

Wszystkie elementy na "Litany" stanowią precyzyjnie dopracowaną konstrukcję, która poraża olbrzymim ładunkiem emocji, zaklętych w stalowe ramy. Niech Moc będzie z wami!

Marcin Ratyński


Przez trzy lata jakie minęły od „Black To The Blind” Vader nie próżnował. Najpierw ukazała się ciekawa i odważna EPka „Kingdom”, z najwolniejszym w karierze, ale bardzo fajnym utworem tytułowym i gdzie oprócz tego są, między innymi, elektroniczne remixy dwóch utworów z „Black To The Blind”. Następnie zaś uwieńczenie mnóstwa światowych występów na koncertówkach „Live In Japan” i wydanym na video „Vision And Voice”. Szczególnie ta pierwsza zrobiła na mnie ogromne wrażenie i katowałem ją niemiłosiernie jako kwintesencję wielkiego sukcesu i koncertowego geniuszu. No, ale nie można w nieskończoność odcinać kuponów od zdartych już płyt i trzeba było dostarczyć wygłodniałej gawiedzi nowych emocji. Tak przyszedł rok 2000, a z nim album „Litany”. Jak przystało na największych, Vader nie zawiódł i po raz kolejny we wspaniały sposób wpisał się na czarne karty historii death metalu.

„Litany” jest płytą podobną do „Black To The Blind” praktycznie pod każdym względem. Oznacza to jednak, że dziedziczy wszystkie jej niesamowite zalety. Znów więc mamy do czynienia z absolutnym mistrzostwem muzycznym i kunsztem najwyższej próby. Znów jest potwornie szybko i piekielnie precyzyjnie. To jest tornado. To co wyrabia Docent na perkusji jest po prostu niesamowite. Posłuchajcie „Cold Demons”, posłuchajcie „North” i „A World Of Hurt”. Co tam się dzieje? To jest masakra. Ilość uderzeń i tempo w jakim są wygrywane jest porażająca. To są lawiny dźwięków dopadające słuchacza między gitarowym gąszczem i przytłaczające go już totalnie do ziemi.

Czy jednak ta konwencja sama w sobie nie staje się już nudna i powtarzalna? Zdecydowanie nie, bowiem Peter ma ogromny talent do wymyślania fantastycznych riffów, grania świetnych solówek i w ogóle układania zajebistych piosenek. Jak każda płyta Vader, „Litany” jest zbiorem genialnych utworów. Zabójczo szybkich, ale z rytmem, z melodią i z doskonałym wokalem. „Wings”, „Xeper”, „Litany”, „The Calling”, „Forwards To Die!!!” to są niszczące hiciory dołączające do panteonu wielkich przebojów tego wielkiego zespołu. Super jest „Cold Demons”, którego tekst traktuje o niszczycielskiej mocy czołgów, a sam jest co najmniej tak niszczycielski jak cała pancerna dywizja. Fantastyczny jest "The World Made Flesh" gdzie solówki na gitarze i perkusji przechodzą same siebie, a Peter z Docentem łamią kolejne bariery i prześigują się w swojej perfekcyjności.

Na deser mamy „The Final Massacre” z pierwszej płyty. Ja się cieszyłem, że te kawałki są przypominane i nabierają nowego wymiaru, bo, pomimo całej boskości „The Ultimate Incantation”, nie miała ona najlepszego brzmienia, a tak można odkrywać je na nowo. Na wspomnianym „Kingdom” było „Breath Of Centuries”, teraz kolejne danie.

Cała płyta jest króciutka. Nawet z bonusowym utworem ledwo dobija do pół godziny. Napada nagle, pustoszy, demoluje i znika tak szybko jak się pojawiła, zostawiając po sobie ruiny i zgliszcza. To jest Vader w swojej najlepszej odsłonie.

Wujas


Czy zespół VADER może być dla kogokolwiek (mam tu na myśli szczególnie zwolenników gitarowych brzmień) nieznany? Szczerze wątpię, ale kto wie, może znajdą się „anomalie” wśród społeczeństwa, którym ta nazwa kojarzy się głównie z czarnym charakterem spod znaku „Star Wars”. Jak by nie było, wierzę, że sympatycy metalowego żywiołu, w pierwszej kolejności pomyślą o naszym rodzimym produkcie eksportowym, któremu od lat przewodzi niezastąpiony Piotr ‘Peter’ Wiwczarek. To głównie dzięki niemu fani metalowej ekstremy zyskali wiele powodów do zadowolenia. Za jeden z nich bez wątpienia trzeba uznać kultowe wydawnictwo z 2000 roku.

Tak dokładnie, mowa o pamiętnym i soczyście agresywnym „Litany”! To właśnie ta płyta doczekała się reedycji z okazji 25 urodzin. Czy to dobrze czy też źle? Generalnie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Z jednej strony taki zabieg można uznać za pozytywny ruch, szczególnie z uwagi na fakt, że pewnie wielu młodszych fanów borykało się z problemem nabycia tego wydawnictwa, zwłaszcza w „normalnej” cenie (ceny płyt to w ogóle temat na dłuższe rozważanie). Z drugiej strony, grzebanie przy klasykach jest niczym praca na żywym organizmie, operacja może nie przynieść spodziewanych rezultatów, a w niektórych przypadkach, cała akcja kończy się totalnym niepowodzeniem. Z jakim przypadkiem mamy do czynienia? Jeżeli chodzi o jakość, a dokładniej brzmienie, pod tym względem eksperyment nie powiódł się do końca, przynajmniej w moim odczuciu. Mianowicie, specyficzna choć nieidealna barwa pierwotnego wydawnictwa została w pewien sposób ugrzeczniona, spłaszczona, skompresowana. Osobiście bardziej cenię sobie nieokiełznaną niedoskonałość pierwowzoru. Przy tak intensywnych dźwiękach jakie niesie ze sobą „Litany”, brzmieniowa niesubordynacja pasowała idealnie i to nie wymagało zmiany. Wersja z 2000 roku to bezsprzecznie metalowy, bezkompromisowy cios prosto w twarz! Za plus można uznać fakt, że reedycja została wzbogacona o dwa kawałki, które pierwotnie ukazały się na japońskiej wersji. Pierwszy z nich, „Red Dunes” to co prawda jedynie kawałek instrumentalny, atmosferyczny przerywnik, ale za to drugi, „Lord of Desert”, to soczysty utwór z krwi i kości. Co by nie mówić, takie bonusy zawsze są mile widziane.

Jakieś inne różnice? Nowa wersja „Litany” została wydana w formie digipacka, a sama szata graficzna uległa kosmetycznej metamorfozie. Użyto też mniej połyskującego papieru do bookletu, więc w dotyku też można wyczuć zmianę. Jeżeli chodzi o zawartość stricte muzyczną, w tej kwestii 25 lat temu napisano już pewnie wszystko co najbardziej istotne – z perspektywy czasu, ten materiał wciąż kopie jak trzeba i nie wydaje mi się by w przyszłości coś miało ulec zmianie w tej kwestii. Bez wątpienia jest to album ponadczasowy, pełen niespożytkowanej energii.

Podsumowując, ogólne zamierzenie na pewno ma sens. Co prawda reedycje wzbudzają ambiwalentne odczucia i nie ma co się dziwić. Przy niektórych albumach, zwłaszcza przy brzmieniu, nie warto „mieszać”, bo pierwotne wersje mają swój urok, niepowtarzalny klimat, nawet pomimo niedoskonałości. Obecnie większość płyt brzmi do zrzygania tak samo, więc jakże miło włączyć coś sprzed lat i poczuć klimat czasów minionych, gdzie różnorodność, zwłaszcza brzmieniowa nie była jedynie okazjonalnym akcentem. Jeżeli w przyszłości będę włączał „Litany”, a na 666% będę, to w odtwarzaczu najczęściej zagości wersja właśnie sprzed 25 lat.

S!X


The last installment of this series. I saved the best for last. This release is a crowning achievement in death metal.

Two Polish bands in this series!. What's in the water there? I admit, I don't have a whole lot of music from Poland and the rest of the bands in my collection from there play black metal. Maybe the guys in Behemoth and Vader are just mutants. Whatever the case, I'm damn glad they're around. This is my favorite death metal album, bar none.

It's like the band set up on the turret of a battle tank and the moment you switch this on, they come crashing out of your speakers and plow through your house growling, riffing, and blasting on a suicidal last stand of destruction. Intense.

The drum sound! My god! It's like the fucking Hulk is doing the footwork here. THEY ARE COLOSSAL. Loudest and beefiest bass drums I've ever heard on an album. Just holy shit...I'll restrain the navy blue vicar for now (seriously, read his reviews). And get ready to have your skull caved in and your insides reorganized from the bludgeoning drumming performance on Litany.

That is cool by itself but the riffing is just as great! They typically whip up whirlwinds of violent yet melodic tremolo in addition to the requisite palm muting and crushing European style power chords. Whiplash inducing so you might want to strap yourself down before hitting the play button. Don't forget to brace for impact when the 1st Company of Badass Polish Mutants comes tearing out. If you cranked this shit on a loud stereo your neighbors would probably kill you if the marauding sound waves didn't grind them into pudding first.

YOU BURN
YOU SLAY - DESTROY!!!
YOU THROW THE FLAMES AND BOLTS
JUST FORWARDS!!! FORWARDS!!! ATTACK!!! ATTACK!!!

Those are lyrics! This music hurts stuff. It tears off heads no less. Yes, the Hulk is definitely in session on this masterpiece of death metal. Plus they're vox that you can mostly understand, always a great thing.

Litany is primarily up tempo but not in the pretentious way. The songs are broken up well without letting them breathe TOO much, of course. Assault is the name of the game here. It's been my feeling that music represents some sort of movement in it's rhythms. This would represent bashing your head into a cement wall very rapidly. And it feels good...it's metal. Metal with POUNDING FACEFUCKING FLINTSTONE RHYTHMS OF DEATH. I couldn't hold that in any longer and it's important to know.

While the theme of war is hardly new, Vader pulls it off just as well as, if not better than, Bolt Thrower even if they deal with other themes too.. The fifth track "Cold Demons" features an intro and outro sample of a tank crew engaging a target then leaving at the end of the song. Not to mention the barbaric vocalist screaming "FIRE!!!" in sync with the cannon towards the end! That track alone would be worth enough for a good score Just go ahead and order it if you don't already have Litany. Download it while you wait. I'll let the album speak for itself.

European death with a modern flair sans the cheese and wank. 100% punishing.

Arboreal



..::TRACK-LIST::..

1. Wings 3:10
2. The One Made Of Dreams 1:49
3. Xeper 4:00
4. Litany 3:01
5. Cold Demons 3:12
6. The Calling 3:10
7. North 1:36
8. Forwards To Die!!! 1:38
9. A World Of Hurt 1:51
10. Red Dunes 1:13
11. Lord Of Desert 1:58
12. The World Made Flesh 2:48
13. The Final Massacre 4:31

Track 10-11 from Japanese Bonus Tracks

Recorded & mixed at Red Studio, Gdynia, November 1999
Pre-mastered at Red Studio, Gdynia, November 1999
Mastered at Studio 333, Częstochowa, December 1999
Remastered at Hertz Recording Studio, May 2025



..::OBSADA::..

Piotr 'Peter' Wiwczarek - lead vocals, lead guitar, bass,[7]
Maurycy 'Mauser' Stefanowicz - rhythm guitar
Leszek 'Shambo' Rakowski - bass (credited, did not perform)[7]
Krzysztof 'Doc' Raczkowski - drums



https://www.youtube.com/watch?v=uNVmPrfe08Y


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Gone are the theatrics and bombast of previous entries; gone are the constant choir and strings sections. In their place is a pure album that is melodic, technical, and groovy. The finger-style interludes are more thematically embedded. A new bassist absolutely destroys. The first two minutes makes the opening pitch: welcome to Apoptosis, a perfect Allegaeon album.

If you squint, it’s not too hard to see the roots of this album scattered across their discography. This album is different, but not so different that it leaves you scratching your head. Where previous albums were constantly technical, this album dials it back. Sweep picking and fast passages are there, but significantly less so. Melodic elements take the forefront and really shine on tracks like “Stellar Tidal Disruption” and the title track. There are riffs which, heard at a distance, could be mistaken for a tune by any number of melodic death metal greats.

This album is confident, the work of a band with nothing to prove and firing on all cylinders. Tracks are tight and to the point, while solos are soulful and emotional instead of competing for Most Technical Guitarist of the Year. Even the lone acoustic track takes a breath; instead of being an out of place barrage of flamenco fingerstyle, it’s more restrained and thought out compared to the showmanship of previous albums. For a band whose lineup has changed almost completely in three albums, it sure feels like they’ve landed on a winning combination.

What I love most about Apoptosis is how it captures the energy and momentum of all their previous highs, while leaving all the accoutrements by the wayside. Only one track has a stringed intro, ‘Metaphobia’ makes excellent use of choral vocals to drive home what could have been black metal screams. And throughout the whole album, there’s a constant groove to it that only shows up sporadically on previous albums. (“1.618” and “Proponent for Sentience III – The Extermination” come to mind).

Of course, I can’t not mention the vocals. Allegaeon flirted with clean vocals on Proponent For Sentience, but on Apoptosis they really shine. Used sparingly but effectively, they make tracks like “Tsunami and Submergence” pop when leveraged against melodic sections. Yet like the other elements of the album, the vocals are balanced. Whereas clean vocals make a fresh play, so too do even more extreme vocals. Slam gutturals make an appearance, and while they tend to be polarizing, I find that their sparing use lends a brutal novelty that works well. This is yet another evolutionary improvement to their sound, and the result drives home the two extremes which feature prominently in the music.

Those extremes are tied together by the central theme of the album. Apoptosis itself is the process of programmed cellular death, which in turn leads to further development. So one could interpret the theme as death and rebirth, and I find that the flow of songs reinforces this. Songs alternate between aggressive and uplifting and the sense of destruction followed by creation permeates every moment.

Add to all this the fact that the production is a notch above their other albums, and it’s hard to see Apoptosis as anything other than perfection. Between the ultra clean guitar work (featuring what I can only describe as the perfect platonic ideal of tone), the bass ripping through with regularity, and intense drumming, this album is easily a front runner for my album of the year. Head and shoulders above all their other efforts, Allegaeon have created something outstanding. This album should be on everyone’s playlist.

Charles

The new album from Allegaeon just dropped and it's an absolute beast. Following their 2016 album "Proponent for Sentience", "Apoptosis" marks the band's fifth full-length release and sees them moving further into technical and experimental grounds but still staying true to their already well defined sound. For any fan of technical death this should be a real treat. And it doesn't take long to know that once it starts running. With a two minute intro, they showcase everything that this album is about, going through guitar riff savagery, speedy leads, stand-out bass lines, crazy drums a dash of acoustic guitar. You don't have a chance to get bored because they pour all their aces on you from the very beginning and then keep up that standard all the way to the end of the record.

Allegaeon's style should be easier to get into than most bands in this genre. If you've heard them before, you know that they do a great job at combining technical and melodic elements to make their songs really appealing. And in this new release, they have refined their craft even further so that it is more tight and intense while maintaining that same groove and melody shining through. The blistering speed in the pedals is certainly an element that will draw a lot of attention but the guitars don't fall behind, churning riff after riff of utter madness. The pace of the music is incredibly dynamic and oftentimes invites you to bang your head until it pops off. But there is also a lot of intricate wizardry happening beneath the flashy appearance with progressive twists seeping in from time to time and an overall affinity for filling all the empty spaces with well thought details to keep a sense of continuity throughout the song. The guitar leads also pump up the energy with ridiculous speed and shamelessly steal the spotlight with no restraint. And it really gets nasty is when the bass takes the fore-front and when the guttural vocals start slaying through your ears.

"Apoptosis" is also the subject of some killer production work that keeps it sounding sharp, clean and very full. Sometimes it actually builds up to what can be called an "epic wall of sound", courtesy of soaring lead melodies and machine gun style riffing and drums that don't let a fraction of a second slip by without being shattered by the deluge of overdriven grinding. The entire mix simply drips badassity and creates an explosive personality for the album that cannot be contained in any known rules of decency. It is preposterous (in all the good ways).

But the only thing that bothers me is the same thing that was wrong with their previous record. When you just stack lunacy upon lunacy upon more lunacy, it gets a bit oversaturated to the point where you can't really taste it as well. They just pump song after song with this "In Your Face" recipe and it tends to get a bit repetitive, not in creativity cos' that is way over the top, but in the vibe of the record. It says the same thing from beginning to end. However, this issue is slightly addressed with a few moments that break the pattern like a few very surprising and striking insertions of clean vocals. They also unplug the death metal monsters and switch to acoustic in "Colors of the Currents" and the atmospheric intro for "Tsunami and Submergence" is one of the most unexpected things. These are minor details thrown into the colossus of aggression but they make a big difference and actually tune down the redundancy of the record from being a big issue to just a minor glitch. Apoptosis is a must for any fan of technical death metal and also an album that might attract new people to the genre thanks to its strong melodic and groovy side. Horns up for Allegaeon! You got a seriously sick banger on your hands.

andreipianoman



..::TRACK-LIST::..

1. Parthenogenesis 02:14
2. Interphase // Meiosis 05:08
3. Extremophiles (b) 05:54
4. The Secular Age 04:36
5. Exothermic Chemical Combustion 04:43
6. Extremophiles (a) 04:02
7. Metaphobia 04:13
8. Tsunami and Submergence 06:26
9. Colors of the Currents 02:38
10. Stellar Tidal Disruption 06:06
11. Apoptosis 10:18



..::OBSADA::..

Riley McShane - lead vocals
Greg Burgess - guitars, classical guitar
Michael Stancel - guitars
Brandon Michael - bass
Brandon Park - drums



https://www.youtube.com/watch?v=plvsV_J4WHM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Gone are the theatrics and bombast of previous entries; gone are the constant choir and strings sections. In their place is a pure album that is melodic, technical, and groovy. The finger-style interludes are more thematically embedded. A new bassist absolutely destroys. The first two minutes makes the opening pitch: welcome to Apoptosis, a perfect Allegaeon album.

If you squint, it’s not too hard to see the roots of this album scattered across their discography. This album is different, but not so different that it leaves you scratching your head. Where previous albums were constantly technical, this album dials it back. Sweep picking and fast passages are there, but significantly less so. Melodic elements take the forefront and really shine on tracks like “Stellar Tidal Disruption” and the title track. There are riffs which, heard at a distance, could be mistaken for a tune by any number of melodic death metal greats.

This album is confident, the work of a band with nothing to prove and firing on all cylinders. Tracks are tight and to the point, while solos are soulful and emotional instead of competing for Most Technical Guitarist of the Year. Even the lone acoustic track takes a breath; instead of being an out of place barrage of flamenco fingerstyle, it’s more restrained and thought out compared to the showmanship of previous albums. For a band whose lineup has changed almost completely in three albums, it sure feels like they’ve landed on a winning combination.

What I love most about Apoptosis is how it captures the energy and momentum of all their previous highs, while leaving all the accoutrements by the wayside. Only one track has a stringed intro, ‘Metaphobia’ makes excellent use of choral vocals to drive home what could have been black metal screams. And throughout the whole album, there’s a constant groove to it that only shows up sporadically on previous albums. (“1.618” and “Proponent for Sentience III – The Extermination” come to mind).

Of course, I can’t not mention the vocals. Allegaeon flirted with clean vocals on Proponent For Sentience, but on Apoptosis they really shine. Used sparingly but effectively, they make tracks like “Tsunami and Submergence” pop when leveraged against melodic sections. Yet like the other elements of the album, the vocals are balanced. Whereas clean vocals make a fresh play, so too do even more extreme vocals. Slam gutturals make an appearance, and while they tend to be polarizing, I find that their sparing use lends a brutal novelty that works well. This is yet another evolutionary improvement to their sound, and the result drives home the two extremes which feature prominently in the music.

Those extremes are tied together by the central theme of the album. Apoptosis itself is the process of programmed cellular death, which in turn leads to further development. So one could interpret the theme as death and rebirth, and I find that the flow of songs reinforces this. Songs alternate between aggressive and uplifting and the sense of destruction followed by creation permeates every moment.

Add to all this the fact that the production is a notch above their other albums, and it’s hard to see Apoptosis as anything other than perfection. Between the ultra clean guitar work (featuring what I can only describe as the perfect platonic ideal of tone), the bass ripping through with regularity, and intense drumming, this album is easily a front runner for my album of the year. Head and shoulders above all their other efforts, Allegaeon have created something outstanding. This album should be on everyone’s playlist.

Charles

The new album from Allegaeon just dropped and it's an absolute beast. Following their 2016 album "Proponent for Sentience", "Apoptosis" marks the band's fifth full-length release and sees them moving further into technical and experimental grounds but still staying true to their already well defined sound. For any fan of technical death this should be a real treat. And it doesn't take long to know that once it starts running. With a two minute intro, they showcase everything that this album is about, going through guitar riff savagery, speedy leads, stand-out bass lines, crazy drums a dash of acoustic guitar. You don't have a chance to get bored because they pour all their aces on you from the very beginning and then keep up that standard all the way to the end of the record.

Allegaeon's style should be easier to get into than most bands in this genre. If you've heard them before, you know that they do a great job at combining technical and melodic elements to make their songs really appealing. And in this new release, they have refined their craft even further so that it is more tight and intense while maintaining that same groove and melody shining through. The blistering speed in the pedals is certainly an element that will draw a lot of attention but the guitars don't fall behind, churning riff after riff of utter madness. The pace of the music is incredibly dynamic and oftentimes invites you to bang your head until it pops off. But there is also a lot of intricate wizardry happening beneath the flashy appearance with progressive twists seeping in from time to time and an overall affinity for filling all the empty spaces with well thought details to keep a sense of continuity throughout the song. The guitar leads also pump up the energy with ridiculous speed and shamelessly steal the spotlight with no restraint. And it really gets nasty is when the bass takes the fore-front and when the guttural vocals start slaying through your ears.

"Apoptosis" is also the subject of some killer production work that keeps it sounding sharp, clean and very full. Sometimes it actually builds up to what can be called an "epic wall of sound", courtesy of soaring lead melodies and machine gun style riffing and drums that don't let a fraction of a second slip by without being shattered by the deluge of overdriven grinding. The entire mix simply drips badassity and creates an explosive personality for the album that cannot be contained in any known rules of decency. It is preposterous (in all the good ways).

But the only thing that bothers me is the same thing that was wrong with their previous record. When you just stack lunacy upon lunacy upon more lunacy, it gets a bit oversaturated to the point where you can't really taste it as well. They just pump song after song with this "In Your Face" recipe and it tends to get a bit repetitive, not in creativity cos' that is way over the top, but in the vibe of the record. It says the same thing from beginning to end. However, this issue is slightly addressed with a few moments that break the pattern like a few very surprising and striking insertions of clean vocals. They also unplug the death metal monsters and switch to acoustic in "Colors of the Currents" and the atmospheric intro for "Tsunami and Submergence" is one of the most unexpected things. These are minor details thrown into the colossus of aggression but they make a big difference and actually tune down the redundancy of the record from being a big issue to just a minor glitch. Apoptosis is a must for any fan of technical death metal and also an album that might attract new people to the genre thanks to its strong melodic and groovy side. Horns up for Allegaeon! You got a seriously sick banger on your hands.

andreipianoman



..::TRACK-LIST::..

1. Parthenogenesis 02:14
2. Interphase // Meiosis 05:08
3. Extremophiles (b) 05:54
4. The Secular Age 04:36
5. Exothermic Chemical Combustion 04:43
6. Extremophiles (a) 04:02
7. Metaphobia 04:13
8. Tsunami and Submergence 06:26
9. Colors of the Currents 02:38
10. Stellar Tidal Disruption 06:06
11. Apoptosis 10:18



..::OBSADA::..

Riley McShane - lead vocals
Greg Burgess - guitars, classical guitar
Michael Stancel - guitars
Brandon Michael - bass
Brandon Park - drums



https://www.youtube.com/watch?v=plvsV_J4WHM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ociekający ropą zgniły duński death metalu...


FOETOREM erupt with a new onslaught of putrid Death/Doom!
Heavier, darker and more merciless than before with riffs dripping decay, drums pounding like collapsing stone and vocals dredged from the deepest rot! A suffocating surge of filth sharpened into pure ruin.
No light, no hope, only the stench of inevitable collapse! Feel it rising.

Foetorem is an extreme metal quartet hailing from Denmark's obscure and rising metal underground. With a band name that translates to “stench of decay”, Foetorem produces Death/Doom metal built on ponderous and melodic guitar riffing, technical drum patterns, and pulsing, cavernous basslines. Through the vehicle of guttural deep vocals, the band spews psalms of death that drag the listener into miasmic landscapes, conjuring abhorrent visions of human ruination.
After publishing their Demo 2025 on digital platforms on January 14th 2025 — later given physical form by Everlasting Spew on April 11th — Foetorem quickly began carving a name for themselves within the international underground. Their appearance at Kill-Town Death Fest 2025 marked a decisive turning point, exposing their suffocating Death/Doom to a wider cult audience and solidifying their reputation as one of Denmark’s most promising emerging acts.
Now, with the debut full-length album set for release March 2026, Foetorem stand on the verge of their most defining chapter yet. The upcoming record promises to expand their oppressive sonic palette, delving deeper into the putrid atmospheres and melodic decay that have become their signature.

For fans of Spectral Voice, Krypts, Mortiferum, Hooded Menace.



..::TRACK-LIST::..

1. Reeks Of Moldy Guts 05:12
2. Escalating Rot 04:43
3. Oozing With Pustulent Fluids 04:26
4. Mors Viaturis - The Death Traveler 05:34
5. Grotesque Decomposition 00:30
6. Rebirth In Morbid Disgust 05:14
7. Tapestries Of Misery 05:09
8. Decay Of The Flesh 03:55
9. Peeled Face Mask 05:38



..::OBSADA::..

Claus - Guitar & Vocals
Daniel - Guitar & Vocals
Ric - Bass
Geistaz - Drums


https://www.youtube.com/watch?v=ftHQfu1XAS8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ociekający ropą zgniły duński death metalu...


FOETOREM erupt with a new onslaught of putrid Death/Doom!
Heavier, darker and more merciless than before with riffs dripping decay, drums pounding like collapsing stone and vocals dredged from the deepest rot! A suffocating surge of filth sharpened into pure ruin.
No light, no hope, only the stench of inevitable collapse! Feel it rising.

Foetorem is an extreme metal quartet hailing from Denmark's obscure and rising metal underground. With a band name that translates to “stench of decay”, Foetorem produces Death/Doom metal built on ponderous and melodic guitar riffing, technical drum patterns, and pulsing, cavernous basslines. Through the vehicle of guttural deep vocals, the band spews psalms of death that drag the listener into miasmic landscapes, conjuring abhorrent visions of human ruination.
After publishing their Demo 2025 on digital platforms on January 14th 2025 — later given physical form by Everlasting Spew on April 11th — Foetorem quickly began carving a name for themselves within the international underground. Their appearance at Kill-Town Death Fest 2025 marked a decisive turning point, exposing their suffocating Death/Doom to a wider cult audience and solidifying their reputation as one of Denmark’s most promising emerging acts.
Now, with the debut full-length album set for release March 2026, Foetorem stand on the verge of their most defining chapter yet. The upcoming record promises to expand their oppressive sonic palette, delving deeper into the putrid atmospheres and melodic decay that have become their signature.

For fans of Spectral Voice, Krypts, Mortiferum, Hooded Menace.



..::TRACK-LIST::..

1. Reeks Of Moldy Guts 05:12
2. Escalating Rot 04:43
3. Oozing With Pustulent Fluids 04:26
4. Mors Viaturis - The Death Traveler 05:34
5. Grotesque Decomposition 00:30
6. Rebirth In Morbid Disgust 05:14
7. Tapestries Of Misery 05:09
8. Decay Of The Flesh 03:55
9. Peeled Face Mask 05:38



..::OBSADA::..

Claus - Guitar & Vocals
Daniel - Guitar & Vocals
Ric - Bass
Geistaz - Drums


https://www.youtube.com/watch?v=ftHQfu1XAS8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

'Cryptic Lust', the first Full Length album from Eternal, features forty minutes of truly horrifying Death Metal. Life is temporary, Death is eternal!



This album FUCKS, and it fucks HARD. It’s easily superior to the previous releases of this band so far. Eternal are shaping up to be the best metal band in Arizona, and definitely one of the better bands in the current so called old school death metal revival.

Eternal’s Death and Obituary influence are definitely still here, but with more noticeable influences from Morbid Angel as well. In fact, this album feels like every death metal album from 1987 to 1991 thrown into a blender and made into a delicious smoothie. The drumming and vocals are probably the biggest difference from this record and last years “Faceless Evil” ep. More blast beats, more double bass, more speed and overall dynamics in the song writing. Emilio’s voice sounds truly sinister and straight from the underworld in this record. It’s like the difference between Chris Barnes on Cannibal Corpses first demo and his voice on Eaten Back to Life (except Emilio is ten times better than Chris Barnes).

There’s not really a single “skip” on this album. It’s great front to back, zero filler, all balls to the wall evil death metal. Foreboding harmonies, atmospheric passages, fast pummeling blast riffs and uhh sexual moaning? A bit random, but that perfectly encapsulated how I felt listening to this beast for the first time. This record is pure ecstasy for any true death metal fan, and it’s a fucking crime that this band goes relatively unnoticed while dogshit like Peeling Flesh and Infectious Jelqing/Arseny are taking the spotlight due to meme culture. With this album, Eternal are the underdogs among the wealth of watered down bands coming out now in this so called scene. None the less, I hope they never stop soon.

Cryptic Lust is Eternal coming into their actualization as not just a band but as a unit. This record is everything working together as one, to create truly beautiful art. Songwriting is something many metal bands fail at and instead opt for cheap unearned breakdowns and chug riffs. Eternal throws the current obsession with breakdowns out the window and build memorable diabolical riffs that come together to paint pictures of dark landscapes and horrifying images of pain. Many bands could learn from this album! Dynamics are the key to great song writing, and Eternal never lets the listener get bored here. Cauldron of Entrails starts with a slow nasty bass intro before building up to blistering speed, and calming down again to an evil candlemass-esque doom riff. The song (as well as the rest of the tracks on this record) repeats its motifs and themes but without being boring and stiff like most bands would. Taking a theme, or motif, and breaking it down and reconstructing it to be continually interesting is not that easy! But that’s how you get great songwriting. Nothing here feels random (even the sexual moaning on the title track is just relating back to the theme of that song) everything was put together with thought and care and the listener can definitely hear it.

What more can I say? This album is awesome, this band is awesome, and it’s a shame Eternal haven’t gotten the recognition they deserve (yet, hopefully). Some might hear this album and say “well it’s not super original” but consider this for a moment: most of the popular extreme metal coming out right now is aping old brutal death metal and hardcore music. The broader current metal scene is being flooded with horrible over produced generic alternative rock masquerading as metal, as well as shitty deathcore bands that can’t write riffs and think having a good vocalist is enough. Many of the popular extreme metal bands coming out right now are just far less interesting than Eternal. Many of them are the same bands that write “okay” to mediocre songs and only care about breakdowns. Songwriting will always trump production, and even originality sometimes if I’m being totally honest. I could shit on a microphone and put 808 bass drops on it but that wouldn’t make it better than Cryptic Lust just because it’s more original. Eternal bakes a delicious pie, warm and tasty in every aspect. They’re not being pretentious and overly complex, but they’re not being lazy about it either. They’re creating good fucking art that can last on its own merits without the need for meme culture or social media algorithm trends to prop it up. Cryptic Lust is a record that stands firmly on its own two legs against the tide, against the trends that many much shittier bands would attempt to exploit. Anyways, great solos, great riffs, great drumming, great vocals, great production, LISTEN TO THIS ALBUM.

Corpse Spectre



..::TRACK-LIST::..

1. Doorway to Tribulation 00:57
2. Hammer of Eternal Torment 03:46
3. Guide Thy Hand 05:05
4. Torture Chapel 03:57
5. Spectral Immolation 03:44
6. Ancient Rites 03:21
7. Dirge 00:21
8. Cryptic Lust 05:08
9. Thorns of Regret 04:17
10. Conjuring the Void 04:38
11. Cauldron of Entrails 05:52



..::OBSADA::..

Emilio Ortega - Guitar, Vocals
Sofie Nabboud - Guitar
Max Mahar - Bass
Xander Bridge - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=zMvEn_bTEKw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



'Cryptic Lust', the first Full Length album from Eternal, features forty minutes of truly horrifying Death Metal. Life is temporary, Death is eternal!



This album FUCKS, and it fucks HARD. It’s easily superior to the previous releases of this band so far. Eternal are shaping up to be the best metal band in Arizona, and definitely one of the better bands in the current so called old school death metal revival.

Eternal’s Death and Obituary influence are definitely still here, but with more noticeable influences from Morbid Angel as well. In fact, this album feels like every death metal album from 1987 to 1991 thrown into a blender and made into a delicious smoothie. The drumming and vocals are probably the biggest difference from this record and last years “Faceless Evil” ep. More blast beats, more double bass, more speed and overall dynamics in the song writing. Emilio’s voice sounds truly sinister and straight from the underworld in this record. It’s like the difference between Chris Barnes on Cannibal Corpses first demo and his voice on Eaten Back to Life (except Emilio is ten times better than Chris Barnes).

There’s not really a single “skip” on this album. It’s great front to back, zero filler, all balls to the wall evil death metal. Foreboding harmonies, atmospheric passages, fast pummeling blast riffs and uhh sexual moaning? A bit random, but that perfectly encapsulated how I felt listening to this beast for the first time. This record is pure ecstasy for any true death metal fan, and it’s a fucking crime that this band goes relatively unnoticed while dogshit like Peeling Flesh and Infectious Jelqing/Arseny are taking the spotlight due to meme culture. With this album, Eternal are the underdogs among the wealth of watered down bands coming out now in this so called scene. None the less, I hope they never stop soon.

Cryptic Lust is Eternal coming into their actualization as not just a band but as a unit. This record is everything working together as one, to create truly beautiful art. Songwriting is something many metal bands fail at and instead opt for cheap unearned breakdowns and chug riffs. Eternal throws the current obsession with breakdowns out the window and build memorable diabolical riffs that come together to paint pictures of dark landscapes and horrifying images of pain. Many bands could learn from this album! Dynamics are the key to great song writing, and Eternal never lets the listener get bored here. Cauldron of Entrails starts with a slow nasty bass intro before building up to blistering speed, and calming down again to an evil candlemass-esque doom riff. The song (as well as the rest of the tracks on this record) repeats its motifs and themes but without being boring and stiff like most bands would. Taking a theme, or motif, and breaking it down and reconstructing it to be continually interesting is not that easy! But that’s how you get great songwriting. Nothing here feels random (even the sexual moaning on the title track is just relating back to the theme of that song) everything was put together with thought and care and the listener can definitely hear it.

What more can I say? This album is awesome, this band is awesome, and it’s a shame Eternal haven’t gotten the recognition they deserve (yet, hopefully). Some might hear this album and say “well it’s not super original” but consider this for a moment: most of the popular extreme metal coming out right now is aping old brutal death metal and hardcore music. The broader current metal scene is being flooded with horrible over produced generic alternative rock masquerading as metal, as well as shitty deathcore bands that can’t write riffs and think having a good vocalist is enough. Many of the popular extreme metal bands coming out right now are just far less interesting than Eternal. Many of them are the same bands that write “okay” to mediocre songs and only care about breakdowns. Songwriting will always trump production, and even originality sometimes if I’m being totally honest. I could shit on a microphone and put 808 bass drops on it but that wouldn’t make it better than Cryptic Lust just because it’s more original. Eternal bakes a delicious pie, warm and tasty in every aspect. They’re not being pretentious and overly complex, but they’re not being lazy about it either. They’re creating good fucking art that can last on its own merits without the need for meme culture or social media algorithm trends to prop it up. Cryptic Lust is a record that stands firmly on its own two legs against the tide, against the trends that many much shittier bands would attempt to exploit. Anyways, great solos, great riffs, great drumming, great vocals, great production, LISTEN TO THIS ALBUM.

Corpse Spectre




1. Doorway to Tribulation 00:57
2. Hammer of Eternal Torment 03:46
3. Guide Thy Hand 05:05
4. Torture Chapel 03:57
5. Spectral Immolation 03:44
6. Ancient Rites 03:21
7. Dirge 00:21
8. Cryptic Lust 05:08
9. Thorns of Regret 04:17
10. Conjuring the Void 04:38
11. Cauldron of Entrails 05:52




Emilio Ortega - Guitar, Vocals
Sofie Nabboud - Guitar
Max Mahar - Bass
Xander Bridge - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=zMvEn_bTEKw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jest mega intensywnie i gęsto ale podobnie jak w Autopsy krótko i zwięźle. Gość od baterii udziela się w Repulsion a gość od gitar w Iron Reagan. Płyta zabiera w krótką podróż ale za to bez zbędnego pierdolenia. Jest szybko, masywnie a kiedy w kilku fragmentach zaczyna zwalniać to ciosu dodaje klawisz taki parosekundowy. No i to jest debiut w stylu szlag na japę i cwaniaków nie stwierdzono.

Hajasz


KONTUSION is an evil death metal band from the East Coast of the USA and will see the release of their debut LP Insatiable Lust For Death on July 25. KONTUSION’s riffs, blasts, and walls of feedback reflect the darkness of a world marred by chaos, where large scale atrocities run amok. Drummer Chris Moore (Repulsion, VOSH, Coke Bust) and vocalist/guitarist Mark Bronzino (ex-Iron Reagan/Mammoth Grinder) represent the core of the band, with musicians emerging to fill out various lineups for live performances.



..::TRACK-LIST::..

1. Endless Horror 02:29
2. Countless Atrocities 03:04
3. Revenge 02:40
4. Hemorrhage 02:44
5. Throne of Skulls 02:54
6. Incarnate 02:02
7. Subjugation 03:44
8. Melting 01:31
9. Horrid Eye 02:12
10. No Escape 02:04



..::OBSADA::..

Drums, Synth - Chris Moore
Guitar, Vocals, Bass, Synth - Mark Bronzino



https://www.youtube.com/watch?v=19iHGder620


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jest mega intensywnie i gęsto ale podobnie jak w Autopsy krótko i zwięźle. Gość od baterii udziela się w Repulsion a gość od gitar w Iron Reagan. Płyta zabiera w krótką podróż ale za to bez zbędnego pierdolenia. Jest szybko, masywnie a kiedy w kilku fragmentach zaczyna zwalniać to ciosu dodaje klawisz taki parosekundowy. No i to jest debiut w stylu szlag na japę i cwaniaków nie stwierdzono.

Hajasz


KONTUSION is an evil death metal band from the East Coast of the USA and will see the release of their debut LP Insatiable Lust For Death on July 25. KONTUSION’s riffs, blasts, and walls of feedback reflect the darkness of a world marred by chaos, where large scale atrocities run amok. Drummer Chris Moore (Repulsion, VOSH, Coke Bust) and vocalist/guitarist Mark Bronzino (ex-Iron Reagan/Mammoth Grinder) represent the core of the band, with musicians emerging to fill out various lineups for live performances.



..::TRACK-LIST::..

1. Endless Horror 02:29
2. Countless Atrocities 03:04
3. Revenge 02:40
4. Hemorrhage 02:44
5. Throne of Skulls 02:54
6. Incarnate 02:02
7. Subjugation 03:44
8. Melting 01:31
9. Horrid Eye 02:12
10. No Escape 02:04



..::OBSADA::..

Drums, Synth - Chris Moore
Guitar, Vocals, Bass, Synth - Mark Bronzino



https://www.youtube.com/watch?v=19iHGder620


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Może i nazwy Pseudogod nie ma jakiejś nad wyraz porywającej, ale to nic – cała reszta jest bliska memu czarnemu sercu.

Bo Rosjanie na swoim debiucie napierdalają obłąkany i oddany sprawie black metal. Że coś będzie się działo, to widać już po okładce, którą wysmarował im człek odpowiedzialny za front covery Inquisition. Czyli smak już się może wyostrzyć. Potem naciskamy play – głośniki stają w płomieniach. Bestialstwo sięga apogeum, kiedy do głosu dochodzi I.S.K.H. odpowiedzialny za wokale – infernalny podmuch prosto z jego pieczary w waszą stronę zwęgla skórę na głowie, odsłaniając żółte zęby. Gdy zauważacie palące bąble na kończynach to znak, że „Deathwomb Catechesis” znajduje się obecnie w trzecim stadium – utworze „Saturnalia (Night Of The Return…)”. Nagle furia ustaje i przechodzi w złowieszcze i powolne pastwienie się nad Waszym truchłem. Pseudogod zmienia tempo co jakiś czas zresztą (mimo wszystko przeważają tu duże szybkości), nie zmieniając przy tym jednak piekielnej atmosfery muzyki. No i muszę, po prostu muszę wspomnieć o wspaniałej roli, jaką pełni tutaj gitara basowa – uwielbiam takie brzmienie tego instrumentu, dodającego masy brudu do i tak obskurnego już black metalu. Nie jest to zdecydowanie black metal dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z tym gatunkiem, nie jest to w ogóle muzyka dla dziewięćdziesięciu procent zjadaczy metalowego chleba, którzy wiedzę o tym „co trzeba mieć na półce” czerpią z oficjalnych magazynów.

Pseudogod mogę polecić ciekawym tego, jak brzmi piekło. „Deathwomb Catechesis” kojarzy mi się bowiem z oszalałymi ognistymi językami buchającymi dookoła słuchacza ilekroć odtwarza on ten album. Skoczcie w te płomienie.

Oracle

The one thing which makes Pseudogod stand out among other representatives of the death/black metal scenes as a whole, is their unparalleled mastery at creating a sense of monumentality – a quality so crucial and inherent to the genre, yet also one that oftentimes falls by the wayside. To call their magnum opus “Deathwomb Catechesis” – a name which fits perfectly with the aforementioned notion of vastness – simply a “brutal” album would be an understatement, as its depth and cohesion, both conceptual as well as atmospheric, easily transcends all of the usual preconceptions related to this sort of music.

The richness of sound, unwavering throughout the album’s entire duration, is on par with, if not exceeding the other powerhouses in the genre - Teitanblood and Grave Miasma, to name but a few. Familiar vibrant riffing, heavily reverberated and distant, constructs an impenetrable wall of noise, easily comparable to the violent and unrelenting sound of a great whirring buzz-saw, while the thunder like pulsing of drums – a muddy but extremely impactful kick, and a fiery, volatile snare - dances between mid-tempo and classic blast beats, further demarcating the peculiar infernal texture exclusive to this record. In true black/death metal fashion, vocals are strong, frenzied and passionate – lowest of growls, proclaiming deep devotion to the unholy cause. Still, though the drowned and raw production of each separate segment is memorable on its own, in actuality it is merely an instrument towards realization of a qualitatively different totality – a larger-than-life, unforgiving immensity, a striving towards the intrinsic enormity of a religious experience. And it shows.

Catecheses are, in broadest of terms, instructions used to educate followers of Christianity, show them the “only true way”, usually by word of mouth.“Deathwomb…” represents a perverted interpretation of this concept. It functions as a whole through consistent and intense instrumentation, paired with shockingly effective visual imagery and becomes in itself a proclamation of fiendish grandeur, a “message for the masses” reaching far beyond the mundane statements of today’s black metal. As such, it should hold a spot in any loyal fan’s collection.



..::TRACK-LIST::..

1. Vehement Decimation 04:40
2. Malignant Spears 04:29
3. Saturnalia (Night Of The Return...) 04:36
4. Azazel 05:36
5. The Antichrist Victory 04:23
6. Necromancy Of The Iron Darkness 04:02
7. Encarnacion Del Mal 05:06
8. The Triangular Phosphorescence 07:45



..::OBSADA::..

Nzgl - Bass
Yogsothoth - Drums
D.Nekros - Guitars
I.S.K.H. - Vocals
Spīritō Destitutus - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=Su0buCsrE9A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Może i nazwy Pseudogod nie ma jakiejś nad wyraz porywającej, ale to nic – cała reszta jest bliska memu czarnemu sercu.

Bo Rosjanie na swoim debiucie napierdalają obłąkany i oddany sprawie black metal. Że coś będzie się działo, to widać już po okładce, którą wysmarował im człek odpowiedzialny za front covery Inquisition. Czyli smak już się może wyostrzyć. Potem naciskamy play – głośniki stają w płomieniach. Bestialstwo sięga apogeum, kiedy do głosu dochodzi I.S.K.H. odpowiedzialny za wokale – infernalny podmuch prosto z jego pieczary w waszą stronę zwęgla skórę na głowie, odsłaniając żółte zęby. Gdy zauważacie palące bąble na kończynach to znak, że „Deathwomb Catechesis” znajduje się obecnie w trzecim stadium – utworze „Saturnalia (Night Of The Return…)”. Nagle furia ustaje i przechodzi w złowieszcze i powolne pastwienie się nad Waszym truchłem. Pseudogod zmienia tempo co jakiś czas zresztą (mimo wszystko przeważają tu duże szybkości), nie zmieniając przy tym jednak piekielnej atmosfery muzyki. No i muszę, po prostu muszę wspomnieć o wspaniałej roli, jaką pełni tutaj gitara basowa – uwielbiam takie brzmienie tego instrumentu, dodającego masy brudu do i tak obskurnego już black metalu. Nie jest to zdecydowanie black metal dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z tym gatunkiem, nie jest to w ogóle muzyka dla dziewięćdziesięciu procent zjadaczy metalowego chleba, którzy wiedzę o tym „co trzeba mieć na półce” czerpią z oficjalnych magazynów.

Pseudogod mogę polecić ciekawym tego, jak brzmi piekło. „Deathwomb Catechesis” kojarzy mi się bowiem z oszalałymi ognistymi językami buchającymi dookoła słuchacza ilekroć odtwarza on ten album. Skoczcie w te płomienie.

Oracle

The one thing which makes Pseudogod stand out among other representatives of the death/black metal scenes as a whole, is their unparalleled mastery at creating a sense of monumentality – a quality so crucial and inherent to the genre, yet also one that oftentimes falls by the wayside. To call their magnum opus “Deathwomb Catechesis” – a name which fits perfectly with the aforementioned notion of vastness – simply a “brutal” album would be an understatement, as its depth and cohesion, both conceptual as well as atmospheric, easily transcends all of the usual preconceptions related to this sort of music.

The richness of sound, unwavering throughout the album’s entire duration, is on par with, if not exceeding the other powerhouses in the genre - Teitanblood and Grave Miasma, to name but a few. Familiar vibrant riffing, heavily reverberated and distant, constructs an impenetrable wall of noise, easily comparable to the violent and unrelenting sound of a great whirring buzz-saw, while the thunder like pulsing of drums – a muddy but extremely impactful kick, and a fiery, volatile snare - dances between mid-tempo and classic blast beats, further demarcating the peculiar infernal texture exclusive to this record. In true black/death metal fashion, vocals are strong, frenzied and passionate – lowest of growls, proclaiming deep devotion to the unholy cause. Still, though the drowned and raw production of each separate segment is memorable on its own, in actuality it is merely an instrument towards realization of a qualitatively different totality – a larger-than-life, unforgiving immensity, a striving towards the intrinsic enormity of a religious experience. And it shows.

Catecheses are, in broadest of terms, instructions used to educate followers of Christianity, show them the “only true way”, usually by word of mouth.“Deathwomb…” represents a perverted interpretation of this concept. It functions as a whole through consistent and intense instrumentation, paired with shockingly effective visual imagery and becomes in itself a proclamation of fiendish grandeur, a “message for the masses” reaching far beyond the mundane statements of today’s black metal. As such, it should hold a spot in any loyal fan’s collection.





..::TRACK-LIST::..

1. Vehement Decimation 04:40
2. Malignant Spears 04:29
3. Saturnalia (Night Of The Return...) 04:36
4. Azazel 05:36
5. The Antichrist Victory 04:23
6. Necromancy Of The Iron Darkness 04:02
7. Encarnacion Del Mal 05:06
8. The Triangular Phosphorescence 07:45



..::OBSADA::..

Nzgl - Bass
Yogsothoth - Drums
D.Nekros - Guitars
I.S.K.H. - Vocals
Spīritō Destitutus - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=Su0buCsrE9A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Istnieje pewna nisza, która to właśnie etap z Mike'iem DiSalvo za mikrofonem uznaje jako ten najbardziej true w wykonaniu Cryptopsy. Ja powiem za to, cytując klasyka, no tak średnio bym powiedział, tak średnio. "Blasphemy Made Flesh" i "None So Vile" absolutnie niczego nie brakowało, obie te płyty prezentowały zajebiście wysoki poziom, pod każdym względem były spójne i najlepiej ukazywały sedno stylu tych Kanadyjczyków. Wraz z odejściem charakterystycznego Lorda Worma, osierocona przez Flo Mouniera, Jona Levasseura, Érica Langloisa i - świeżutkich w składzie - Miguela Roya oraz Mike'a DiSalvo kapela obrała sobie dość wydziwaczony kierunek, głównie wprowadzając nieprzystające elementy do swojego stylu. Pierwszym tego przykładem właśnie "Whisper Supremacy".
Cały ten krzyk roznosi się tu wobec wymiany na stanowisku wokalisty (jak jednak pokaże przyszłość - to ledwie przedsmak tego co będzie potem). No cóż, Mike DiSalvo nie ma kompletnie nic wspólnego ze szczekliwością Lorda Worma czy generalnie death metalem (!) - bliżej mu natomiast do core'owych krzykaczy. Co jednak najciekawsze (czy najdziwniejsze), pozostałe instrumentarium nie zmieniło się jakkolwiek względem "Blasphemy..." i "None...". Nadal jest ono kurewsko brutalne, zakręcone, niedające słuchaczowi wytchnienia, przy jednoczesnej sporej dawce wyszukanych melodii. Dominuje zmyślnie skomponowana rzeźnia, która poraża olbrzymią finezją i czytelnością tak wszechstronnej ilości użytych środków, tyle że brakuje jej porządnych i wykonanych bez żenady wokaliz. Kawałki pokroju "Loathe", "Cold Hate, Warm Blood", "Faceless Unknown" czy "Flame To The Surface" z normalnym growlem niszczyłyby w całej swojej rozciągłości, a tak, z wokalami DiSalvo (czasem w typie...ugabuga), bardziej męczą niż fascynują. Na "Whisper..." po prostu odnosi się wrażenie, że zderzyły się ze sobą dwa zupełnie nieprzystające do siebie oblicza metalowej muzyki.

"Whisper Supremacy" to zatem jeden z cięższych do oceny krążków, jakie ukazały się pod szyldem Cryptopsy. Z jednej strony, kompozycyjnie całość została utrzymana w rejonach z poprzednich dwóch albumów, z drugiej zaś, drastycznie inne, o core'owej manierze wokale spowodowały, że materiał traci na mocy i irytuje wstrzelonymi od czapy histerycznymi wokalami. W przypadku Cryptopsy dużo lepiej, gdy przeważa deathowy ryk.

Trochę Subiektywizmu


Reinstating all hope that there is still life and creativity in the realm of death metal, the members of Montreal’s Cryptopsy aren’t out to fool anyone with their music or songwriting. The band strives to completely indulge themselves in and explore one musical characteristic, sheer Brutality. Possessing the technical aspects that most of the scene’s giants can only hope to achieve, Cryptopsy heave a mighty load of harsh grind that is overwhelming to fans of noise and crust as well as death metal. Garnering an incredible underground following in the last few years, especially in Europe, these guys relentlessly search their creative realms for expansion of their devastating music, and their first two albums have set standards in this overcrowded scene. As if Cryptopsy haven’t already done enough to separate themselves from the normal ranks, the band are set to unleash their third monstrous and most vital album, WHISPER SUPREMACY. Never has the time been more ideal for a record like WHISPER SUPREMACY to drive a dominating spike through the cold heart of Death Metal. Grab onto something stable, for you’ve now been warned!



Cryptopsy is one of the most well-known technical death metal bands; they earned their respect many years ago, yet there are still some unsatisfied and miserable people who think that after their greatest release, "None So Vile," everything went to shit. Well, don’t be mistaken by these opinions because they don’t make sense, and you should consider them a waste of your time.

So, why is Cryptopsy's "Whisper Supremacy" such a hated album? Personally, I think there are no reasons for that, but "objectively," the album is hated because ex-Cryptopsy vocalist Lord Worm left the band after "None So Vile," and the rest you can imagine yourself. Lord Worm's and DiSalvo's (singer on this album) vocals are certainly different, but that doesn’t make it a reason to not give a chance to the new singer. Hot take incoming: I do think that Mike is overall a better vocalist than Lord Worm. Worm's vocals feel dull, and I could compare them to zombie sounds, but on the other hand, Mike's vocals are to me, more natural and consistent, and they fit more into a genre like what Cryptopsy plays.

While "None So Vile" was already pretty technical, this album is only more technical and more interesting to listen to, and it's so fucking fast that on the 1st listen you don't even know what's happening. Jon Levasseur is a beast of a guitarist, and he should be more appreciated for the work he has done. He always makes great combinations of the riffs, and this is why I personally think that Cryptopsy is the best technical dm band out there. At first, you got some grim-like and inhuman riffs, and he just casually combined it with some of the heaviest riffs that Cryptopsy has ever come to. A crazy example of Levasseur's work is definitely going to be the opening track for the album—"Emaciate."". And his wild guitar solos? Sometimes, I'm about to cry at how fricking beautiful certain guitar solos are! It's sad that he left the band; you can feel that albums without him are missing something, and that's him.

I was always arguing about this, and I will forever defend my opinion, but Flo Mounier is the best metal drummer of all time. You can’t tell me that a random (and many popular ones) drummer can play a fast shit like this. Yes, Flo's a bit sloppy at certain times in the songs, but we forgive him because of the hard work he put into this album. Actually, I think that his sloppy playing makes the drumming more accessible to the listener and more natural; he just doesn’t sound like a drum machine but like a fucking monster behind the drum kit. I've never understood people who put this guy down; if you have a problem with his playing, then go for it and fucking play it as good as he can! One more thing: Mounier is not a repetitive drummer; he has a crazy drumming range in some songs and crazy combinations of drums and cymbals, but I will discuss that somewhere else. "Flame to the Surface" and "Cold Hate, Warm Blood" are indeed the best examples of Flo's inhuman drumming.

Mike DiSalvo is a great vocalist and also an interesting lyrics composer. There's a big difference between Lord Worm's and Mike's lyrics. While Worm's lyrics are pretty much gnarly and talking about insanity or murder, DiSalvo's are leading a different way. You need to have a big imagination and see the background of his lyrics, but we can definitely say he's talking about his rage towards something, his suffering, and (I think 1 or 2 songs are like this?) there are songs where he's talking about drugs behind context. Of course, it's drastically different from the previous albums, but I just don't know; I like the philosophical view of Mike. Well, it's on you to decide!

What about some of the tracks to recommend? Personally, I would recommend the whole album, but I'll just mention 2-3 songs to go for. So, of course, "Cold Hate, Warm Blood" is one of my favorite Cryptopsy songs, and it is globally known why. If you're a fan of more melodic things, I think that this song is perfectly made for you. Then some of the less unknown and some underrated ones, we got "Flame to the Surface," which is, I think, the most wild and craziest song on this album. You got here some of the best Flo's drum performances, and of course, Jon's riffs and his musical intelligence aren't missing on this one. Imo, riffs from this song are by far my favorite ones. And the third go-to song would be "White Worms." Again, it is a pretty well-known song for its high popularity and, once again, for its majestic performances.

So, I have one favor for you to do: listen to this album without thinking about those negative stupid reviews, have a clear mind, and listen to the full album as many times as your brain requires you to do so. "Whisper Supremacy" is a perfect example of a "never giving up" album that fights its demons and its obstacles getting in its way. This album has one of the best performances by its old lineup: Jon's majestic riffs, Flo's wild drumming, and Mike's hardcore-like vocals, which perfectly fit the genre itself. "Witness the final words I've spoken"...

pacificgrim



..::TRACK-LIST::..

1. Emaciate 05:00
2. Cold Hate, Warm Blood 03:53
3. Loathe 04:53
4. White Worms 03:41
5. Flame To The Surface 03:05
6. Depths You've Fallen 03:58
7. Faceless Unknown 03:19
8. Serpent's Coil 03:18



..::OBSADA::..

Mike DiSalvo - vocals
Jon Levasseur - guitars
Miguel Roy - guitars
Eric Langlois - bass guitar
Flo Mounier - drums, backing vocals



https://www.youtube.com/watch?v=ZNdjvMlCK-8



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Istnieje pewna nisza, która to właśnie etap z Mike'iem DiSalvo za mikrofonem uznaje jako ten najbardziej true w wykonaniu Cryptopsy. Ja powiem za to, cytując klasyka, no tak średnio bym powiedział, tak średnio. "Blasphemy Made Flesh" i "None So Vile" absolutnie niczego nie brakowało, obie te płyty prezentowały zajebiście wysoki poziom, pod każdym względem były spójne i najlepiej ukazywały sedno stylu tych Kanadyjczyków. Wraz z odejściem charakterystycznego Lorda Worma, osierocona przez Flo Mouniera, Jona Levasseura, Érica Langloisa i - świeżutkich w składzie - Miguela Roya oraz Mike'a DiSalvo kapela obrała sobie dość wydziwaczony kierunek, głównie wprowadzając nieprzystające elementy do swojego stylu. Pierwszym tego przykładem właśnie "Whisper Supremacy".
Cały ten krzyk roznosi się tu wobec wymiany na stanowisku wokalisty (jak jednak pokaże przyszłość - to ledwie przedsmak tego co będzie potem). No cóż, Mike DiSalvo nie ma kompletnie nic wspólnego ze szczekliwością Lorda Worma czy generalnie death metalem (!) - bliżej mu natomiast do core'owych krzykaczy. Co jednak najciekawsze (czy najdziwniejsze), pozostałe instrumentarium nie zmieniło się jakkolwiek względem "Blasphemy..." i "None...". Nadal jest ono kurewsko brutalne, zakręcone, niedające słuchaczowi wytchnienia, przy jednoczesnej sporej dawce wyszukanych melodii. Dominuje zmyślnie skomponowana rzeźnia, która poraża olbrzymią finezją i czytelnością tak wszechstronnej ilości użytych środków, tyle że brakuje jej porządnych i wykonanych bez żenady wokaliz. Kawałki pokroju "Loathe", "Cold Hate, Warm Blood", "Faceless Unknown" czy "Flame To The Surface" z normalnym growlem niszczyłyby w całej swojej rozciągłości, a tak, z wokalami DiSalvo (czasem w typie...ugabuga), bardziej męczą niż fascynują. Na "Whisper..." po prostu odnosi się wrażenie, że zderzyły się ze sobą dwa zupełnie nieprzystające do siebie oblicza metalowej muzyki.

"Whisper Supremacy" to zatem jeden z cięższych do oceny krążków, jakie ukazały się pod szyldem Cryptopsy. Z jednej strony, kompozycyjnie całość została utrzymana w rejonach z poprzednich dwóch albumów, z drugiej zaś, drastycznie inne, o core'owej manierze wokale spowodowały, że materiał traci na mocy i irytuje wstrzelonymi od czapy histerycznymi wokalami. W przypadku Cryptopsy dużo lepiej, gdy przeważa deathowy ryk.

Trochę Subiektywizmu


Reinstating all hope that there is still life and creativity in the realm of death metal, the members of Montreal’s Cryptopsy aren’t out to fool anyone with their music or songwriting. The band strives to completely indulge themselves in and explore one musical characteristic, sheer Brutality. Possessing the technical aspects that most of the scene’s giants can only hope to achieve, Cryptopsy heave a mighty load of harsh grind that is overwhelming to fans of noise and crust as well as death metal. Garnering an incredible underground following in the last few years, especially in Europe, these guys relentlessly search their creative realms for expansion of their devastating music, and their first two albums have set standards in this overcrowded scene. As if Cryptopsy haven’t already done enough to separate themselves from the normal ranks, the band are set to unleash their third monstrous and most vital album, WHISPER SUPREMACY. Never has the time been more ideal for a record like WHISPER SUPREMACY to drive a dominating spike through the cold heart of Death Metal. Grab onto something stable, for you’ve now been warned!



Cryptopsy is one of the most well-known technical death metal bands; they earned their respect many years ago, yet there are still some unsatisfied and miserable people who think that after their greatest release, "None So Vile," everything went to shit. Well, don’t be mistaken by these opinions because they don’t make sense, and you should consider them a waste of your time.

So, why is Cryptopsy's "Whisper Supremacy" such a hated album? Personally, I think there are no reasons for that, but "objectively," the album is hated because ex-Cryptopsy vocalist Lord Worm left the band after "None So Vile," and the rest you can imagine yourself. Lord Worm's and DiSalvo's (singer on this album) vocals are certainly different, but that doesn’t make it a reason to not give a chance to the new singer. Hot take incoming: I do think that Mike is overall a better vocalist than Lord Worm. Worm's vocals feel dull, and I could compare them to zombie sounds, but on the other hand, Mike's vocals are to me, more natural and consistent, and they fit more into a genre like what Cryptopsy plays.

While "None So Vile" was already pretty technical, this album is only more technical and more interesting to listen to, and it's so fucking fast that on the 1st listen you don't even know what's happening. Jon Levasseur is a beast of a guitarist, and he should be more appreciated for the work he has done. He always makes great combinations of the riffs, and this is why I personally think that Cryptopsy is the best technical dm band out there. At first, you got some grim-like and inhuman riffs, and he just casually combined it with some of the heaviest riffs that Cryptopsy has ever come to. A crazy example of Levasseur's work is definitely going to be the opening track for the album—"Emaciate."". And his wild guitar solos? Sometimes, I'm about to cry at how fricking beautiful certain guitar solos are! It's sad that he left the band; you can feel that albums without him are missing something, and that's him.

I was always arguing about this, and I will forever defend my opinion, but Flo Mounier is the best metal drummer of all time. You can’t tell me that a random (and many popular ones) drummer can play a fast shit like this. Yes, Flo's a bit sloppy at certain times in the songs, but we forgive him because of the hard work he put into this album. Actually, I think that his sloppy playing makes the drumming more accessible to the listener and more natural; he just doesn’t sound like a drum machine but like a fucking monster behind the drum kit. I've never understood people who put this guy down; if you have a problem with his playing, then go for it and fucking play it as good as he can! One more thing: Mounier is not a repetitive drummer; he has a crazy drumming range in some songs and crazy combinations of drums and cymbals, but I will discuss that somewhere else. "Flame to the Surface" and "Cold Hate, Warm Blood" are indeed the best examples of Flo's inhuman drumming.

Mike DiSalvo is a great vocalist and also an interesting lyrics composer. There's a big difference between Lord Worm's and Mike's lyrics. While Worm's lyrics are pretty much gnarly and talking about insanity or murder, DiSalvo's are leading a different way. You need to have a big imagination and see the background of his lyrics, but we can definitely say he's talking about his rage towards something, his suffering, and (I think 1 or 2 songs are like this?) there are songs where he's talking about drugs behind context. Of course, it's drastically different from the previous albums, but I just don't know; I like the philosophical view of Mike. Well, it's on you to decide!

What about some of the tracks to recommend? Personally, I would recommend the whole album, but I'll just mention 2-3 songs to go for. So, of course, "Cold Hate, Warm Blood" is one of my favorite Cryptopsy songs, and it is globally known why. If you're a fan of more melodic things, I think that this song is perfectly made for you. Then some of the less unknown and some underrated ones, we got "Flame to the Surface," which is, I think, the most wild and craziest song on this album. You got here some of the best Flo's drum performances, and of course, Jon's riffs and his musical intelligence aren't missing on this one. Imo, riffs from this song are by far my favorite ones. And the third go-to song would be "White Worms." Again, it is a pretty well-known song for its high popularity and, once again, for its majestic performances.

So, I have one favor for you to do: listen to this album without thinking about those negative stupid reviews, have a clear mind, and listen to the full album as many times as your brain requires you to do so. "Whisper Supremacy" is a perfect example of a "never giving up" album that fights its demons and its obstacles getting in its way. This album has one of the best performances by its old lineup: Jon's majestic riffs, Flo's wild drumming, and Mike's hardcore-like vocals, which perfectly fit the genre itself. "Witness the final words I've spoken"...

pacificgrim



..::TRACK-LIST::..

1. Emaciate 05:00
2. Cold Hate, Warm Blood 03:53
3. Loathe 04:53
4. White Worms 03:41
5. Flame To The Surface 03:05
6. Depths You've Fallen 03:58
7. Faceless Unknown 03:19
8. Serpent's Coil 03:18



..::OBSADA::..

Mike DiSalvo - vocals
Jon Levasseur - guitars
Miguel Roy - guitars
Eric Langlois - bass guitar
Flo Mounier - drums, backing vocals



https://www.youtube.com/watch?v=ZNdjvMlCK-8



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

POLLUTED INHERITANCE powstał w 1989 roku i był jednym z pierwszych deathmetalowych zespołow z Holandii. Wydał trzy albumy w latach '90-tych, muzyka to techniczny death metal z jednej strony inspirowany przez MASSACRE i wczesny DEATH, z drugiej przez techniczne załogi jak ATHEIST, CYNIC, PESTILENCE.

"Ecocide" to debiutancki album wydany 1992 roku w wytwórni Sabiny Classen (HOLY MOSES) - WEST VIRGINIA RECORDS.

Album został nagrany, zmiksowany i zremasteryzowany w STAGE 1 STUDIO w Niemczech (ASPHYX, TANKARD, KRISIUN) przez Andy Classena.

Oryginalne wydanie jest wyprzedane od ponad 20 lat i sięga ponad $300 na aukcjach!



Finally available again and with 95% of the looks of the original version from 33 years ago.

This slab of Tech Death Metal is a must have for every metalhead that considers bands as Death, Disincarnate and Gorguts to their favorite style of death metal.



Every once in a very blue moon I’ll throw on an album for the first time and approach that mythical mental vortex where my 17-year-old self and my 34-year-old self agree entirely about said album. I was led unknowingly to this metal singularity by a blind listen to Ecocide, by Polluted Inheritance. The album is redolent of Florida and all things recorded there circa 1992. Think Malevolent Creation’s Retribution circling the pit with Utopia Banished, The End Complete, and a dropkick of Assück’s Anticapital.

While parading around my house, moshing wildly and banging my head with abandon, it occurred to me that Polluted Inheritance might not be the best new death metal band in existence; a fact check was in order. Lo and behold, Ecocide WAS released in 1992 and has long been out of print. Vic records is re-issuing the album.

Ecocide is a masterful blast of addictive riffs, righteous rhythms, pitch perfect growls, and hilariously blunt lyrics. Polluted Inheritance are a long lost jewel of the Netherlands and Ecocide is Florida-style death metal mojo incarnate. The original album was evidently a hot commodity (supposedly fetching over $300 on eBay). I can assure you that had I known of Ecocide’s existence, I would be one of the schmucks queuing up to pay $300 for the CD.

Obviously, Polluted Inheritance never registered on my metal radar; had they done so, this album would be a well-worn highlight of my music collection. How has this band remained hidden? Why the fuck didn't anyone tell me about them?

atanamar



..::TRACK-LIST::..

1. Faces
2. Dissolved
3. Eaten
4. Memories Of Sadness
5. Substance Of Existence
6. Fear
7. Stillborn
8. After Life
9. Rottings
10. Look Inside
11. Ecocide (Hidden Track)



..::OBSADA::..

Guitar - Erwin
Lead Vocals, Guitar - Ronald
Bass - Menno
Drums - Friso



https://www.youtube.com/watch?v=CetMijIebcs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

POLLUTED INHERITANCE powstał w 1989 roku i był jednym z pierwszych deathmetalowych zespołow z Holandii. Wydał trzy albumy w latach '90-tych, muzyka to techniczny death metal z jednej strony inspirowany przez MASSACRE i wczesny DEATH, z drugiej przez techniczne załogi jak ATHEIST, CYNIC, PESTILENCE.

"Ecocide" to debiutancki album wydany 1992 roku w wytwórni Sabiny Classen (HOLY MOSES) - WEST VIRGINIA RECORDS.

Album został nagrany, zmiksowany i zremasteryzowany w STAGE 1 STUDIO w Niemczech (ASPHYX, TANKARD, KRISIUN) przez Andy Classena.

Oryginalne wydanie jest wyprzedane od ponad 20 lat i sięga ponad $300 na aukcjach!



Finally available again and with 95% of the looks of the original version from 33 years ago.

This slab of Tech Death Metal is a must have for every metalhead that considers bands as Death, Disincarnate and Gorguts to their favorite style of death metal.



Every once in a very blue moon I’ll throw on an album for the first time and approach that mythical mental vortex where my 17-year-old self and my 34-year-old self agree entirely about said album. I was led unknowingly to this metal singularity by a blind listen to Ecocide, by Polluted Inheritance. The album is redolent of Florida and all things recorded there circa 1992. Think Malevolent Creation’s Retribution circling the pit with Utopia Banished, The End Complete, and a dropkick of Assück’s Anticapital.

While parading around my house, moshing wildly and banging my head with abandon, it occurred to me that Polluted Inheritance might not be the best new death metal band in existence; a fact check was in order. Lo and behold, Ecocide WAS released in 1992 and has long been out of print. Vic records is re-issuing the album.

Ecocide is a masterful blast of addictive riffs, righteous rhythms, pitch perfect growls, and hilariously blunt lyrics. Polluted Inheritance are a long lost jewel of the Netherlands and Ecocide is Florida-style death metal mojo incarnate. The original album was evidently a hot commodity (supposedly fetching over $300 on eBay). I can assure you that had I known of Ecocide’s existence, I would be one of the schmucks queuing up to pay $300 for the CD.

Obviously, Polluted Inheritance never registered on my metal radar; had they done so, this album would be a well-worn highlight of my music collection. How has this band remained hidden? Why the fuck didn't anyone tell me about them?

atanamar



..::TRACK-LIST::..

1. Faces
2. Dissolved
3. Eaten
4. Memories Of Sadness
5. Substance Of Existence
6. Fear
7. Stillborn
8. After Life
9. Rottings
10. Look Inside
11. Ecocide (Hidden Track)



..::OBSADA::..

Guitar - Erwin
Lead Vocals, Guitar - Ronald
Bass - Menno
Drums - Friso



https://www.youtube.com/watch?v=CetMijIebcs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

5 dni(słownie pięć) dni – tyle nagrywano najbardziej znienawidzony krążek Deicide. Pewnie nie jedna okładka tej nieszczęsnej płyty była przemoczona od plwocin „wiernych” fanów… Przy okazji okładka podsumowuje ówczesną twórczość zespołu, nawiązując do symbolicznych okładek poprzednich wydawnitw.

Początek nowego tysiąclecia dla Bentona i spółki zapowiadał się burzliwie, zespół zamyka pewną epokę nagrywając ostatnią płytę dla Roadrunner Records. Legenda głosi – zespół miał zrobić wytwórni na złość być zrobiony na złość i celowo krążek miał być słaby. Ja odbieram In Torment in Hell jako skumulowanie, szczerych emocji podsycanych konfliktem z Roadrunnerem. Dziwię się malkontentom bo ten album jest jednym z najbardziej autentycznych płyt tamtych lat – ta płyta jest zrobiona na wkurwie i to słychać. Deicide wrócił do Brutal Death Metalowego dziedzictwa z początku swojej chlubnej kariery. Oczywiście słychać mankamenty i niedoróbki tego albumu, co jest głównym efektem napisania go w pośpiechu, nie mniej dzięki temu brzmienie zyskało na autentyczności, albumu brzmi jeszcze bardziej oldschoolowo, żeby nie powiedzieć klasycznie. Po trochę za bardzo wypieszczonych Serpents of the Light i Insinrateheymn jest miłą odmianą.

Zawartość In Torment in Hell to osiem intrygujących mniej lub bardziej nieobrobionych brylantów. Już na starcie zostajemy rozbrojeni przez typowe dla zespołu, cyniczne poczucie humoru. Następnie rażeni jesteśmy piekielnie brutalnym growlem. Zarówno tytułowy utwór jak i następny „Christ Don’t Care”, to brudny Brutal Death Metal! Jakiego nie było od lat słychać na krążkach Deicide. Powtórzę jeszcze raz dziwię się krytyce tego albumu, jasne że kompozycyjnie nie dorasta dwóm pierwszym krążkom do sandałów, ale jest to przynajmniej udana próba nawiązania do ich klimatu. Warto zwrócić uwagę na zwalające są z nóg nieocenione kosmiczne, chaotyczne solówki braci Hofmann.

Pasaż otwierający w „Vengeance Will be Mine”, zabija i nie wierze, że w chwili premiery się nie podobał , tak samo jak „efekty specjalne” Bentona i jego demoniczno opętany repertuar „ugh”, powrót rasowych skrzeków – kto na to nie czekał?. Połamane rytmy w średnio szybkim „Immient Doom”, czyż ten kawałek nie wpisuje się w jeden z prekursorskich przykładów Blackened Death Metalu ? Jeszcze lepszym przykładem starej szkoły jest „Child of God” - Death Thrashowa młócka z licznymi zmianami tempa, z porytym chwilami monotonnym riffem .

Największą wadą tej płyty jest jej końcówka, przytłumiony, zadymiony „Worry in the House of Thieves” urozmaica album, przy tym brzmi groteskowo ale za to solówki rekompensują trochę głupawe szczekanie Bentona.

Album nie jest jednolity, poszczególne utwory są wyraziste i nie stapiają się w bezsensowną maź. Standardowo album to półgodziny Deicidowskiego mielenia, po tym albumie tak jak w przypadku kilku ostatnich z naciskiem na Insineratehymn czuję się niedosyt, zwłaszcza, że ta płyta nieznośnie się urywa, nie ma charakterystycznej dla tego zespołu klamry spajającej. Na koniec pytanie retoryczne – czego właściwie długowłosa brać oczekiwała po Deicide Anno Domini 2001? Progresu w stylu The Sounds of Perseverance?! Już poprzednik In Torment in Hell pokazał, że nie dla Deicide pisane eksperymentowanie. Zresztą niektóre późniejsze płyty też to pokażą. Reasumując dupy nie urywa ale przyznać trzeba - Deicide z klasą rozstaje się z wytwórnią, ślepcy nadal będą pluć na oślep, skreślając przyzwoity krążek. Ich wybór i strata.

Ignatius

Powiem szczerze, że bardzo ostrzyłem sobie apetyt na tę płytę, a to między innymi za sprawą pana Bentona, który to odgrażał się w prasie, że nowa płyta Deicide będzie najbrutalniejszym krążkiem roku. Chociaż nie za bardzo mi się w to chciało wierzyć, miałem jednak nadzieję, że chłopaki nie nagrają kontynuacji swojej poprzedniej płyty, która była bardzo ryzykownym posunięciem, punktem ważnym w jego karierze, ale nie wiem czy do końca dobrym i przemyślanym. Mnie osobiście płyta podobała się, jednak i tak uważam, że miała dużo wad: była wolna, gitary nie miały tego charakterystycznego deicide'owskiego ciężaru (tylko bas miał), a perkusja w niczym nie przypominała (może oprócz charakterystycznego brzmienia werbla) poprzednich wielkich dokonań Steve'a.

Muszę powiedzieć, że nowa płyta chłopaków z Florydy jest cięższa od poprzedniczki, tym razem nieco bardziej przemyślana (choć rewolucji szukać tu na próżno), utwory są bardziej agresywne, niektóre przypominają klimatem nawet dokonania zespołu z okresu "Once Upon a Cross" czy "Serpents Of The Light (tak! tak!), kawałki te stanowią jednak niestety mniejszą część płyty, a szkoda, bo w końcu mogło być (znowu!) tak pięknie... Po wielokrotnym przesłuchaniu "In Torment In Hell" uważam, że mimo iż płyta jest znacznie cięższa od "Insineratehymn" to bardzo jest stylowo do niej podobna (oprócz wspomnianych wyżej wyjątków). I choć to na pewno nie jest jej zaletą, to myślę, iż fani Deicide'a spokojnie ją zaakceptują i polubią (chociaż pewnie zdenerwuje ich nieco ciągła schematyczność utworów: intro- zwrotka- refren- zwrotka- refren- solo(ewentualnie)- zwrotka- refren- refren- outro). Zdaję sobie sprawę, jakiej płyty oczekują od Deicide jego wierni i oddani maniacy... ja również na taką płytę czekam i myślę, że Deicide nas jeszcze kiedyś bardzo zaskoczy (pozytywnie oczywiście i może już niedługo!) i nagra płytę, jakiej każdy z nas od nich oczekuję. Na razie to tylko jednak sfera marzeń i przyszłości... nam pozostało cieszyć się płytą "In Torment In Hell". A ta naprawdę nie jest zła. Posłuchajcie tylko sami utworu tytułowego albo "Christ Don't Care", a na dokładkę jeszcze "Vengeance Will Be Mine". Czy ten klimat nie wydaje się wam znajomy? Szkoda tylko, że te trzy kawałki (zresztą trzy pierwsze) należą do najlepszych na płycie, a część środkowa mocno jednak od nich odstaje (z wyjątkiem piątego "Child Of God") i przypomina numery z "Insineratehymn". W końcówce jest już jednak nieco lepiej, jednak albumowi temu z czystym sumieniem mogę wystawić góra ocenę 6. Po prostu, ja osobiście po Deicide spodziewałem się czegoś więcej...

Nie przekreślam jednak tego zespołu (to byłoby bluźnierstwem), ponieważ uważam, że nas jeszcze kiedyś zaskoczy. A na razie idę posłuchać sobie znowu "In Torment In Hell", bo kurczę, jest to w sumie niezła płyta, z kawałkiem naprawdę niezłej muzy... Polecam tylko fanom Deicide'a.

Chaos

Za którymś przesłuchaniem niesławnego „Insineratehymn” doszedłem (a może i dojszłem – blisko miałem do półki z płytami) do wniosku, że ciężko będzie im nagrać coś gorszego. Stan ten i przekonanie trwało do pierwszego odpalenia In Torment In Hell po tym, jak znacznie wcześniej powędrował on na półkę. Początkowy — choć i tak nie przesadny — entuzjazm, spowodowany tylko tym, że album jest zwyczajnie szybszy od poprzednika, został zmieciony. Przecież to się okazało jeszcze gorsze! Benton na każdym kroku podkreślał, jak to szybko (w 4 dni) i tanio (za 5600 $) nagrali tę płytę… Efekt jest taki, że naprawdę słychać, iż w In Torment In Hell nie włożono zbyt dużo pracy ani środków pieniężnych. O zgrozo nawet wcześniejszy krążek mógł się poszczycić bardziej „ostrym” i wyraźnym brzmieniem. Tu na umiarkowany plus zmienił się sound werbla, ale reszta… Mnie szczególnie irytuje szum, dudnienie i „buczenie” czegoś, co chyba miało być w zamyśle drugą gitarą albo nawet i basem. Co do muzyki – tak, całościowo jest ona szybsza niż na „Insineratehymn”, ale to zupełnie nic nie daje, mamy bowiem do czynienia z nadzwyczajnym stężeniem schematyzmu i powtarzalności na minutę grania. A gdy jeszcze pojawiają się te nieszczęsne zwolnienia, to już w ogóle robi się niewesoło. Tym sposobem dostajemy coś na kształt kilku niedorobionych wersji niedorobionego i zabiedzonego „Kill The Christian”. Nie żebym oczekiwał po Deicide rewolucyjnej oryginalności, ale trzeba przyznać, iż drzewiej tak z nimi bywało, że jakoś sprawniej montowali do kupy te swoje patenty. A tu… Ech. Słowem: to co musieli – odbębnili, nie zważając przy tym na jakość produktu końcowego. Czemu się dziwić, skoro po paru latach sami przyznawali, że ten album powstał po tylko to, by wyzwolić się spod „opiekuńczych” skrzydeł Roadrunner. Plusy… pewnie jakieś są, niektórym nawet udało się kilka wyliczyć… Ja tak nie potrafię (czy też nie chcę) i mogę skupić się przede wszystkim na wadach, a w te — sami przyznacie — In Torment In Hell obfituje. Nie przekonuje mnie żaden element tego krążka. Trudno, co robić? Proste – nie kupować i nie słuchać. Mnie, niestety, pozostaje już tylko to drugie.

demo

The rational minded among us might suppose that, a single year after one of your flagship death metal acts released their most mediocre effort to date, you'd want them to take to their time when next they enter the studio. If the members of Deicide are to be believed, this was not the case for In Torment In Hell, a purported rush job at the bequest of Roadrunner. Why am I not surprised? This is the same label, after all, which rose (or fell) from genuine greatness in the 80s to one of the trendiest cash whores in all the extreme music industry. The label that, two years hence, would release the worthless 'Best of' Deicide compilation to squeeze a few more bucks beyond this heap of negligible returns...

As it turns out, though, the production and the album art (which isn't frankly all that bad, merely a re-integration of past cover symbols) are not the only impediments to this wretched low. The songwriting is equally to blame, a collection of mundane and uninteresting riffs that offer nothing the band hadn't already delivered in exponentially greater quality on their formative releases Deicide (1990) and Legion (1992). In fact, the music here is so mediocre that it makes the vapid, ridiculous leads sound positively angelic by comparison, as wild and meaningless as they tend to be. In Torment In Hell is perhaps closer to the band's roots than as Insiniteratehymn, but where that album still had the capacity to bust out a half-decent guitar pattern, these are treacherously forgotten within seconds of their passing. Your typical mix of grooving chugs over double bass and explosive old school speed picking that in no way comes off effectively malevolent or even muscular (arguably the band's one strength on their better works).

The vocals might occasionally resonate along with Benton's finer performances, but their meter comes off wholly generic and derivative of the band's back catalog. I'm seriously hard pressed to think of even one riff I appreciated on the album. Even the tighter tracks like the mosh intensive "Let It Be Done" and "Imminent Doom", or the thrashing closer "Lurking Among Us" fall flat on their inverted crosses. Don't even get me started on the title track, which is perhaps the worst on the album, a poor choice for an opener. As the band would agree, the mix sounds like shit. Pick any random demo from a brutal death metal band around the turn of the century and you're likely to find better. I like the zip of the leads, but only because their frivolous tone makes them stand pitchfork and horns above the rest of this lazy, lamentable lattice. Deicide have released other disappointments through their career, but this might have given Jesus the last laugh if they hadn't decided to survive through it.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. In Torment In Hell (Feat. Bob Larson) 4:02
2. Christ Don't Care 2:51
3. Vengeance Will Be Mine 4:24
4. Imminent Doom 3:41
5. Child Of God 3:35
6. Let It Be Done 3:34
7. Worry In The House Of Thieves 4:16
8. Lurking Among Us 4:34



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Written-By [All Lyrics] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Rlr_uBhZxjE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

5 dni(słownie pięć) dni – tyle nagrywano najbardziej znienawidzony krążek Deicide. Pewnie nie jedna okładka tej nieszczęsnej płyty była przemoczona od plwocin „wiernych” fanów… Przy okazji okładka podsumowuje ówczesną twórczość zespołu, nawiązując do symbolicznych okładek poprzednich wydawnitw.

Początek nowego tysiąclecia dla Bentona i spółki zapowiadał się burzliwie, zespół zamyka pewną epokę nagrywając ostatnią płytę dla Roadrunner Records. Legenda głosi – zespół miał zrobić wytwórni na złość być zrobiony na złość i celowo krążek miał być słaby. Ja odbieram In Torment in Hell jako skumulowanie, szczerych emocji podsycanych konfliktem z Roadrunnerem. Dziwię się malkontentom bo ten album jest jednym z najbardziej autentycznych płyt tamtych lat – ta płyta jest zrobiona na wkurwie i to słychać. Deicide wrócił do Brutal Death Metalowego dziedzictwa z początku swojej chlubnej kariery. Oczywiście słychać mankamenty i niedoróbki tego albumu, co jest głównym efektem napisania go w pośpiechu, nie mniej dzięki temu brzmienie zyskało na autentyczności, albumu brzmi jeszcze bardziej oldschoolowo, żeby nie powiedzieć klasycznie. Po trochę za bardzo wypieszczonych Serpents of the Light i Insinrateheymn jest miłą odmianą.

Zawartość In Torment in Hell to osiem intrygujących mniej lub bardziej nieobrobionych brylantów. Już na starcie zostajemy rozbrojeni przez typowe dla zespołu, cyniczne poczucie humoru. Następnie rażeni jesteśmy piekielnie brutalnym growlem. Zarówno tytułowy utwór jak i następny „Christ Don’t Care”, to brudny Brutal Death Metal! Jakiego nie było od lat słychać na krążkach Deicide. Powtórzę jeszcze raz dziwię się krytyce tego albumu, jasne że kompozycyjnie nie dorasta dwóm pierwszym krążkom do sandałów, ale jest to przynajmniej udana próba nawiązania do ich klimatu. Warto zwrócić uwagę na zwalające są z nóg nieocenione kosmiczne, chaotyczne solówki braci Hofmann.

Pasaż otwierający w „Vengeance Will be Mine”, zabija i nie wierze, że w chwili premiery się nie podobał , tak samo jak „efekty specjalne” Bentona i jego demoniczno opętany repertuar „ugh”, powrót rasowych skrzeków – kto na to nie czekał?. Połamane rytmy w średnio szybkim „Immient Doom”, czyż ten kawałek nie wpisuje się w jeden z prekursorskich przykładów Blackened Death Metalu ? Jeszcze lepszym przykładem starej szkoły jest „Child of God” - Death Thrashowa młócka z licznymi zmianami tempa, z porytym chwilami monotonnym riffem .

Największą wadą tej płyty jest jej końcówka, przytłumiony, zadymiony „Worry in the House of Thieves” urozmaica album, przy tym brzmi groteskowo ale za to solówki rekompensują trochę głupawe szczekanie Bentona.

Album nie jest jednolity, poszczególne utwory są wyraziste i nie stapiają się w bezsensowną maź. Standardowo album to półgodziny Deicidowskiego mielenia, po tym albumie tak jak w przypadku kilku ostatnich z naciskiem na Insineratehymn czuję się niedosyt, zwłaszcza, że ta płyta nieznośnie się urywa, nie ma charakterystycznej dla tego zespołu klamry spajającej. Na koniec pytanie retoryczne – czego właściwie długowłosa brać oczekiwała po Deicide Anno Domini 2001? Progresu w stylu The Sounds of Perseverance?! Już poprzednik In Torment in Hell pokazał, że nie dla Deicide pisane eksperymentowanie. Zresztą niektóre późniejsze płyty też to pokażą. Reasumując dupy nie urywa ale przyznać trzeba - Deicide z klasą rozstaje się z wytwórnią, ślepcy nadal będą pluć na oślep, skreślając przyzwoity krążek. Ich wybór i strata.

Ignatius

Powiem szczerze, że bardzo ostrzyłem sobie apetyt na tę płytę, a to między innymi za sprawą pana Bentona, który to odgrażał się w prasie, że nowa płyta Deicide będzie najbrutalniejszym krążkiem roku. Chociaż nie za bardzo mi się w to chciało wierzyć, miałem jednak nadzieję, że chłopaki nie nagrają kontynuacji swojej poprzedniej płyty, która była bardzo ryzykownym posunięciem, punktem ważnym w jego karierze, ale nie wiem czy do końca dobrym i przemyślanym. Mnie osobiście płyta podobała się, jednak i tak uważam, że miała dużo wad: była wolna, gitary nie miały tego charakterystycznego deicide'owskiego ciężaru (tylko bas miał), a perkusja w niczym nie przypominała (może oprócz charakterystycznego brzmienia werbla) poprzednich wielkich dokonań Steve'a.

Muszę powiedzieć, że nowa płyta chłopaków z Florydy jest cięższa od poprzedniczki, tym razem nieco bardziej przemyślana (choć rewolucji szukać tu na próżno), utwory są bardziej agresywne, niektóre przypominają klimatem nawet dokonania zespołu z okresu "Once Upon a Cross" czy "Serpents Of The Light (tak! tak!), kawałki te stanowią jednak niestety mniejszą część płyty, a szkoda, bo w końcu mogło być (znowu!) tak pięknie... Po wielokrotnym przesłuchaniu "In Torment In Hell" uważam, że mimo iż płyta jest znacznie cięższa od "Insineratehymn" to bardzo jest stylowo do niej podobna (oprócz wspomnianych wyżej wyjątków). I choć to na pewno nie jest jej zaletą, to myślę, iż fani Deicide'a spokojnie ją zaakceptują i polubią (chociaż pewnie zdenerwuje ich nieco ciągła schematyczność utworów: intro- zwrotka- refren- zwrotka- refren- solo(ewentualnie)- zwrotka- refren- refren- outro). Zdaję sobie sprawę, jakiej płyty oczekują od Deicide jego wierni i oddani maniacy... ja również na taką płytę czekam i myślę, że Deicide nas jeszcze kiedyś bardzo zaskoczy (pozytywnie oczywiście i może już niedługo!) i nagra płytę, jakiej każdy z nas od nich oczekuję. Na razie to tylko jednak sfera marzeń i przyszłości... nam pozostało cieszyć się płytą "In Torment In Hell". A ta naprawdę nie jest zła. Posłuchajcie tylko sami utworu tytułowego albo "Christ Don't Care", a na dokładkę jeszcze "Vengeance Will Be Mine". Czy ten klimat nie wydaje się wam znajomy? Szkoda tylko, że te trzy kawałki (zresztą trzy pierwsze) należą do najlepszych na płycie, a część środkowa mocno jednak od nich odstaje (z wyjątkiem piątego "Child Of God") i przypomina numery z "Insineratehymn". W końcówce jest już jednak nieco lepiej, jednak albumowi temu z czystym sumieniem mogę wystawić góra ocenę 6. Po prostu, ja osobiście po Deicide spodziewałem się czegoś więcej...

Nie przekreślam jednak tego zespołu (to byłoby bluźnierstwem), ponieważ uważam, że nas jeszcze kiedyś zaskoczy. A na razie idę posłuchać sobie znowu "In Torment In Hell", bo kurczę, jest to w sumie niezła płyta, z kawałkiem naprawdę niezłej muzy... Polecam tylko fanom Deicide'a.

Chaos

Za którymś przesłuchaniem niesławnego „Insineratehymn” doszedłem (a może i dojszłem – blisko miałem do półki z płytami) do wniosku, że ciężko będzie im nagrać coś gorszego. Stan ten i przekonanie trwało do pierwszego odpalenia In Torment In Hell po tym, jak znacznie wcześniej powędrował on na półkę. Początkowy — choć i tak nie przesadny — entuzjazm, spowodowany tylko tym, że album jest zwyczajnie szybszy od poprzednika, został zmieciony. Przecież to się okazało jeszcze gorsze! Benton na każdym kroku podkreślał, jak to szybko (w 4 dni) i tanio (za 5600 $) nagrali tę płytę… Efekt jest taki, że naprawdę słychać, iż w In Torment In Hell nie włożono zbyt dużo pracy ani środków pieniężnych. O zgrozo nawet wcześniejszy krążek mógł się poszczycić bardziej „ostrym” i wyraźnym brzmieniem. Tu na umiarkowany plus zmienił się sound werbla, ale reszta… Mnie szczególnie irytuje szum, dudnienie i „buczenie” czegoś, co chyba miało być w zamyśle drugą gitarą albo nawet i basem. Co do muzyki – tak, całościowo jest ona szybsza niż na „Insineratehymn”, ale to zupełnie nic nie daje, mamy bowiem do czynienia z nadzwyczajnym stężeniem schematyzmu i powtarzalności na minutę grania. A gdy jeszcze pojawiają się te nieszczęsne zwolnienia, to już w ogóle robi się niewesoło. Tym sposobem dostajemy coś na kształt kilku niedorobionych wersji niedorobionego i zabiedzonego „Kill The Christian”. Nie żebym oczekiwał po Deicide rewolucyjnej oryginalności, ale trzeba przyznać, iż drzewiej tak z nimi bywało, że jakoś sprawniej montowali do kupy te swoje patenty. A tu… Ech. Słowem: to co musieli – odbębnili, nie zważając przy tym na jakość produktu końcowego. Czemu się dziwić, skoro po paru latach sami przyznawali, że ten album powstał po tylko to, by wyzwolić się spod „opiekuńczych” skrzydeł Roadrunner. Plusy… pewnie jakieś są, niektórym nawet udało się kilka wyliczyć… Ja tak nie potrafię (czy też nie chcę) i mogę skupić się przede wszystkim na wadach, a w te — sami przyznacie — In Torment In Hell obfituje. Nie przekonuje mnie żaden element tego krążka. Trudno, co robić? Proste – nie kupować i nie słuchać. Mnie, niestety, pozostaje już tylko to drugie.

demo

The rational minded among us might suppose that, a single year after one of your flagship death metal acts released their most mediocre effort to date, you'd want them to take to their time when next they enter the studio. If the members of Deicide are to be believed, this was not the case for In Torment In Hell, a purported rush job at the bequest of Roadrunner. Why am I not surprised? This is the same label, after all, which rose (or fell) from genuine greatness in the 80s to one of the trendiest cash whores in all the extreme music industry. The label that, two years hence, would release the worthless 'Best of' Deicide compilation to squeeze a few more bucks beyond this heap of negligible returns...

As it turns out, though, the production and the album art (which isn't frankly all that bad, merely a re-integration of past cover symbols) are not the only impediments to this wretched low. The songwriting is equally to blame, a collection of mundane and uninteresting riffs that offer nothing the band hadn't already delivered in exponentially greater quality on their formative releases Deicide (1990) and Legion (1992). In fact, the music here is so mediocre that it makes the vapid, ridiculous leads sound positively angelic by comparison, as wild and meaningless as they tend to be. In Torment In Hell is perhaps closer to the band's roots than as Insiniteratehymn, but where that album still had the capacity to bust out a half-decent guitar pattern, these are treacherously forgotten within seconds of their passing. Your typical mix of grooving chugs over double bass and explosive old school speed picking that in no way comes off effectively malevolent or even muscular (arguably the band's one strength on their better works).

The vocals might occasionally resonate along with Benton's finer performances, but their meter comes off wholly generic and derivative of the band's back catalog. I'm seriously hard pressed to think of even one riff I appreciated on the album. Even the tighter tracks like the mosh intensive "Let It Be Done" and "Imminent Doom", or the thrashing closer "Lurking Among Us" fall flat on their inverted crosses. Don't even get me started on the title track, which is perhaps the worst on the album, a poor choice for an opener. As the band would agree, the mix sounds like shit. Pick any random demo from a brutal death metal band around the turn of the century and you're likely to find better. I like the zip of the leads, but only because their frivolous tone makes them stand pitchfork and horns above the rest of this lazy, lamentable lattice. Deicide have released other disappointments through their career, but this might have given Jesus the last laugh if they hadn't decided to survive through it.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. In Torment In Hell (Feat. Bob Larson) 4:02
2. Christ Don't Care 2:51
3. Vengeance Will Be Mine 4:24
4. Imminent Doom 3:41
5. Child Of God 3:35
6. Let It Be Done 3:34
7. Worry In The House Of Thieves 4:16
8. Lurking Among Us 4:34



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Written-By [All Lyrics] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Rlr_uBhZxjE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!