...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

POLLUTED INHERITANCE powstał w 1989 roku i był jednym z pierwszych deathmetalowych zespołow z Holandii. Wydał trzy albumy w latach '90-tych, muzyka to techniczny death metal z jednej strony inspirowany przez MASSACRE i wczesny DEATH, z drugiej przez techniczne załogi jak ATHEIST, CYNIC, PESTILENCE.

"Ecocide" to debiutancki album wydany 1992 roku w wytwórni Sabiny Classen (HOLY MOSES) - WEST VIRGINIA RECORDS.

Album został nagrany, zmiksowany i zremasteryzowany w STAGE 1 STUDIO w Niemczech (ASPHYX, TANKARD, KRISIUN) przez Andy Classena.

Oryginalne wydanie jest wyprzedane od ponad 20 lat i sięga ponad $300 na aukcjach!



Finally available again and with 95% of the looks of the original version from 33 years ago.

This slab of Tech Death Metal is a must have for every metalhead that considers bands as Death, Disincarnate and Gorguts to their favorite style of death metal.



Every once in a very blue moon I’ll throw on an album for the first time and approach that mythical mental vortex where my 17-year-old self and my 34-year-old self agree entirely about said album. I was led unknowingly to this metal singularity by a blind listen to Ecocide, by Polluted Inheritance. The album is redolent of Florida and all things recorded there circa 1992. Think Malevolent Creation’s Retribution circling the pit with Utopia Banished, The End Complete, and a dropkick of Assück’s Anticapital.

While parading around my house, moshing wildly and banging my head with abandon, it occurred to me that Polluted Inheritance might not be the best new death metal band in existence; a fact check was in order. Lo and behold, Ecocide WAS released in 1992 and has long been out of print. Vic records is re-issuing the album.

Ecocide is a masterful blast of addictive riffs, righteous rhythms, pitch perfect growls, and hilariously blunt lyrics. Polluted Inheritance are a long lost jewel of the Netherlands and Ecocide is Florida-style death metal mojo incarnate. The original album was evidently a hot commodity (supposedly fetching over $300 on eBay). I can assure you that had I known of Ecocide’s existence, I would be one of the schmucks queuing up to pay $300 for the CD.

Obviously, Polluted Inheritance never registered on my metal radar; had they done so, this album would be a well-worn highlight of my music collection. How has this band remained hidden? Why the fuck didn't anyone tell me about them?

atanamar



..::TRACK-LIST::..

1. Faces
2. Dissolved
3. Eaten
4. Memories Of Sadness
5. Substance Of Existence
6. Fear
7. Stillborn
8. After Life
9. Rottings
10. Look Inside
11. Ecocide (Hidden Track)



..::OBSADA::..

Guitar - Erwin
Lead Vocals, Guitar - Ronald
Bass - Menno
Drums - Friso



https://www.youtube.com/watch?v=CetMijIebcs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

POLLUTED INHERITANCE powstał w 1989 roku i był jednym z pierwszych deathmetalowych zespołow z Holandii. Wydał trzy albumy w latach '90-tych, muzyka to techniczny death metal z jednej strony inspirowany przez MASSACRE i wczesny DEATH, z drugiej przez techniczne załogi jak ATHEIST, CYNIC, PESTILENCE.

"Ecocide" to debiutancki album wydany 1992 roku w wytwórni Sabiny Classen (HOLY MOSES) - WEST VIRGINIA RECORDS.

Album został nagrany, zmiksowany i zremasteryzowany w STAGE 1 STUDIO w Niemczech (ASPHYX, TANKARD, KRISIUN) przez Andy Classena.

Oryginalne wydanie jest wyprzedane od ponad 20 lat i sięga ponad $300 na aukcjach!



Finally available again and with 95% of the looks of the original version from 33 years ago.

This slab of Tech Death Metal is a must have for every metalhead that considers bands as Death, Disincarnate and Gorguts to their favorite style of death metal.



Every once in a very blue moon I’ll throw on an album for the first time and approach that mythical mental vortex where my 17-year-old self and my 34-year-old self agree entirely about said album. I was led unknowingly to this metal singularity by a blind listen to Ecocide, by Polluted Inheritance. The album is redolent of Florida and all things recorded there circa 1992. Think Malevolent Creation’s Retribution circling the pit with Utopia Banished, The End Complete, and a dropkick of Assück’s Anticapital.

While parading around my house, moshing wildly and banging my head with abandon, it occurred to me that Polluted Inheritance might not be the best new death metal band in existence; a fact check was in order. Lo and behold, Ecocide WAS released in 1992 and has long been out of print. Vic records is re-issuing the album.

Ecocide is a masterful blast of addictive riffs, righteous rhythms, pitch perfect growls, and hilariously blunt lyrics. Polluted Inheritance are a long lost jewel of the Netherlands and Ecocide is Florida-style death metal mojo incarnate. The original album was evidently a hot commodity (supposedly fetching over $300 on eBay). I can assure you that had I known of Ecocide’s existence, I would be one of the schmucks queuing up to pay $300 for the CD.

Obviously, Polluted Inheritance never registered on my metal radar; had they done so, this album would be a well-worn highlight of my music collection. How has this band remained hidden? Why the fuck didn't anyone tell me about them?

atanamar



..::TRACK-LIST::..

1. Faces
2. Dissolved
3. Eaten
4. Memories Of Sadness
5. Substance Of Existence
6. Fear
7. Stillborn
8. After Life
9. Rottings
10. Look Inside
11. Ecocide (Hidden Track)



..::OBSADA::..

Guitar - Erwin
Lead Vocals, Guitar - Ronald
Bass - Menno
Drums - Friso



https://www.youtube.com/watch?v=CetMijIebcs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

5 dni(słownie pięć) dni – tyle nagrywano najbardziej znienawidzony krążek Deicide. Pewnie nie jedna okładka tej nieszczęsnej płyty była przemoczona od plwocin „wiernych” fanów… Przy okazji okładka podsumowuje ówczesną twórczość zespołu, nawiązując do symbolicznych okładek poprzednich wydawnitw.

Początek nowego tysiąclecia dla Bentona i spółki zapowiadał się burzliwie, zespół zamyka pewną epokę nagrywając ostatnią płytę dla Roadrunner Records. Legenda głosi – zespół miał zrobić wytwórni na złość być zrobiony na złość i celowo krążek miał być słaby. Ja odbieram In Torment in Hell jako skumulowanie, szczerych emocji podsycanych konfliktem z Roadrunnerem. Dziwię się malkontentom bo ten album jest jednym z najbardziej autentycznych płyt tamtych lat – ta płyta jest zrobiona na wkurwie i to słychać. Deicide wrócił do Brutal Death Metalowego dziedzictwa z początku swojej chlubnej kariery. Oczywiście słychać mankamenty i niedoróbki tego albumu, co jest głównym efektem napisania go w pośpiechu, nie mniej dzięki temu brzmienie zyskało na autentyczności, albumu brzmi jeszcze bardziej oldschoolowo, żeby nie powiedzieć klasycznie. Po trochę za bardzo wypieszczonych Serpents of the Light i Insinrateheymn jest miłą odmianą.

Zawartość In Torment in Hell to osiem intrygujących mniej lub bardziej nieobrobionych brylantów. Już na starcie zostajemy rozbrojeni przez typowe dla zespołu, cyniczne poczucie humoru. Następnie rażeni jesteśmy piekielnie brutalnym growlem. Zarówno tytułowy utwór jak i następny „Christ Don’t Care”, to brudny Brutal Death Metal! Jakiego nie było od lat słychać na krążkach Deicide. Powtórzę jeszcze raz dziwię się krytyce tego albumu, jasne że kompozycyjnie nie dorasta dwóm pierwszym krążkom do sandałów, ale jest to przynajmniej udana próba nawiązania do ich klimatu. Warto zwrócić uwagę na zwalające są z nóg nieocenione kosmiczne, chaotyczne solówki braci Hofmann.

Pasaż otwierający w „Vengeance Will be Mine”, zabija i nie wierze, że w chwili premiery się nie podobał , tak samo jak „efekty specjalne” Bentona i jego demoniczno opętany repertuar „ugh”, powrót rasowych skrzeków – kto na to nie czekał?. Połamane rytmy w średnio szybkim „Immient Doom”, czyż ten kawałek nie wpisuje się w jeden z prekursorskich przykładów Blackened Death Metalu ? Jeszcze lepszym przykładem starej szkoły jest „Child of God” - Death Thrashowa młócka z licznymi zmianami tempa, z porytym chwilami monotonnym riffem .

Największą wadą tej płyty jest jej końcówka, przytłumiony, zadymiony „Worry in the House of Thieves” urozmaica album, przy tym brzmi groteskowo ale za to solówki rekompensują trochę głupawe szczekanie Bentona.

Album nie jest jednolity, poszczególne utwory są wyraziste i nie stapiają się w bezsensowną maź. Standardowo album to półgodziny Deicidowskiego mielenia, po tym albumie tak jak w przypadku kilku ostatnich z naciskiem na Insineratehymn czuję się niedosyt, zwłaszcza, że ta płyta nieznośnie się urywa, nie ma charakterystycznej dla tego zespołu klamry spajającej. Na koniec pytanie retoryczne – czego właściwie długowłosa brać oczekiwała po Deicide Anno Domini 2001? Progresu w stylu The Sounds of Perseverance?! Już poprzednik In Torment in Hell pokazał, że nie dla Deicide pisane eksperymentowanie. Zresztą niektóre późniejsze płyty też to pokażą. Reasumując dupy nie urywa ale przyznać trzeba - Deicide z klasą rozstaje się z wytwórnią, ślepcy nadal będą pluć na oślep, skreślając przyzwoity krążek. Ich wybór i strata.

Ignatius

Powiem szczerze, że bardzo ostrzyłem sobie apetyt na tę płytę, a to między innymi za sprawą pana Bentona, który to odgrażał się w prasie, że nowa płyta Deicide będzie najbrutalniejszym krążkiem roku. Chociaż nie za bardzo mi się w to chciało wierzyć, miałem jednak nadzieję, że chłopaki nie nagrają kontynuacji swojej poprzedniej płyty, która była bardzo ryzykownym posunięciem, punktem ważnym w jego karierze, ale nie wiem czy do końca dobrym i przemyślanym. Mnie osobiście płyta podobała się, jednak i tak uważam, że miała dużo wad: była wolna, gitary nie miały tego charakterystycznego deicide'owskiego ciężaru (tylko bas miał), a perkusja w niczym nie przypominała (może oprócz charakterystycznego brzmienia werbla) poprzednich wielkich dokonań Steve'a.

Muszę powiedzieć, że nowa płyta chłopaków z Florydy jest cięższa od poprzedniczki, tym razem nieco bardziej przemyślana (choć rewolucji szukać tu na próżno), utwory są bardziej agresywne, niektóre przypominają klimatem nawet dokonania zespołu z okresu "Once Upon a Cross" czy "Serpents Of The Light (tak! tak!), kawałki te stanowią jednak niestety mniejszą część płyty, a szkoda, bo w końcu mogło być (znowu!) tak pięknie... Po wielokrotnym przesłuchaniu "In Torment In Hell" uważam, że mimo iż płyta jest znacznie cięższa od "Insineratehymn" to bardzo jest stylowo do niej podobna (oprócz wspomnianych wyżej wyjątków). I choć to na pewno nie jest jej zaletą, to myślę, iż fani Deicide'a spokojnie ją zaakceptują i polubią (chociaż pewnie zdenerwuje ich nieco ciągła schematyczność utworów: intro- zwrotka- refren- zwrotka- refren- solo(ewentualnie)- zwrotka- refren- refren- outro). Zdaję sobie sprawę, jakiej płyty oczekują od Deicide jego wierni i oddani maniacy... ja również na taką płytę czekam i myślę, że Deicide nas jeszcze kiedyś bardzo zaskoczy (pozytywnie oczywiście i może już niedługo!) i nagra płytę, jakiej każdy z nas od nich oczekuję. Na razie to tylko jednak sfera marzeń i przyszłości... nam pozostało cieszyć się płytą "In Torment In Hell". A ta naprawdę nie jest zła. Posłuchajcie tylko sami utworu tytułowego albo "Christ Don't Care", a na dokładkę jeszcze "Vengeance Will Be Mine". Czy ten klimat nie wydaje się wam znajomy? Szkoda tylko, że te trzy kawałki (zresztą trzy pierwsze) należą do najlepszych na płycie, a część środkowa mocno jednak od nich odstaje (z wyjątkiem piątego "Child Of God") i przypomina numery z "Insineratehymn". W końcówce jest już jednak nieco lepiej, jednak albumowi temu z czystym sumieniem mogę wystawić góra ocenę 6. Po prostu, ja osobiście po Deicide spodziewałem się czegoś więcej...

Nie przekreślam jednak tego zespołu (to byłoby bluźnierstwem), ponieważ uważam, że nas jeszcze kiedyś zaskoczy. A na razie idę posłuchać sobie znowu "In Torment In Hell", bo kurczę, jest to w sumie niezła płyta, z kawałkiem naprawdę niezłej muzy... Polecam tylko fanom Deicide'a.

Chaos

Za którymś przesłuchaniem niesławnego „Insineratehymn” doszedłem (a może i dojszłem – blisko miałem do półki z płytami) do wniosku, że ciężko będzie im nagrać coś gorszego. Stan ten i przekonanie trwało do pierwszego odpalenia In Torment In Hell po tym, jak znacznie wcześniej powędrował on na półkę. Początkowy — choć i tak nie przesadny — entuzjazm, spowodowany tylko tym, że album jest zwyczajnie szybszy od poprzednika, został zmieciony. Przecież to się okazało jeszcze gorsze! Benton na każdym kroku podkreślał, jak to szybko (w 4 dni) i tanio (za 5600 $) nagrali tę płytę… Efekt jest taki, że naprawdę słychać, iż w In Torment In Hell nie włożono zbyt dużo pracy ani środków pieniężnych. O zgrozo nawet wcześniejszy krążek mógł się poszczycić bardziej „ostrym” i wyraźnym brzmieniem. Tu na umiarkowany plus zmienił się sound werbla, ale reszta… Mnie szczególnie irytuje szum, dudnienie i „buczenie” czegoś, co chyba miało być w zamyśle drugą gitarą albo nawet i basem. Co do muzyki – tak, całościowo jest ona szybsza niż na „Insineratehymn”, ale to zupełnie nic nie daje, mamy bowiem do czynienia z nadzwyczajnym stężeniem schematyzmu i powtarzalności na minutę grania. A gdy jeszcze pojawiają się te nieszczęsne zwolnienia, to już w ogóle robi się niewesoło. Tym sposobem dostajemy coś na kształt kilku niedorobionych wersji niedorobionego i zabiedzonego „Kill The Christian”. Nie żebym oczekiwał po Deicide rewolucyjnej oryginalności, ale trzeba przyznać, iż drzewiej tak z nimi bywało, że jakoś sprawniej montowali do kupy te swoje patenty. A tu… Ech. Słowem: to co musieli – odbębnili, nie zważając przy tym na jakość produktu końcowego. Czemu się dziwić, skoro po paru latach sami przyznawali, że ten album powstał po tylko to, by wyzwolić się spod „opiekuńczych” skrzydeł Roadrunner. Plusy… pewnie jakieś są, niektórym nawet udało się kilka wyliczyć… Ja tak nie potrafię (czy też nie chcę) i mogę skupić się przede wszystkim na wadach, a w te — sami przyznacie — In Torment In Hell obfituje. Nie przekonuje mnie żaden element tego krążka. Trudno, co robić? Proste – nie kupować i nie słuchać. Mnie, niestety, pozostaje już tylko to drugie.

demo

The rational minded among us might suppose that, a single year after one of your flagship death metal acts released their most mediocre effort to date, you'd want them to take to their time when next they enter the studio. If the members of Deicide are to be believed, this was not the case for In Torment In Hell, a purported rush job at the bequest of Roadrunner. Why am I not surprised? This is the same label, after all, which rose (or fell) from genuine greatness in the 80s to one of the trendiest cash whores in all the extreme music industry. The label that, two years hence, would release the worthless 'Best of' Deicide compilation to squeeze a few more bucks beyond this heap of negligible returns...

As it turns out, though, the production and the album art (which isn't frankly all that bad, merely a re-integration of past cover symbols) are not the only impediments to this wretched low. The songwriting is equally to blame, a collection of mundane and uninteresting riffs that offer nothing the band hadn't already delivered in exponentially greater quality on their formative releases Deicide (1990) and Legion (1992). In fact, the music here is so mediocre that it makes the vapid, ridiculous leads sound positively angelic by comparison, as wild and meaningless as they tend to be. In Torment In Hell is perhaps closer to the band's roots than as Insiniteratehymn, but where that album still had the capacity to bust out a half-decent guitar pattern, these are treacherously forgotten within seconds of their passing. Your typical mix of grooving chugs over double bass and explosive old school speed picking that in no way comes off effectively malevolent or even muscular (arguably the band's one strength on their better works).

The vocals might occasionally resonate along with Benton's finer performances, but their meter comes off wholly generic and derivative of the band's back catalog. I'm seriously hard pressed to think of even one riff I appreciated on the album. Even the tighter tracks like the mosh intensive "Let It Be Done" and "Imminent Doom", or the thrashing closer "Lurking Among Us" fall flat on their inverted crosses. Don't even get me started on the title track, which is perhaps the worst on the album, a poor choice for an opener. As the band would agree, the mix sounds like shit. Pick any random demo from a brutal death metal band around the turn of the century and you're likely to find better. I like the zip of the leads, but only because their frivolous tone makes them stand pitchfork and horns above the rest of this lazy, lamentable lattice. Deicide have released other disappointments through their career, but this might have given Jesus the last laugh if they hadn't decided to survive through it.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. In Torment In Hell (Feat. Bob Larson) 4:02
2. Christ Don't Care 2:51
3. Vengeance Will Be Mine 4:24
4. Imminent Doom 3:41
5. Child Of God 3:35
6. Let It Be Done 3:34
7. Worry In The House Of Thieves 4:16
8. Lurking Among Us 4:34



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Written-By [All Lyrics] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Rlr_uBhZxjE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

5 dni(słownie pięć) dni – tyle nagrywano najbardziej znienawidzony krążek Deicide. Pewnie nie jedna okładka tej nieszczęsnej płyty była przemoczona od plwocin „wiernych” fanów… Przy okazji okładka podsumowuje ówczesną twórczość zespołu, nawiązując do symbolicznych okładek poprzednich wydawnitw.

Początek nowego tysiąclecia dla Bentona i spółki zapowiadał się burzliwie, zespół zamyka pewną epokę nagrywając ostatnią płytę dla Roadrunner Records. Legenda głosi – zespół miał zrobić wytwórni na złość być zrobiony na złość i celowo krążek miał być słaby. Ja odbieram In Torment in Hell jako skumulowanie, szczerych emocji podsycanych konfliktem z Roadrunnerem. Dziwię się malkontentom bo ten album jest jednym z najbardziej autentycznych płyt tamtych lat – ta płyta jest zrobiona na wkurwie i to słychać. Deicide wrócił do Brutal Death Metalowego dziedzictwa z początku swojej chlubnej kariery. Oczywiście słychać mankamenty i niedoróbki tego albumu, co jest głównym efektem napisania go w pośpiechu, nie mniej dzięki temu brzmienie zyskało na autentyczności, albumu brzmi jeszcze bardziej oldschoolowo, żeby nie powiedzieć klasycznie. Po trochę za bardzo wypieszczonych Serpents of the Light i Insinrateheymn jest miłą odmianą.

Zawartość In Torment in Hell to osiem intrygujących mniej lub bardziej nieobrobionych brylantów. Już na starcie zostajemy rozbrojeni przez typowe dla zespołu, cyniczne poczucie humoru. Następnie rażeni jesteśmy piekielnie brutalnym growlem. Zarówno tytułowy utwór jak i następny „Christ Don’t Care”, to brudny Brutal Death Metal! Jakiego nie było od lat słychać na krążkach Deicide. Powtórzę jeszcze raz dziwię się krytyce tego albumu, jasne że kompozycyjnie nie dorasta dwóm pierwszym krążkom do sandałów, ale jest to przynajmniej udana próba nawiązania do ich klimatu. Warto zwrócić uwagę na zwalające są z nóg nieocenione kosmiczne, chaotyczne solówki braci Hofmann.

Pasaż otwierający w „Vengeance Will be Mine”, zabija i nie wierze, że w chwili premiery się nie podobał , tak samo jak „efekty specjalne” Bentona i jego demoniczno opętany repertuar „ugh”, powrót rasowych skrzeków – kto na to nie czekał?. Połamane rytmy w średnio szybkim „Immient Doom”, czyż ten kawałek nie wpisuje się w jeden z prekursorskich przykładów Blackened Death Metalu ? Jeszcze lepszym przykładem starej szkoły jest „Child of God” - Death Thrashowa młócka z licznymi zmianami tempa, z porytym chwilami monotonnym riffem .

Największą wadą tej płyty jest jej końcówka, przytłumiony, zadymiony „Worry in the House of Thieves” urozmaica album, przy tym brzmi groteskowo ale za to solówki rekompensują trochę głupawe szczekanie Bentona.

Album nie jest jednolity, poszczególne utwory są wyraziste i nie stapiają się w bezsensowną maź. Standardowo album to półgodziny Deicidowskiego mielenia, po tym albumie tak jak w przypadku kilku ostatnich z naciskiem na Insineratehymn czuję się niedosyt, zwłaszcza, że ta płyta nieznośnie się urywa, nie ma charakterystycznej dla tego zespołu klamry spajającej. Na koniec pytanie retoryczne – czego właściwie długowłosa brać oczekiwała po Deicide Anno Domini 2001? Progresu w stylu The Sounds of Perseverance?! Już poprzednik In Torment in Hell pokazał, że nie dla Deicide pisane eksperymentowanie. Zresztą niektóre późniejsze płyty też to pokażą. Reasumując dupy nie urywa ale przyznać trzeba - Deicide z klasą rozstaje się z wytwórnią, ślepcy nadal będą pluć na oślep, skreślając przyzwoity krążek. Ich wybór i strata.

Ignatius

Powiem szczerze, że bardzo ostrzyłem sobie apetyt na tę płytę, a to między innymi za sprawą pana Bentona, który to odgrażał się w prasie, że nowa płyta Deicide będzie najbrutalniejszym krążkiem roku. Chociaż nie za bardzo mi się w to chciało wierzyć, miałem jednak nadzieję, że chłopaki nie nagrają kontynuacji swojej poprzedniej płyty, która była bardzo ryzykownym posunięciem, punktem ważnym w jego karierze, ale nie wiem czy do końca dobrym i przemyślanym. Mnie osobiście płyta podobała się, jednak i tak uważam, że miała dużo wad: była wolna, gitary nie miały tego charakterystycznego deicide'owskiego ciężaru (tylko bas miał), a perkusja w niczym nie przypominała (może oprócz charakterystycznego brzmienia werbla) poprzednich wielkich dokonań Steve'a.

Muszę powiedzieć, że nowa płyta chłopaków z Florydy jest cięższa od poprzedniczki, tym razem nieco bardziej przemyślana (choć rewolucji szukać tu na próżno), utwory są bardziej agresywne, niektóre przypominają klimatem nawet dokonania zespołu z okresu "Once Upon a Cross" czy "Serpents Of The Light (tak! tak!), kawałki te stanowią jednak niestety mniejszą część płyty, a szkoda, bo w końcu mogło być (znowu!) tak pięknie... Po wielokrotnym przesłuchaniu "In Torment In Hell" uważam, że mimo iż płyta jest znacznie cięższa od "Insineratehymn" to bardzo jest stylowo do niej podobna (oprócz wspomnianych wyżej wyjątków). I choć to na pewno nie jest jej zaletą, to myślę, iż fani Deicide'a spokojnie ją zaakceptują i polubią (chociaż pewnie zdenerwuje ich nieco ciągła schematyczność utworów: intro- zwrotka- refren- zwrotka- refren- solo(ewentualnie)- zwrotka- refren- refren- outro). Zdaję sobie sprawę, jakiej płyty oczekują od Deicide jego wierni i oddani maniacy... ja również na taką płytę czekam i myślę, że Deicide nas jeszcze kiedyś bardzo zaskoczy (pozytywnie oczywiście i może już niedługo!) i nagra płytę, jakiej każdy z nas od nich oczekuję. Na razie to tylko jednak sfera marzeń i przyszłości... nam pozostało cieszyć się płytą "In Torment In Hell". A ta naprawdę nie jest zła. Posłuchajcie tylko sami utworu tytułowego albo "Christ Don't Care", a na dokładkę jeszcze "Vengeance Will Be Mine". Czy ten klimat nie wydaje się wam znajomy? Szkoda tylko, że te trzy kawałki (zresztą trzy pierwsze) należą do najlepszych na płycie, a część środkowa mocno jednak od nich odstaje (z wyjątkiem piątego "Child Of God") i przypomina numery z "Insineratehymn". W końcówce jest już jednak nieco lepiej, jednak albumowi temu z czystym sumieniem mogę wystawić góra ocenę 6. Po prostu, ja osobiście po Deicide spodziewałem się czegoś więcej...

Nie przekreślam jednak tego zespołu (to byłoby bluźnierstwem), ponieważ uważam, że nas jeszcze kiedyś zaskoczy. A na razie idę posłuchać sobie znowu "In Torment In Hell", bo kurczę, jest to w sumie niezła płyta, z kawałkiem naprawdę niezłej muzy... Polecam tylko fanom Deicide'a.

Chaos

Za którymś przesłuchaniem niesławnego „Insineratehymn” doszedłem (a może i dojszłem – blisko miałem do półki z płytami) do wniosku, że ciężko będzie im nagrać coś gorszego. Stan ten i przekonanie trwało do pierwszego odpalenia In Torment In Hell po tym, jak znacznie wcześniej powędrował on na półkę. Początkowy — choć i tak nie przesadny — entuzjazm, spowodowany tylko tym, że album jest zwyczajnie szybszy od poprzednika, został zmieciony. Przecież to się okazało jeszcze gorsze! Benton na każdym kroku podkreślał, jak to szybko (w 4 dni) i tanio (za 5600 $) nagrali tę płytę… Efekt jest taki, że naprawdę słychać, iż w In Torment In Hell nie włożono zbyt dużo pracy ani środków pieniężnych. O zgrozo nawet wcześniejszy krążek mógł się poszczycić bardziej „ostrym” i wyraźnym brzmieniem. Tu na umiarkowany plus zmienił się sound werbla, ale reszta… Mnie szczególnie irytuje szum, dudnienie i „buczenie” czegoś, co chyba miało być w zamyśle drugą gitarą albo nawet i basem. Co do muzyki – tak, całościowo jest ona szybsza niż na „Insineratehymn”, ale to zupełnie nic nie daje, mamy bowiem do czynienia z nadzwyczajnym stężeniem schematyzmu i powtarzalności na minutę grania. A gdy jeszcze pojawiają się te nieszczęsne zwolnienia, to już w ogóle robi się niewesoło. Tym sposobem dostajemy coś na kształt kilku niedorobionych wersji niedorobionego i zabiedzonego „Kill The Christian”. Nie żebym oczekiwał po Deicide rewolucyjnej oryginalności, ale trzeba przyznać, iż drzewiej tak z nimi bywało, że jakoś sprawniej montowali do kupy te swoje patenty. A tu… Ech. Słowem: to co musieli – odbębnili, nie zważając przy tym na jakość produktu końcowego. Czemu się dziwić, skoro po paru latach sami przyznawali, że ten album powstał po tylko to, by wyzwolić się spod „opiekuńczych” skrzydeł Roadrunner. Plusy… pewnie jakieś są, niektórym nawet udało się kilka wyliczyć… Ja tak nie potrafię (czy też nie chcę) i mogę skupić się przede wszystkim na wadach, a w te — sami przyznacie — In Torment In Hell obfituje. Nie przekonuje mnie żaden element tego krążka. Trudno, co robić? Proste – nie kupować i nie słuchać. Mnie, niestety, pozostaje już tylko to drugie.

demo

The rational minded among us might suppose that, a single year after one of your flagship death metal acts released their most mediocre effort to date, you'd want them to take to their time when next they enter the studio. If the members of Deicide are to be believed, this was not the case for In Torment In Hell, a purported rush job at the bequest of Roadrunner. Why am I not surprised? This is the same label, after all, which rose (or fell) from genuine greatness in the 80s to one of the trendiest cash whores in all the extreme music industry. The label that, two years hence, would release the worthless 'Best of' Deicide compilation to squeeze a few more bucks beyond this heap of negligible returns...

As it turns out, though, the production and the album art (which isn't frankly all that bad, merely a re-integration of past cover symbols) are not the only impediments to this wretched low. The songwriting is equally to blame, a collection of mundane and uninteresting riffs that offer nothing the band hadn't already delivered in exponentially greater quality on their formative releases Deicide (1990) and Legion (1992). In fact, the music here is so mediocre that it makes the vapid, ridiculous leads sound positively angelic by comparison, as wild and meaningless as they tend to be. In Torment In Hell is perhaps closer to the band's roots than as Insiniteratehymn, but where that album still had the capacity to bust out a half-decent guitar pattern, these are treacherously forgotten within seconds of their passing. Your typical mix of grooving chugs over double bass and explosive old school speed picking that in no way comes off effectively malevolent or even muscular (arguably the band's one strength on their better works).

The vocals might occasionally resonate along with Benton's finer performances, but their meter comes off wholly generic and derivative of the band's back catalog. I'm seriously hard pressed to think of even one riff I appreciated on the album. Even the tighter tracks like the mosh intensive "Let It Be Done" and "Imminent Doom", or the thrashing closer "Lurking Among Us" fall flat on their inverted crosses. Don't even get me started on the title track, which is perhaps the worst on the album, a poor choice for an opener. As the band would agree, the mix sounds like shit. Pick any random demo from a brutal death metal band around the turn of the century and you're likely to find better. I like the zip of the leads, but only because their frivolous tone makes them stand pitchfork and horns above the rest of this lazy, lamentable lattice. Deicide have released other disappointments through their career, but this might have given Jesus the last laugh if they hadn't decided to survive through it.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. In Torment In Hell (Feat. Bob Larson) 4:02
2. Christ Don't Care 2:51
3. Vengeance Will Be Mine 4:24
4. Imminent Doom 3:41
5. Child Of God 3:35
6. Let It Be Done 3:34
7. Worry In The House Of Thieves 4:16
8. Lurking Among Us 4:34



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Written-By [All Lyrics] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Rlr_uBhZxjE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

"Insineratehymn" to bodajże piąty duży krążek Deicide. Cieszy fakt, że od tylu lat zespół gra wciąż w niezmienionym składzie, są już legendą sceny deathmetalowej, jednak dziś nie błyszczą jak kiedyś.

Płytę rozpoczyna "Bible Basher", który mógłby być wyznacznikiem tego, co dzieje się w kolejnych 30 minutach. Utwory są przeważnie szybkie, nie brakuje tu jednak rytmicznych, dynamicznych riffów. Kompozycje okraszone są licznymi zmianami tempa, jak również ładnymi, czasem nie-deicidowymi solówkami. Głos Bentona nadal jest głęboki, porażający, ale jednak chyba stracił swoją dawną diabelskość. Warstwa tekstowa po raz kolejny przedstawia Deicide jako zespół antykościelny, czy też antychrześcijański, jednakże część tekstów traktuje o ostatnich wydarzeniach w życiu Bentona.

"Insineratehymn" ma ciekawe brzmienie, nie jest całkowicie czyste, takie bowiem nie pasowałoby do charakteru muzyki Deicide. Niestety tej płycie brak dawnej agresji. Z jednej strony wydaje się, że jest bardzo spójna, przy drugim przesłuchaniu można mieć jednak wrażenie, że utwory pochodzą z różnych albumów. Tradycyjnie także "Insineratehymn" jest płytą krótką. Wśród dziesięciu kompozycji polecam "Worst Enemy" i "Refusal Of Penance". Ale jedno wiem na pewno, nigdy żadna ich płyta nie będzie lepsza od debiutanckiej.

m00n


Wstyd! Porażka! Rozczarowanie! Pomyłka! Może wydać się to dziwne, ale powyższe, nieprzepełnione entuzjazmem zawołania tyczą się właśnie „dzieła” Deicide, zespołu, za którego twórczość do połowy 2000 roku dałbym się pokroić. Miały być radykalne zmiany, powrót do grania brutalniejszego i bardziej surowego w formie, a wyszła… no właśnie, wtórna i niezbyt rajcująca muzyka, zdecydowanie przez małe „m”. Otwierający płytę „Bible Basher” (bajdełej – od 5 sekundy zalatuje „Bastard Of Christ”, ale to nie problem) jest jeszcze tym, do czego ekipa Bentona nas przyzwyczaiła: jest szybko, chwytliwie, skocznie, brutalnie, ale i niestety bardzo krótko (niespełna dwie i pół minuty). To, co się dzieje później, wprawia w niemałe osłupienie – zespół bawi się w zwolnienia, których od zarania dziejów przecież unikał. Za sprawą Insineratehymn wiemy czemu tak było – po prostu nie potrafili grać wolno i z sensem. Póki napierdalają, dbając o dynamikę i intensywność, to wszystko jest w porządku, bez wodotrysków (abstrahując od zajebistego w całości „Bible Basher”), ale OK – takie partie w „Standing In The Flames”, „Halls Of Warship”, „Suffer Again” czy „Apocalyptic Fear” wypadają bardzo fajnie i dostarczają trochę radochy. Dramat i nuda pojawiają się, gdy przychodzi jakiś wolny fragment – brzmi to sztucznie, kwadratowo, nie ma w tym za grosz polotu, jest wyprane z energii, wciśnięte na siłę i kompletnie nieprzekonywujące. Na pewno płycie nie pomaga też niewielka ilość solówek, nieco zmodyfikowany wokal Glena (jest bliższy temu z „Once Upon The Cross”, a to oznacza mniejszą ekspresję oraz czytelność) czy bardzo średnia produkcja (czego jak czego, ale takich demówkowych zapędów wcale nie pojmuję) – czyli elementy, które w założeniach miały spotęgować brutalność i diabelstwo. Sorki, nic takiego się nie stało. Mimo, iż przesłuchiwałem ten album setki razy (tu pojawia się mały paradoks, bo kto tak często słucha przeciętnej płyty) i nabrałem doń sporego dystansu, to nadal nie potrafię na luzie przyswoić sobie takiego oblicza Deicide i nadal czuję się oszukany. Spodziewałem się monumentu i kolejnego gwoździa do trumny chrześcijaństwa, a tu dupa. W kończącym krążek „Refusal Of Penance” Glen śpiewa, że „zawsze był instrumentem Szatana” – w tym przypadku instrument się rozstroił. Pewnie przez wilgoć w sali prób.

demo

The first five or so minutes of Insinteratehymn promise a few husky thrashing maneuvers smothered in Glen Benton's percussive barking and grunting, but ultimately it winds down into what might be their most mediocre studio offering. It's a punctual, stripped down affair upon which the most bare of concepts are repeatedly hammered in predictable processions of mundane brutality. Once again, I am left with an underwhelmed impression of this so-called legendary death metal band, and once again, I neglect to believe they are worth the hovering hype that has accompanied them since they broke out in the early 90s. Deicide can play their instruments along with the more practiced of their fellow craftsmen, but compelling they aren't.

The initial potential unleashed is through the streaming venom of "Bible Basher", rapid guitar work of a more melodic, modernized feel, until the verse arrives, vocals following directly along the arc of the punching riffs. Yet another of Deicide's myriad blasphemies focused on ye olde deer in the headlights, the Christian minister and follower. By this point, as a new century was dawning upon us, and I'm pretty sure we had all 'got it' already. I take no issue with this band's stance on organized religions, in fact I may damn well share it, but there must be an intriguing way to pursue the stance beyond what seem like the rantings of a bitter teen kicked out of Sunday School. Benton is not the foulest lyricist in the genre by a long shot, but just think how cool a deeper, more ambitious, intellectual excavation might come off in his hands?

Alas, the rambling sacrilege is not even the weak point of this album, but a series of diminishing returns in how the songs are written, like descending a ladder of quality. "Forever Hate You", "Standing in the Flames", and "Remnant of a Hopeless Path" are all ridden with increasingly dull death/thrash grooves; good intentions gone awry when the transitions and tempo shifts fail to produce anything of note. The leads toil and tear through the raucous mass of muted chugging like knifes through gelatin, but they're rarely memorable in of themselves. A number of the tracks are even more mediocre and meandering than these, like the ceaseless groove and chug of "The Gift That Keeps On Giving".

Even when the band experiment with the clinical swerving of "Suffer Again" or "Worst Enemy", the steam is too quickly lost, and the best that could be said of "Apocalyptic Fear" and "Refusal of Penance" is that they conjure up half-decent thrash riffs in their dry environments. Compared to the bluster and brutality of a Legion or even Once Upon the Cross, Insineratehymn seems to lack even the most banal malevolence the band were able to stir up though their lyrics. In a sense, this album almost seems like Deicide-lite, caffeine free carnage. The production feels all too processed and boring, and the simplification of the composition just doesn't work in its favor. Hardly an offensive work to be sacrificed upon the suck-pile, but neither is it worth a repeated glance when so many better alternatives exist, even from the band's own stock.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Bible Basher
2. Forever Hate You
3. Standing In the Flames
4. Remnant Of a Hopeless Path
5. The Gift That Keeps on Giving
6. Halls Of Warship
7. Suffer Again
8. Worst Enemy
9. Apocalyptic Fear
10. Refusal Of Penance



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Lyrics By - Glen Benton
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Wi5O-4gWDqM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

"Insineratehymn" to bodajże piąty duży krążek Deicide. Cieszy fakt, że od tylu lat zespół gra wciąż w niezmienionym składzie, są już legendą sceny deathmetalowej, jednak dziś nie błyszczą jak kiedyś.

Płytę rozpoczyna "Bible Basher", który mógłby być wyznacznikiem tego, co dzieje się w kolejnych 30 minutach. Utwory są przeważnie szybkie, nie brakuje tu jednak rytmicznych, dynamicznych riffów. Kompozycje okraszone są licznymi zmianami tempa, jak również ładnymi, czasem nie-deicidowymi solówkami. Głos Bentona nadal jest głęboki, porażający, ale jednak chyba stracił swoją dawną diabelskość. Warstwa tekstowa po raz kolejny przedstawia Deicide jako zespół antykościelny, czy też antychrześcijański, jednakże część tekstów traktuje o ostatnich wydarzeniach w życiu Bentona.

"Insineratehymn" ma ciekawe brzmienie, nie jest całkowicie czyste, takie bowiem nie pasowałoby do charakteru muzyki Deicide. Niestety tej płycie brak dawnej agresji. Z jednej strony wydaje się, że jest bardzo spójna, przy drugim przesłuchaniu można mieć jednak wrażenie, że utwory pochodzą z różnych albumów. Tradycyjnie także "Insineratehymn" jest płytą krótką. Wśród dziesięciu kompozycji polecam "Worst Enemy" i "Refusal Of Penance". Ale jedno wiem na pewno, nigdy żadna ich płyta nie będzie lepsza od debiutanckiej.

m00n


Wstyd! Porażka! Rozczarowanie! Pomyłka! Może wydać się to dziwne, ale powyższe, nieprzepełnione entuzjazmem zawołania tyczą się właśnie „dzieła” Deicide, zespołu, za którego twórczość do połowy 2000 roku dałbym się pokroić. Miały być radykalne zmiany, powrót do grania brutalniejszego i bardziej surowego w formie, a wyszła… no właśnie, wtórna i niezbyt rajcująca muzyka, zdecydowanie przez małe „m”. Otwierający płytę „Bible Basher” (bajdełej – od 5 sekundy zalatuje „Bastard Of Christ”, ale to nie problem) jest jeszcze tym, do czego ekipa Bentona nas przyzwyczaiła: jest szybko, chwytliwie, skocznie, brutalnie, ale i niestety bardzo krótko (niespełna dwie i pół minuty). To, co się dzieje później, wprawia w niemałe osłupienie – zespół bawi się w zwolnienia, których od zarania dziejów przecież unikał. Za sprawą Insineratehymn wiemy czemu tak było – po prostu nie potrafili grać wolno i z sensem. Póki napierdalają, dbając o dynamikę i intensywność, to wszystko jest w porządku, bez wodotrysków (abstrahując od zajebistego w całości „Bible Basher”), ale OK – takie partie w „Standing In The Flames”, „Halls Of Warship”, „Suffer Again” czy „Apocalyptic Fear” wypadają bardzo fajnie i dostarczają trochę radochy. Dramat i nuda pojawiają się, gdy przychodzi jakiś wolny fragment – brzmi to sztucznie, kwadratowo, nie ma w tym za grosz polotu, jest wyprane z energii, wciśnięte na siłę i kompletnie nieprzekonywujące. Na pewno płycie nie pomaga też niewielka ilość solówek, nieco zmodyfikowany wokal Glena (jest bliższy temu z „Once Upon The Cross”, a to oznacza mniejszą ekspresję oraz czytelność) czy bardzo średnia produkcja (czego jak czego, ale takich demówkowych zapędów wcale nie pojmuję) – czyli elementy, które w założeniach miały spotęgować brutalność i diabelstwo. Sorki, nic takiego się nie stało. Mimo, iż przesłuchiwałem ten album setki razy (tu pojawia się mały paradoks, bo kto tak często słucha przeciętnej płyty) i nabrałem doń sporego dystansu, to nadal nie potrafię na luzie przyswoić sobie takiego oblicza Deicide i nadal czuję się oszukany. Spodziewałem się monumentu i kolejnego gwoździa do trumny chrześcijaństwa, a tu dupa. W kończącym krążek „Refusal Of Penance” Glen śpiewa, że „zawsze był instrumentem Szatana” – w tym przypadku instrument się rozstroił. Pewnie przez wilgoć w sali prób.

demo

The first five or so minutes of Insinteratehymn promise a few husky thrashing maneuvers smothered in Glen Benton's percussive barking and grunting, but ultimately it winds down into what might be their most mediocre studio offering. It's a punctual, stripped down affair upon which the most bare of concepts are repeatedly hammered in predictable processions of mundane brutality. Once again, I am left with an underwhelmed impression of this so-called legendary death metal band, and once again, I neglect to believe they are worth the hovering hype that has accompanied them since they broke out in the early 90s. Deicide can play their instruments along with the more practiced of their fellow craftsmen, but compelling they aren't.

The initial potential unleashed is through the streaming venom of "Bible Basher", rapid guitar work of a more melodic, modernized feel, until the verse arrives, vocals following directly along the arc of the punching riffs. Yet another of Deicide's myriad blasphemies focused on ye olde deer in the headlights, the Christian minister and follower. By this point, as a new century was dawning upon us, and I'm pretty sure we had all 'got it' already. I take no issue with this band's stance on organized religions, in fact I may damn well share it, but there must be an intriguing way to pursue the stance beyond what seem like the rantings of a bitter teen kicked out of Sunday School. Benton is not the foulest lyricist in the genre by a long shot, but just think how cool a deeper, more ambitious, intellectual excavation might come off in his hands?

Alas, the rambling sacrilege is not even the weak point of this album, but a series of diminishing returns in how the songs are written, like descending a ladder of quality. "Forever Hate You", "Standing in the Flames", and "Remnant of a Hopeless Path" are all ridden with increasingly dull death/thrash grooves; good intentions gone awry when the transitions and tempo shifts fail to produce anything of note. The leads toil and tear through the raucous mass of muted chugging like knifes through gelatin, but they're rarely memorable in of themselves. A number of the tracks are even more mediocre and meandering than these, like the ceaseless groove and chug of "The Gift That Keeps On Giving".

Even when the band experiment with the clinical swerving of "Suffer Again" or "Worst Enemy", the steam is too quickly lost, and the best that could be said of "Apocalyptic Fear" and "Refusal of Penance" is that they conjure up half-decent thrash riffs in their dry environments. Compared to the bluster and brutality of a Legion or even Once Upon the Cross, Insineratehymn seems to lack even the most banal malevolence the band were able to stir up though their lyrics. In a sense, this album almost seems like Deicide-lite, caffeine free carnage. The production feels all too processed and boring, and the simplification of the composition just doesn't work in its favor. Hardly an offensive work to be sacrificed upon the suck-pile, but neither is it worth a repeated glance when so many better alternatives exist, even from the band's own stock.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Bible Basher
2. Forever Hate You
3. Standing In the Flames
4. Remnant Of a Hopeless Path
5. The Gift That Keeps on Giving
6. Halls Of Warship
7. Suffer Again
8. Worst Enemy
9. Apocalyptic Fear
10. Refusal Of Penance



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Lyrics By - Glen Benton
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Wi5O-4gWDqM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Konstelacja metalowych wyjadaczy zebrała się w tym projekcie, aby zionąć dethmetalowym oddechem. Świetna wojenna machina zmiatająca wszystko ze swej drogi.



..::TRACK-LIST::..

1. They Shall Not Grow Old 5:33
Vocals - Karlsson

2. Into The First Wave 4:27
Vocals - Karlsson

3. Who Knows What The Dark Brings 5:28
Vocals - Rudemyr

4. Goliath Revived 4:39
Vocals - Terry

5. Before The Fall 5:28
Vocals - Nordstrom

6. Killzone 5:08
Vocals - Kreft

7. MAC V SOG 5:10
Vocals - Kreft

8. Tunnel Rats 6:46
Vocals - Kreft

9. Into An Ambush 5:35
Vocals - Pettersson

10. Tail-End Charlie 5:27
Vocals - Kreft

11. Hill 937 6:15
Vocals - Kreft

12. Apocalypse 6:11
Vocals - Pettersson

13. Pathfinders 4:57
Vocals - Ingram

14. We Will Rise 5:00
Vocals - Kreft

Tracks 1 and 2 taken from Just Before Dawn - They Shall Not Grow Old
Tracks 3, 4, 5 taken from Just Before Dawn - Who Knows What The Dark Brings
Tracks 6, 7, 8, 9,10 and 11 taken from Just Before Dawn - Battle-Sight Zeroing




https://www.youtube.com/watch?v=wMwyYlTWkA4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Konstelacja metalowych wyjadaczy zebrała się w tym projekcie, aby zionąć dethmetalowym oddechem. Świetna wojenna machina zmiatająca wszystko ze swej drogi.



..::TRACK-LIST::..

1. They Shall Not Grow Old 5:33
Vocals - Karlsson

2. Into The First Wave 4:27
Vocals - Karlsson

3. Who Knows What The Dark Brings 5:28
Vocals - Rudemyr

4. Goliath Revived 4:39
Vocals - Terry

5. Before The Fall 5:28
Vocals - Nordstrom

6. Killzone 5:08
Vocals - Kreft

7. MAC V SOG 5:10
Vocals - Kreft

8. Tunnel Rats 6:46
Vocals - Kreft

9. Into An Ambush 5:35
Vocals - Pettersson

10. Tail-End Charlie 5:27
Vocals - Kreft

11. Hill 937 6:15
Vocals - Kreft

12. Apocalypse 6:11
Vocals - Pettersson

13. Pathfinders 4:57
Vocals - Ingram

14. We Will Rise 5:00
Vocals - Kreft

Tracks 1 and 2 taken from Just Before Dawn - They Shall Not Grow Old
Tracks 3, 4, 5 taken from Just Before Dawn - Who Knows What The Dark Brings
Tracks 6, 7, 8, 9,10 and 11 taken from Just Before Dawn - Battle-Sight Zeroing




https://www.youtube.com/watch?v=wMwyYlTWkA4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Czysta, brudna, deathmetalowa perfekcja!
Klasyczny debiut Pungent Stench z 1990 roku zremasterowany! Luksusowe wznowienie 'For God Your Soul… For Me Your Flesh'
Całość zremasterowana przez Erwina Hermsena w Toneshed Studio.



If you are taking the time to read this you should just stop and go buy it . Pungent Stench's first full length (not including the split 12" with Disharmonic Orchestra) is nothing but absolute perfection. Released in 1990 in the heyday of the death metal and grind god days this is one that should not have been over looked by any one. If you were around at this time and got this when it was released it would have pissed on most of the stuff you found to be heavy and paved the way for what was to come in the underground.

From the intro that goes into extreme deformity you are about to get blasted in the face with a sonic two ton fucking sledge hammer. Perfection in their guitar sound , bass that is so distorted that you will want to go purchase ear muffs and vocals that were totally unique for this time period ; wait they all were back then weren't they? Their is no denying that this band was perfect!

The blast beats , the unique thrown in quirky yet heavy as fuck changes in their song structure and just get up and slam your self to death , bouncy , groovy , funky sick sick pits makes this one a classic from the first day i got it when it was released. Their is nothing better in the old school scene than this. Praise is just not possible when trying to put this into words!

Make no mistakes , don't second guess , their is absolutely nothing boring or redundant on any early Pungent Stench release. This being their early masterpiece with the likes of Slayers reign in blood , Celtic Frost's morbid tales , Black Sabbath's master of reality it is up their with all the greats and then some. This is what Sabbath's Iommi would have sounded like if he were in an early 90's underground band.

I miss the days of such perfection on vinyl as i'm sure anyone reading this that was there does. You just can't find anything like this anymore and if you could i'm sure in a perfect world to any die hard old school death collecting freak like myself , thank god their aren't millions of albums like this or we'd be broke. All hail the perfection that is for god your soul and pray a band doesn't come along this great ever again because in this world you'll only be able to see them in fucking stadium seating. Pungent , Fucking , Stench!

One more thing try to stay away from the compact disc release because three songs are remastered! If you can't play albums then get it anyway because your still getting seven of the greatest grinding , sludgy , masterpieces you will ever have the privilege of owning ; period.

hellhippie



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Original Album:
1. Intro / Extreme Deformity 4:57
2. Hypnos 3:09
3. For God Your Soul... For Me Your Flesh 7:03
4. Just Let Me Rot 3:45
5. Pungent Stench 2:33
6. Bonesawer 3:38
7. Embalmed In Sulphuric Acid 2:10
8. Blood, Pus And Gastric Juice 4:48
9. Suspended Animation 4:19
10. A Small Lunch 5:44

CD 2:
Rough Mix, Taken from "Death Is Just The Beginning"
1. Suspended Animation 4:19

Recorded Live On 19. 5. 1990 at Arena, Vienna (AT)
2. In The Vault 3:32
3. Mucous Secretion 3:13
4. Bonesawer 3:42
5. Pulsating Protoplasma 3:22
6. Dead Body Love 4:46
7. A Small Lunch 7:33
8. Dead Body Love 2:35
9. Blood Pus & Gastric Juice 4:44
10. Rip You Without Care 4:02



..::OBSADA::..

Drums - Wank
Guitar, Vocals - Schirenc
Bass - Perkowski



https://www.youtube.com/watch?v=Ox-3ymzPam8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Czysta, brudna, deathmetalowa perfekcja!
Klasyczny debiut Pungent Stench z 1990 roku zremasterowany! Luksusowe wznowienie 'For God Your Soul… For Me Your Flesh'
Całość zremasterowana przez Erwina Hermsena w Toneshed Studio.



If you are taking the time to read this you should just stop and go buy it . Pungent Stench's first full length (not including the split 12" with Disharmonic Orchestra) is nothing but absolute perfection. Released in 1990 in the heyday of the death metal and grind god days this is one that should not have been over looked by any one. If you were around at this time and got this when it was released it would have pissed on most of the stuff you found to be heavy and paved the way for what was to come in the underground.

From the intro that goes into extreme deformity you are about to get blasted in the face with a sonic two ton fucking sledge hammer. Perfection in their guitar sound , bass that is so distorted that you will want to go purchase ear muffs and vocals that were totally unique for this time period ; wait they all were back then weren't they? Their is no denying that this band was perfect!

The blast beats , the unique thrown in quirky yet heavy as fuck changes in their song structure and just get up and slam your self to death , bouncy , groovy , funky sick sick pits makes this one a classic from the first day i got it when it was released. Their is nothing better in the old school scene than this. Praise is just not possible when trying to put this into words!

Make no mistakes , don't second guess , their is absolutely nothing boring or redundant on any early Pungent Stench release. This being their early masterpiece with the likes of Slayers reign in blood , Celtic Frost's morbid tales , Black Sabbath's master of reality it is up their with all the greats and then some. This is what Sabbath's Iommi would have sounded like if he were in an early 90's underground band.

I miss the days of such perfection on vinyl as i'm sure anyone reading this that was there does. You just can't find anything like this anymore and if you could i'm sure in a perfect world to any die hard old school death collecting freak like myself , thank god their aren't millions of albums like this or we'd be broke. All hail the perfection that is for god your soul and pray a band doesn't come along this great ever again because in this world you'll only be able to see them in fucking stadium seating. Pungent , Fucking , Stench!

One more thing try to stay away from the compact disc release because three songs are remastered! If you can't play albums then get it anyway because your still getting seven of the greatest grinding , sludgy , masterpieces you will ever have the privilege of owning ; period.

hellhippie



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Original Album:
1. Intro / Extreme Deformity 4:57
2. Hypnos 3:09
3. For God Your Soul... For Me Your Flesh 7:03
4. Just Let Me Rot 3:45
5. Pungent Stench 2:33
6. Bonesawer 3:38
7. Embalmed In Sulphuric Acid 2:10
8. Blood, Pus And Gastric Juice 4:48
9. Suspended Animation 4:19
10. A Small Lunch 5:44

CD 2:
Rough Mix, Taken from "Death Is Just The Beginning"
1. Suspended Animation 4:19

Recorded Live On 19. 5. 1990 at Arena, Vienna (AT)
2. In The Vault 3:32
3. Mucous Secretion 3:13
4. Bonesawer 3:42
5. Pulsating Protoplasma 3:22
6. Dead Body Love 4:46
7. A Small Lunch 7:33
8. Dead Body Love 2:35
9. Blood Pus & Gastric Juice 4:44
10. Rip You Without Care 4:02



..::OBSADA::..

Drums - Wank
Guitar, Vocals - Schirenc
Bass - Perkowski



https://www.youtube.com/watch?v=Ox-3ymzPam8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

No proszę, chciałem to mam. Jeśli pamiętacie, jakieś pięć lat temu Godz ov War wydało EP-kę tego rosyjsko - ukraińskiego tworu, którą to zresztą mocno tutaj polecałem, mając nadzieję, że kolejnym uderzeniem zespół potwierdzi swoją wartość. W międzyczasie panowie przenieśli się za naszą zachodnią granicę, być może z powodów politycznych, ale ostatecznie słowo ciałem się stało, i ponownie nakładem krajowego wydawcy, światło dzienne ujrzy pełen materiał Kadavereich. Jest on w prostej linii kontynuacją stylu znanego z „Radiance of Doom”. O ile w tematyce deathmetalowej wszystko w zasadzie zostało już powiedziane, to jednak co jakiś czas pojawiają się zespoły, które potrafią zagrać „piosenki znane i lubiane” po swojemu. I nie chodzi mi w tym przypadku o kopiowanie, w nawet niewiadomo jak udany sposób, któregokolwiek z klasyków, czy nawet odłam, a twórczość opartą na wielu wzorcach. Kadavereich to taki potwór, który niejedno pożarł, i właśnie tym wszystkim na nas rzyga. Już sam wstęp do otwierającego album „Perversion of the Mysteries” wiele mówi. Niby marszowe rytmy, sugerujące, że za chwilę spadnie nam na głowę tona napalmu, a jednak okraszone melodią z zupełnie innej bajki. To jedynie mała zapowiedź, bo na „Perversa Misteria” namieszane zostało z rozmachem. Chwilami wystawieni jesteśmy na typowo warmetalowe kanonady, gdzie tynk się sypie ze ścian, i nigdzie nie widać ratunku, by za chwilę linie gitarowe kompletnie nas przestroiły nutą na podobieństwo Impetuous Ritual czy Portal. Zresztą sposobów kostkowania usłyszycie tutaj co najmniej kilka. Poza wspomnianymi, bezlitosnymi harmoniami, wymyślonymi onegdaj przez Blasphemy, przez australijskie zawijasy, mocarne, rytmiczne akordy a’la Funebrarum, po zaciągi z Florydy, Nowego Yorku i okolic. A to wszystko tak umiejętnie scalone w nierozerwalny monolit, tak soczyście polane smołą, tak genialnie poskładane, że nic tylko przyklasnąć. Gęstość tych dźwięków to prawdziwa lawa, i bynajmniej różnicy żadnej nie czyni, czy panowie akurat gnają przed siebie na pełnej prędkości, czy zwolnią ostro niczym przestrzegający przepisów drogowych kierowca przed znakiem „stop”, ale bynajmniej nie zlewająca się jedynie w parującą masę. Jeśli bowiem chodzi o selektywność, to wszystko tutaj jest idealnie wręcz selektywne. Oczywiście w stylu organicznym, nie szpitalnym. Do tego wszystkiego dorzucono naprawdę potężne wokale, pogłębiające przesączającą całość grozę. Znalazło się tu miejsce także dla kapki klawiszy, użytych jednak bardzo oszczędnie, i nie jako pozytywka w tle, a budującego napięcie instrumentu, wybrzmiewającego gdzieś w oddali niczym syrena alarmowa. Cholernie mocny album nagrali panowie z Kadavereich. O ile EP-ka dawała jeszcze jakieś szanse na przetrwanie, tak tutaj, kiedy wybrzmiewa ostatni dźwięk, żywej duszy nie widać po sam horyzont. Wszędzie tylko ogień, dym, zgliszcza i przenikające wszystko promieniowanie. Totalna zagłada.

jesusatan



..::TRACK-LIST::..

1. Perversion of the Mysteries 06:46
2. Radiance of Doom 04:55
3. Mortar Severus Caracalla 03:15
4. Sun-Horned God 03:12
5. In Torment of Oblivion 04:47
6. Arrows of Ahriman 06:05
7. Panzercletian 04:57
8. Spawn Invictus 05:03
9. Tauroctony 04:34



..::OBSADA::..

Kist - Drums, Voices
Panzer - Guitars
Daemorph - Bass, Keys/Samples

Guest guitar on 'Sun-Horned God' and 'Arrows Of Ahriman' - Void.



https://www.youtube.com/watch?v=oXEfdZm_4ME


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

No proszę, chciałem to mam. Jeśli pamiętacie, jakieś pięć lat temu Godz ov War wydało EP-kę tego rosyjsko - ukraińskiego tworu, którą to zresztą mocno tutaj polecałem, mając nadzieję, że kolejnym uderzeniem zespół potwierdzi swoją wartość. W międzyczasie panowie przenieśli się za naszą zachodnią granicę, być może z powodów politycznych, ale ostatecznie słowo ciałem się stało, i ponownie nakładem krajowego wydawcy, światło dzienne ujrzy pełen materiał Kadavereich. Jest on w prostej linii kontynuacją stylu znanego z „Radiance of Doom”. O ile w tematyce deathmetalowej wszystko w zasadzie zostało już powiedziane, to jednak co jakiś czas pojawiają się zespoły, które potrafią zagrać „piosenki znane i lubiane” po swojemu. I nie chodzi mi w tym przypadku o kopiowanie, w nawet niewiadomo jak udany sposób, któregokolwiek z klasyków, czy nawet odłam, a twórczość opartą na wielu wzorcach. Kadavereich to taki potwór, który niejedno pożarł, i właśnie tym wszystkim na nas rzyga. Już sam wstęp do otwierającego album „Perversion of the Mysteries” wiele mówi. Niby marszowe rytmy, sugerujące, że za chwilę spadnie nam na głowę tona napalmu, a jednak okraszone melodią z zupełnie innej bajki. To jedynie mała zapowiedź, bo na „Perversa Misteria” namieszane zostało z rozmachem. Chwilami wystawieni jesteśmy na typowo warmetalowe kanonady, gdzie tynk się sypie ze ścian, i nigdzie nie widać ratunku, by za chwilę linie gitarowe kompletnie nas przestroiły nutą na podobieństwo Impetuous Ritual czy Portal. Zresztą sposobów kostkowania usłyszycie tutaj co najmniej kilka. Poza wspomnianymi, bezlitosnymi harmoniami, wymyślonymi onegdaj przez Blasphemy, przez australijskie zawijasy, mocarne, rytmiczne akordy a’la Funebrarum, po zaciągi z Florydy, Nowego Yorku i okolic. A to wszystko tak umiejętnie scalone w nierozerwalny monolit, tak soczyście polane smołą, tak genialnie poskładane, że nic tylko przyklasnąć. Gęstość tych dźwięków to prawdziwa lawa, i bynajmniej różnicy żadnej nie czyni, czy panowie akurat gnają przed siebie na pełnej prędkości, czy zwolnią ostro niczym przestrzegający przepisów drogowych kierowca przed znakiem „stop”, ale bynajmniej nie zlewająca się jedynie w parującą masę. Jeśli bowiem chodzi o selektywność, to wszystko tutaj jest idealnie wręcz selektywne. Oczywiście w stylu organicznym, nie szpitalnym. Do tego wszystkiego dorzucono naprawdę potężne wokale, pogłębiające przesączającą całość grozę. Znalazło się tu miejsce także dla kapki klawiszy, użytych jednak bardzo oszczędnie, i nie jako pozytywka w tle, a budującego napięcie instrumentu, wybrzmiewającego gdzieś w oddali niczym syrena alarmowa. Cholernie mocny album nagrali panowie z Kadavereich. O ile EP-ka dawała jeszcze jakieś szanse na przetrwanie, tak tutaj, kiedy wybrzmiewa ostatni dźwięk, żywej duszy nie widać po sam horyzont. Wszędzie tylko ogień, dym, zgliszcza i przenikające wszystko promieniowanie. Totalna zagłada.

jesusatan



..::TRACK-LIST::..

1. Perversion of the Mysteries 06:46
2. Radiance of Doom 04:55
3. Mortar Severus Caracalla 03:15
4. Sun-Horned God 03:12
5. In Torment of Oblivion 04:47
6. Arrows of Ahriman 06:05
7. Panzercletian 04:57
8. Spawn Invictus 05:03
9. Tauroctony 04:34



..::OBSADA::..

Kist - Drums, Voices
Panzer - Guitars
Daemorph - Bass, Keys/Samples

Guest guitar on 'Sun-Horned God' and 'Arrows Of Ahriman' - Void.



https://www.youtube.com/watch?v=oXEfdZm_4ME


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Australijski Portal zna brzydotę.
Rozkoszują się nią. Celebrują ją. Konsumują, pożerają i wymiotują nią w sposób, jaki mało który inny zespół metalowy mógłby sobie wyobrazić.

To wiele znaczy - w świecie death metalu brzydota króluje niepodzielnie, a kiedy jeden zespół potrafi osiągnąć poziom tak gardłowego, zatykającego jelita horroru, to jest to coś godnego oklasków, nawet jeśli 'dlaczego' to robi, czasem wymyka się prostemu wytłumaczeniu.
Jednak dla tych, którzy są dobrze obeznani z ekstremalnym metalem, ta riposta przychodzi im dość łatwo - bo potrafią.

FA

The only thing that would make sense of how this album came to be is the following scenario: Portal managed to somehow open a gateway to the realms of the Great Old Ones and were granted supernatural powers by malicious beings, such as Azathoth, Nyarlathotep, Yog-Sothoth, Tsathoggua and obviously Cthulhu. And soon enough, Portal decided to put their newfound powers into good use…and that is how Vexovoid came to be. If you have a more likely explanation please let me know.

So all that aside, Portal continue to do what they know how to do the best: create unconventional death metal that most people will probably be unable to tolerate, but this time they have outdone themselves with Vexovoid, and this here is probably the darker that death metal can get. Seriously the malice and pure evilness of this album is unparalleled, it is completely chaotic, it does not feature almost any melodies, the rhythmic patterns are weird to say the least and the atmosphere is as dark as one of H.P. Lovecraft’s books.

From the opening track of the album “Kilter” you realize that this will not be an easy album to listen to, even with its short duration (about thirty-five minutes). The guitar leads are impressively dissonant, the drums are hitting relentlessly and the vocals sound like they are coming through the deepest, most buried and long forgotten dungeons of hell. The trip to the outer dimensions continues the more you listen to this album, from the more easy listening (compared to the other tracks of the album, they sound like hits) songs like, “Curtain” and “Awryeon” to the completely crazy “Orbmorphia, “ I think that there are some jazz influences at places in this one but would not say for sure (how the fuck can I?), and “The Back Wards," to finally reach the pitch black darkness of the monumental “Plasm” and the closing instrumental track of the album “Oblotten," seriously now, this is the stuff that nightmares are made of.

So if you think that you are an extreme music fan (better think again), this is an album that will challenge even you, we are probably talking about the most extreme kind of death metal that there currently is out there, it might not be the fastest or the heaviest record around but it is definitely one of the nastiest and the meanest that you will hear.

Spyros Stasis



..::TRACK-LIST::..

1. Kilter 05:46
2. The Back Wards 04:16
3. Curtain 05:57
4. Plasm 05:46
5. Awryeon 04:21
6. Orbmorphia 02:40
7. Oblotten 05:16



..::OBSADA::..

The Curator - vocals
Horror Illogium - lead guitar
Aphotic Mote - rhythm guitar
Ignis Fatuus - drums
Omenous Fugue - bass guitar



https://www.youtube.com/watch?v=5uWd-3m2zMY



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Australijski Portal zna brzydotę.
Rozkoszują się nią. Celebrują ją. Konsumują, pożerają i wymiotują nią w sposób, jaki mało który inny zespół metalowy mógłby sobie wyobrazić.

To wiele znaczy - w świecie death metalu brzydota króluje niepodzielnie, a kiedy jeden zespół potrafi osiągnąć poziom tak gardłowego, zatykającego jelita horroru, to jest to coś godnego oklasków, nawet jeśli 'dlaczego' to robi, czasem wymyka się prostemu wytłumaczeniu.
Jednak dla tych, którzy są dobrze obeznani z ekstremalnym metalem, ta riposta przychodzi im dość łatwo - bo potrafią.

FA

The only thing that would make sense of how this album came to be is the following scenario: Portal managed to somehow open a gateway to the realms of the Great Old Ones and were granted supernatural powers by malicious beings, such as Azathoth, Nyarlathotep, Yog-Sothoth, Tsathoggua and obviously Cthulhu. And soon enough, Portal decided to put their newfound powers into good use…and that is how Vexovoid came to be. If you have a more likely explanation please let me know.

So all that aside, Portal continue to do what they know how to do the best: create unconventional death metal that most people will probably be unable to tolerate, but this time they have outdone themselves with Vexovoid, and this here is probably the darker that death metal can get. Seriously the malice and pure evilness of this album is unparalleled, it is completely chaotic, it does not feature almost any melodies, the rhythmic patterns are weird to say the least and the atmosphere is as dark as one of H.P. Lovecraft’s books.

From the opening track of the album “Kilter” you realize that this will not be an easy album to listen to, even with its short duration (about thirty-five minutes). The guitar leads are impressively dissonant, the drums are hitting relentlessly and the vocals sound like they are coming through the deepest, most buried and long forgotten dungeons of hell. The trip to the outer dimensions continues the more you listen to this album, from the more easy listening (compared to the other tracks of the album, they sound like hits) songs like, “Curtain” and “Awryeon” to the completely crazy “Orbmorphia, “ I think that there are some jazz influences at places in this one but would not say for sure (how the fuck can I?), and “The Back Wards," to finally reach the pitch black darkness of the monumental “Plasm” and the closing instrumental track of the album “Oblotten," seriously now, this is the stuff that nightmares are made of.

So if you think that you are an extreme music fan (better think again), this is an album that will challenge even you, we are probably talking about the most extreme kind of death metal that there currently is out there, it might not be the fastest or the heaviest record around but it is definitely one of the nastiest and the meanest that you will hear.

Spyros Stasis



..::TRACK-LIST::..

1. Kilter 05:46
2. The Back Wards 04:16
3. Curtain 05:57
4. Plasm 05:46
5. Awryeon 04:21
6. Orbmorphia 02:40
7. Oblotten 05:16



..::OBSADA::..

The Curator - vocals
Horror Illogium - lead guitar
Aphotic Mote - rhythm guitar
Ignis Fatuus - drums
Omenous Fugue - bass guitar



https://www.youtube.com/watch?v=5uWd-3m2zMY



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Germańce grają przepotężny death doom pełen zgnilizny posypanej gruzem. Wystarczy posłuchać trzy masakrujące demosy, które tylko trochę bardziej jakby chujowo nagrać a świat by uwierzył, że oni grali już w 1991 roku. No ale demosy są z lat 2021/2022 i zawierają absolutnie genialny decior.

Hajasz


CD that compiles the three demos from '21 and '22 plus three bonuses from this German band of very heavy mid-tempo Death Metal with influences in the vein of MYTHIC, ROTTREVORE, DERKETA, RIPPIKOULU...



..::TRACK-LIST::..

From demo 'Putrefaction' 2021
1. Ripping Tombs
2. Putrid Death
3. Bonedress

From demo 'Morbification' 2022
4. The Organs Crawler
5. Necrotic Rapture
6. Sentenced To Mold

From demo 'Dissemination' 2022
7. Corpse Disembodied
8. Necrophilic Impetus
9. Postmortal Defloration
10. Otherworldly Slime

Bonus Tracks from Split:
11. Void Kings
12. Maggots Reign
13. Offalic Dreams



..::OBSADA::..

G. - Guitars, Vocals
L. - Guitars
E. - Bass
J. - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=Ny7xuchLDCA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Germańce grają przepotężny death doom pełen zgnilizny posypanej gruzem. Wystarczy posłuchać trzy masakrujące demosy, które tylko trochę bardziej jakby chujowo nagrać a świat by uwierzył, że oni grali już w 1991 roku. No ale demosy są z lat 2021/2022 i zawierają absolutnie genialny decior.

Hajasz


CD that compiles the three demos from '21 and '22 plus three bonuses from this German band of very heavy mid-tempo Death Metal with influences in the vein of MYTHIC, ROTTREVORE, DERKETA, RIPPIKOULU...



..::TRACK-LIST::..

From demo 'Putrefaction' 2021
1. Ripping Tombs
2. Putrid Death
3. Bonedress

From demo 'Morbification' 2022
4. The Organs Crawler
5. Necrotic Rapture
6. Sentenced To Mold

From demo 'Dissemination' 2022
7. Corpse Disembodied
8. Necrophilic Impetus
9. Postmortal Defloration
10. Otherworldly Slime

Bonus Tracks from Split:
11. Void Kings
12. Maggots Reign
13. Offalic Dreams



..::OBSADA::..

G. - Guitars, Vocals
L. - Guitars
E. - Bass
J. - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=Ny7xuchLDCA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zajebiście po dziś dzień pluję sobie w mordę, że przegapiłem prawdopodobnie jedyną okazję, by zobaczyć Wrathprayer na żywca. Było to co prawda jakieś sześć lat temu, ale niesmak i wkurwienie pozostały. Jaki ja żem głupi był, to ja nawet nie. Jedno jest natomiast pewne: twórcy “The Sun of Moloch: The Sublimation of Sulphur’s Essence Which Spawned Death and Life” to mistrzowie gruzu i aż dziw bierze, że trzeba było czekać ponad dekadę na nowy materiał…

I gdy w końcu po dwunastu latach wjechał w odtwarzacz “Enkoimeterion” zostałem szybko wrzucony do głębokiego grobowca pełnego trupów i namacalnego zła. Wrathprayer przez te dwanaście lat nie próżnował, a tylko dojrzewał sobie spokojnie głęboko pod trupią ziemią hodując należycie grobową zgniliznę która, gdy tylko odpowiednio dojrzała, została wydobyta przez uchylenie nagrobnej płyty, rozlewając tym samym po świecie chorą miksturę śmierć jak i czarciego metalu. Ten substrat nasiąkniętego odorem takich załóg jak Teitanblood czy chociażby Grave Miasma co rusz na “Enkoimeterion” otwiera kolejne przestrzenie dusznych i śmierdzących fetorem cmentarnych krypt i zakamarków, gdzie każdy chorobliwy riff czy też jadowity wokal wydostają się na wolność by powoli karmić się truchłem i inną przeżartą przez zło padliną (miażdżący, walcowaty miejscami “Mercy Begets Savagery”). I choć nie jest to już totalny ciężar jak na “In Utter Darkness”, to nadal jest to waga ultra ciężka, która niczym zamykający się sarkofag zgniata powoli każdą, nawet najmniejszą kość przy agonalnym krzyku skazanego na wieczne cierpienie (wyróżniający się “Seelenabgründe”).

Grobowa atmosfera, duszne brzmienie i opętany wokal czynią z “Enkoimeterion” esencję grobowego, śmierć / czarnego metalowego jadu i jeden z najlepszych tworów w tym nie pańskim roku. Posypało gruzem proszę państwa, oj posypało.

Łysy

In this era of hyper-connection and instant gratification, the few artists who operate methodically, deliberately, and with painstaking attention to detail are those most likely to produce meritorious and enduring work. Though sparse, Wrathprayer’s output over the last 15 years has been among the most consistently impressive. Formed in 2006, the duo of guitarist and vocalist God of Torment and drummer Pestifer Fides released their demo in 2009 and, three years later, their debut full-length, The Sun of Moloch, co-released by NWN! and R. Forster’s Ross Bay Cult label. With that album, Wrathprayer, along with bands like Teitanblood and Necros Christos, helped usher in a wave of esoteric Black/Death metal—a novel synthesis of the two genres, infusing the plodding and intricate brutality of death metal with the occult disposition of black metal. Their last recordings were completed in 2014 but remained unreleased until they appeared on the 2017 split release with fellow Chileans Force of Darkness. After lying dormant for a decade, Wrathprayer now reemerge with a malevolent masterpiece entitled Enkoimeterion or the Enlivening of the Spiritual Heirs to Amalek, which finds the band advancing further toward the dark horizon of their sound. Written in 2019-2020 and recorded live in the studio two years later, Enkoimeterion, their second full-length release, showcases masterful composition and enhanced sound quality, far surpassing the band’s earlier work. The title refers to the abaton, or sleep chamber, located within the healing temples dedicated to the Greek god Asclepius, who visited the somnolent guests in their dreams to diagnose their illnesses and reveal the cures—a therapeutic approach to dreaming known as “incubation.” Wrathprayer’s invocation of such arcane concepts is neither haphazard nor ironic; their lyrics offer philosophical and metaphysical insight woven together with poetic fervor. Those inclined can pore over the body of lyrics presented here, untangling and deciphering the various themes, searching for the locus of meaning within. The music is likewise evocative and complex. After opening with a short symphonic excerpt from a work by the modern Chilean composer Prospero Bisquertt Prado, Wrathprayer descend into cavernous regions, immersed in a deep darkness illuminated by hallucinatory visions. Permeating the album is a striated network of bold labyrinthine riffs, sharp-edged and steeped in crimson, drawn taut across the roiling percussive frenzy of the drums. The six new tracks presented here coalesce into something greater, a composite whole that feels complete and expertly composed—an album that stands out amid the uninspired detritus produced in the last decade. As with Wrathprayer’s debut album, Enkoimeterion bears the imprimatur of one of the most visionary occult artists of the last century, Denis Forkas, whose cover art provides the final element, connecting the tripartite presentation of idea, imagery, and sound.

Description by J. Campbell



..::TRACK-LIST::..

1. Lord of Agony 00:49
2. Seed of Corruption 06:36
3. Mercy Begets Savagery 05:33
4. Seelenabgründ 06:01
5. Harpagisometha 06:13
6. Man's Obsolescence 04:46
7. Caliginous Ecstasy 05:15



..::OBSADA::..

Pestifer Fides - Drums
God of Torment - Vocals, Guitars, Bass, Keyboards



https://www.youtube.com/watch?v=cICZ0M1BfJk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zajebiście po dziś dzień pluję sobie w mordę, że przegapiłem prawdopodobnie jedyną okazję, by zobaczyć Wrathprayer na żywca. Było to co prawda jakieś sześć lat temu, ale niesmak i wkurwienie pozostały. Jaki ja żem głupi był, to ja nawet nie. Jedno jest natomiast pewne: twórcy “The Sun of Moloch: The Sublimation of Sulphur’s Essence Which Spawned Death and Life” to mistrzowie gruzu i aż dziw bierze, że trzeba było czekać ponad dekadę na nowy materiał…

I gdy w końcu po dwunastu latach wjechał w odtwarzacz “Enkoimeterion” zostałem szybko wrzucony do głębokiego grobowca pełnego trupów i namacalnego zła. Wrathprayer przez te dwanaście lat nie próżnował, a tylko dojrzewał sobie spokojnie głęboko pod trupią ziemią hodując należycie grobową zgniliznę która, gdy tylko odpowiednio dojrzała, została wydobyta przez uchylenie nagrobnej płyty, rozlewając tym samym po świecie chorą miksturę śmierć jak i czarciego metalu. Ten substrat nasiąkniętego odorem takich załóg jak Teitanblood czy chociażby Grave Miasma co rusz na “Enkoimeterion” otwiera kolejne przestrzenie dusznych i śmierdzących fetorem cmentarnych krypt i zakamarków, gdzie każdy chorobliwy riff czy też jadowity wokal wydostają się na wolność by powoli karmić się truchłem i inną przeżartą przez zło padliną (miażdżący, walcowaty miejscami “Mercy Begets Savagery”). I choć nie jest to już totalny ciężar jak na “In Utter Darkness”, to nadal jest to waga ultra ciężka, która niczym zamykający się sarkofag zgniata powoli każdą, nawet najmniejszą kość przy agonalnym krzyku skazanego na wieczne cierpienie (wyróżniający się “Seelenabgründe”).

Grobowa atmosfera, duszne brzmienie i opętany wokal czynią z “Enkoimeterion” esencję grobowego, śmierć / czarnego metalowego jadu i jeden z najlepszych tworów w tym nie pańskim roku. Posypało gruzem proszę państwa, oj posypało.

Łysy

In this era of hyper-connection and instant gratification, the few artists who operate methodically, deliberately, and with painstaking attention to detail are those most likely to produce meritorious and enduring work. Though sparse, Wrathprayer’s output over the last 15 years has been among the most consistently impressive. Formed in 2006, the duo of guitarist and vocalist God of Torment and drummer Pestifer Fides released their demo in 2009 and, three years later, their debut full-length, The Sun of Moloch, co-released by NWN! and R. Forster’s Ross Bay Cult label. With that album, Wrathprayer, along with bands like Teitanblood and Necros Christos, helped usher in a wave of esoteric Black/Death metal—a novel synthesis of the two genres, infusing the plodding and intricate brutality of death metal with the occult disposition of black metal. Their last recordings were completed in 2014 but remained unreleased until they appeared on the 2017 split release with fellow Chileans Force of Darkness. After lying dormant for a decade, Wrathprayer now reemerge with a malevolent masterpiece entitled Enkoimeterion or the Enlivening of the Spiritual Heirs to Amalek, which finds the band advancing further toward the dark horizon of their sound. Written in 2019-2020 and recorded live in the studio two years later, Enkoimeterion, their second full-length release, showcases masterful composition and enhanced sound quality, far surpassing the band’s earlier work. The title refers to the abaton, or sleep chamber, located within the healing temples dedicated to the Greek god Asclepius, who visited the somnolent guests in their dreams to diagnose their illnesses and reveal the cures—a therapeutic approach to dreaming known as “incubation.” Wrathprayer’s invocation of such arcane concepts is neither haphazard nor ironic; their lyrics offer philosophical and metaphysical insight woven together with poetic fervor. Those inclined can pore over the body of lyrics presented here, untangling and deciphering the various themes, searching for the locus of meaning within. The music is likewise evocative and complex. After opening with a short symphonic excerpt from a work by the modern Chilean composer Prospero Bisquertt Prado, Wrathprayer descend into cavernous regions, immersed in a deep darkness illuminated by hallucinatory visions. Permeating the album is a striated network of bold labyrinthine riffs, sharp-edged and steeped in crimson, drawn taut across the roiling percussive frenzy of the drums. The six new tracks presented here coalesce into something greater, a composite whole that feels complete and expertly composed—an album that stands out amid the uninspired detritus produced in the last decade. As with Wrathprayer’s debut album, Enkoimeterion bears the imprimatur of one of the most visionary occult artists of the last century, Denis Forkas, whose cover art provides the final element, connecting the tripartite presentation of idea, imagery, and sound.

Description by J. Campbell



..::TRACK-LIST::..

1. Lord of Agony 00:49
2. Seed of Corruption 06:36
3. Mercy Begets Savagery 05:33
4. Seelenabgründ 06:01
5. Harpagisometha 06:13
6. Man's Obsolescence 04:46
7. Caliginous Ecstasy 05:15



..::OBSADA::..

Pestifer Fides - Drums
God of Torment - Vocals, Guitars, Bass, Keyboards



https://www.youtube.com/watch?v=cICZ0M1BfJk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten krążek brzmi jak hołd dla złotej ery gatunku, sięgającej XX wieku, kiedy to po świecie grały takie zespoły jak Cannibal Corpse z Chrisem Barnesem na czele, Broken Hope i Deicide...

To ohydny, mdły i nihilistyczny album (co podkreśla mówiony fragment Wernera Herzoga). A co chyba najbardziej przerażające, zespół dopiero się rozkręca...
Kurwuniu! Aż się łezka w oku kręci...

FA


BLOOD MONOLITH is an emerging death metal juggernaut featuring members of Nails, Undeath, Ulthar, and Genocide Pact. Formed by guitarist/vocalist Shelby Lermo (Nails, Ulthar) in 2023 after his exit from Vastum, the goal was to create something even uglier, weirder, and more aggressive operating out of his new home base in the Washington DC/Northern Virginia area. Guitarist Tommy Wall (Undeath) joined Lermo, and the music for BLOOD MONOLITH’s debut LP was soon written. Bassist Nolan (Genocide Pact, Shitstorm) and drummer Nadia Tydings-Lynch (Deliriant Nerve, Brain Tourniquet) rounded out the lineup.

The band’s location ties deeply into their sound, as this epicenter of mass murder and corruption provides constant fuel for boiled-down anger (as well as a rich history of rebellion through music). The album’s title, The Calling of Fire, invokes the internal and external summoning of rage to spit in the face of that seemingly unstoppable, towering evil, and the sonic excess within lands like a broad-daylight assassination.

BLOOD MONOLITH’s unique and unconventional concept and aesthetic sets them apart from the plethora of interchangeable death metal bands currently inhabiting the scene, and their music is miles beyond them as well. There is a DIY mindset and ethic present, but despite the punk and grindcore pedigree of its members, BLOOD MONOLITH plays crazed death metal of the highest order, influenced as much by classics like Morbid Angel and Cannibal Corpse as modern innovators like Defeated Sanity and Dead Congregation. Adorned with cover art by legendary Rudimentary Peni frontman Nick Blinko, The Calling of Fire is a testament to all things musically frenzied and extreme, a brutally succinct statement of nihilism in a world beyond salvation.



..::TRACK-LIST::..

1. Trepanation Worm 03:17
2. The Owl In Daylight 03:50
3. Prayer To Crom 03:22
4. Viscera Vobiscum 03:05
5. Apparatus 03:09
6. Cleansing 02:45
7. Slaughter Garden 03:25
8. Pyroklesis 04:43



..::OBSADA::..

Nolan - Bass
Shelby Lermo - Vocals, Guitars, Keyboards
Nadia Tydings-Lynch - Drums
Tommy Wall - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=1SzkbihewjM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten krążek brzmi jak hołd dla złotej ery gatunku, sięgającej XX wieku, kiedy to po świecie grały takie zespoły jak Cannibal Corpse z Chrisem Barnesem na czele, Broken Hope i Deicide...

To ohydny, mdły i nihilistyczny album (co podkreśla mówiony fragment Wernera Herzoga). A co chyba najbardziej przerażające, zespół dopiero się rozkręca...
Kurwuniu! Aż się łezka w oku kręci...

FA


BLOOD MONOLITH is an emerging death metal juggernaut featuring members of Nails, Undeath, Ulthar, and Genocide Pact. Formed by guitarist/vocalist Shelby Lermo (Nails, Ulthar) in 2023 after his exit from Vastum, the goal was to create something even uglier, weirder, and more aggressive operating out of his new home base in the Washington DC/Northern Virginia area. Guitarist Tommy Wall (Undeath) joined Lermo, and the music for BLOOD MONOLITH’s debut LP was soon written. Bassist Nolan (Genocide Pact, Shitstorm) and drummer Nadia Tydings-Lynch (Deliriant Nerve, Brain Tourniquet) rounded out the lineup.

The band’s location ties deeply into their sound, as this epicenter of mass murder and corruption provides constant fuel for boiled-down anger (as well as a rich history of rebellion through music). The album’s title, The Calling of Fire, invokes the internal and external summoning of rage to spit in the face of that seemingly unstoppable, towering evil, and the sonic excess within lands like a broad-daylight assassination.

BLOOD MONOLITH’s unique and unconventional concept and aesthetic sets them apart from the plethora of interchangeable death metal bands currently inhabiting the scene, and their music is miles beyond them as well. There is a DIY mindset and ethic present, but despite the punk and grindcore pedigree of its members, BLOOD MONOLITH plays crazed death metal of the highest order, influenced as much by classics like Morbid Angel and Cannibal Corpse as modern innovators like Defeated Sanity and Dead Congregation. Adorned with cover art by legendary Rudimentary Peni frontman Nick Blinko, The Calling of Fire is a testament to all things musically frenzied and extreme, a brutally succinct statement of nihilism in a world beyond salvation.



..::TRACK-LIST::..

1. Trepanation Worm 03:17
2. The Owl In Daylight 03:50
3. Prayer To Crom 03:22
4. Viscera Vobiscum 03:05
5. Apparatus 03:09
6. Cleansing 02:45
7. Slaughter Garden 03:25
8. Pyroklesis 04:43



..::OBSADA::..

Nolan - Bass
Shelby Lermo - Vocals, Guitars, Keyboards
Nadia Tydings-Lynch - Drums
Tommy Wall - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=1SzkbihewjM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Od debiutanckiej EP-ki Büddah, która, mówiąc szczerze, absolutnie mnie nie powaliła, minęły trzy lata. W międzyczasie widziałem zespół dwukrotnie na koncercie, i mimo lokalnego patriotyzmu, nie widziałem w tym tworze przesadnego potencjału. Dlatego wielką niespodzianką było pojawienie się dużej płyty Bydgoszczan w… Godz ov War. Było nie było, wytwórni o określonej renomie, gwarantującej określony poziom swoich wydawnictw. Zanim jeszcze włączyłem „Amyotrophy”, zwróciłem uwagę na bardzo dobry obraz zdobiący front tego wydawnictwa, zresztą autorstwa założyciela zespołu, idealnie pasujący do tytułu. Przejdźmy jednak do konkretów czysto muzycznych. Już otwierający całość „Amyotrophy I” pokazuje, że Büddah to już nie ten sam zespół co przy okazji „The Curse of Ferrius”. W przeciągu pięciu i pół minuty, bo tyle trwa ten utwór, częstowani jesteśmy taką ilością pomysłów, dojrzałych pomysłów, trzeba nadmienić, że można doznać lekkiego opadu szczęki. Przy okazji można też wymienić kilka przychodzących do głowy nazw, i dziwnym trafem są to zespoły, które nie stroniły od łamania rytmów i oryginalnego kombinowania. Wspomnę jedynie Pestilence (ten z okolic trzeciej / czwartej płyty) oraz Sadus (choć to chyba głównie przez wychodzące na pierwszy plan linie basu), byście mieli jako taką orientację w terenie. W dalszej części płyty te dwa tematy niejednokrotnie powracają, aczkolwiek często przyprowadzając ze sobą całkiem inne towarzystwo.

Büddah na swoim pełnoprawnym debiucie nie trzymają się sztywno, niczym małpa palmy, jednego stylu. Podobnie, nie powstrzymują się przed nagłymi zmianami tempa czy zaskakującymi, chwilami sprawiającymi wrażenie wręcz chaotycznych, przejściami z riffu w riff. Ciekawie jest też w sferze wokalnej, gdzie barwa głosu, oraz sposób ekspresji, niejednokrotnie mutują podobnie do podkładu muzycznego. Znajdziecie tu garść deathmetalowego pierdolnięcie, sporo śmiertelnej, bardziej technicznej melodii, thrashowego sznytu, odrobinę doomowego klimatu czy blackmetalowego mrozu. I żeby było jeszcze mniej szablonowo, kapkę dźwięków orientalnych w postaci interludium „Law of the Snake”. Przez te wariacje, muzyka zespołu nie jest prosta w odbiorze, i zdecydowanie nie da się jej przetrawić przy jednym podejściu. Z czasem jednak, gdy się już z tymi piosenkami przegryziemy, z pozornie „upaćkanego płótna” zaczyna wyłaniać się coraz to wyraźniejszy obraz. Obraz, niby popełniony znaną paletą barw, jednak na swój sposób oryginalny. Bo jednemu nie można zaprzeczyć. Czy wam ten album siądzie, czy też nie, Büddah są „jacyś”. Nie patrzą wyłącznie na dawno udeptane ścieżki, ale i też szukają swojej. Myślę, że „Amyotrophy” jest odważnym krokiem w dobrym kierunku. Dlatego też dziś moja wiara w lokalnych młodzików odżyła, i będę im mocno kibicował, bo tym razem w ich twórczości potencjał czuć! Mam nadzieję, że ich kolejne wydawnictwo udowodni, iż nie byłem w błędzie. Naprawdę ciekawa płyta.

jesusatan


Debiutancki długograj bydgoskich death metalowców, których granie wystaje czasami dosyć mocno poza sztywne ramy gatunku. Techniczne, ale jednocześnie bardzo organicznie brzmiące partie gitar wsparte aktywną pracą klasycznego i bezprogowego basu (za wszystkie wiosła odpowiada jeden człowiek) przypominają o czasach, gdy death metal znajdował się już w swoim 'dojrzałym' rozwoju z połowy lat 90-tych, ale daleki był jeszcze od syntetycznej pułapki, w którą wpadło tak wiele zespołów starających się upakować jak najwięcej riffów i uderzeń bębnów w każdej sekundzie swojej muzyki. Ciekawe przełamania, orientalne wtręty, budujące nastrój zwolnienia przechodzące w miarowe zgniatacze, nie powodują rozwadniania tradycyjnej brutalności, a wspierająca ją surowa techniczność i świetny, złowieszczo ziejący growl sprawiają, że tego materiału słucha się naprawdę przyjemnie. Chłopaki grają od początku 2026 roku co weekend koncerty razem z Pandemic Outbreak, więc nie przegapcie ich, gdy będą w Waszej okolicy.

Olo



..::TRACK-LIST::..

1. Amyotrophy I 05:33
2. Bowel Fane 02:41
3. Waste of Flesh 03:27
4. Disfigured Ones 04:41
5. Fiend 05:11
6. Mouth Full of Bones MMXXV 04:33
7. Law of the Snake 01:34
8. Serpent’s Scourge 04:26
9. Amyotrophy II 06:58



..::OBSADA::..

Marek Gross - Vocals, Guitars, Bass
Julian Suchtta - Vocals

Igor Jażdżewski - Drums (Session)



https://www.youtube.com/watch?v=aLymeQbSz-k



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Od debiutanckiej EP-ki Büddah, która, mówiąc szczerze, absolutnie mnie nie powaliła, minęły trzy lata. W międzyczasie widziałem zespół dwukrotnie na koncercie, i mimo lokalnego patriotyzmu, nie widziałem w tym tworze przesadnego potencjału. Dlatego wielką niespodzianką było pojawienie się dużej płyty Bydgoszczan w… Godz ov War. Było nie było, wytwórni o określonej renomie, gwarantującej określony poziom swoich wydawnictw. Zanim jeszcze włączyłem „Amyotrophy”, zwróciłem uwagę na bardzo dobry obraz zdobiący front tego wydawnictwa, zresztą autorstwa założyciela zespołu, idealnie pasujący do tytułu. Przejdźmy jednak do konkretów czysto muzycznych. Już otwierający całość „Amyotrophy I” pokazuje, że Büddah to już nie ten sam zespół co przy okazji „The Curse of Ferrius”. W przeciągu pięciu i pół minuty, bo tyle trwa ten utwór, częstowani jesteśmy taką ilością pomysłów, dojrzałych pomysłów, trzeba nadmienić, że można doznać lekkiego opadu szczęki. Przy okazji można też wymienić kilka przychodzących do głowy nazw, i dziwnym trafem są to zespoły, które nie stroniły od łamania rytmów i oryginalnego kombinowania. Wspomnę jedynie Pestilence (ten z okolic trzeciej / czwartej płyty) oraz Sadus (choć to chyba głównie przez wychodzące na pierwszy plan linie basu), byście mieli jako taką orientację w terenie. W dalszej części płyty te dwa tematy niejednokrotnie powracają, aczkolwiek często przyprowadzając ze sobą całkiem inne towarzystwo.

Büddah na swoim pełnoprawnym debiucie nie trzymają się sztywno, niczym małpa palmy, jednego stylu. Podobnie, nie powstrzymują się przed nagłymi zmianami tempa czy zaskakującymi, chwilami sprawiającymi wrażenie wręcz chaotycznych, przejściami z riffu w riff. Ciekawie jest też w sferze wokalnej, gdzie barwa głosu, oraz sposób ekspresji, niejednokrotnie mutują podobnie do podkładu muzycznego. Znajdziecie tu garść deathmetalowego pierdolnięcie, sporo śmiertelnej, bardziej technicznej melodii, thrashowego sznytu, odrobinę doomowego klimatu czy blackmetalowego mrozu. I żeby było jeszcze mniej szablonowo, kapkę dźwięków orientalnych w postaci interludium „Law of the Snake”. Przez te wariacje, muzyka zespołu nie jest prosta w odbiorze, i zdecydowanie nie da się jej przetrawić przy jednym podejściu. Z czasem jednak, gdy się już z tymi piosenkami przegryziemy, z pozornie „upaćkanego płótna” zaczyna wyłaniać się coraz to wyraźniejszy obraz. Obraz, niby popełniony znaną paletą barw, jednak na swój sposób oryginalny. Bo jednemu nie można zaprzeczyć. Czy wam ten album siądzie, czy też nie, Büddah są „jacyś”. Nie patrzą wyłącznie na dawno udeptane ścieżki, ale i też szukają swojej. Myślę, że „Amyotrophy” jest odważnym krokiem w dobrym kierunku. Dlatego też dziś moja wiara w lokalnych młodzików odżyła, i będę im mocno kibicował, bo tym razem w ich twórczości potencjał czuć! Mam nadzieję, że ich kolejne wydawnictwo udowodni, iż nie byłem w błędzie. Naprawdę ciekawa płyta.

jesusatan


Debiutancki długograj bydgoskich death metalowców, których granie wystaje czasami dosyć mocno poza sztywne ramy gatunku. Techniczne, ale jednocześnie bardzo organicznie brzmiące partie gitar wsparte aktywną pracą klasycznego i bezprogowego basu (za wszystkie wiosła odpowiada jeden człowiek) przypominają o czasach, gdy death metal znajdował się już w swoim 'dojrzałym' rozwoju z połowy lat 90-tych, ale daleki był jeszcze od syntetycznej pułapki, w którą wpadło tak wiele zespołów starających się upakować jak najwięcej riffów i uderzeń bębnów w każdej sekundzie swojej muzyki. Ciekawe przełamania, orientalne wtręty, budujące nastrój zwolnienia przechodzące w miarowe zgniatacze, nie powodują rozwadniania tradycyjnej brutalności, a wspierająca ją surowa techniczność i świetny, złowieszczo ziejący growl sprawiają, że tego materiału słucha się naprawdę przyjemnie. Chłopaki grają od początku 2026 roku co weekend koncerty razem z Pandemic Outbreak, więc nie przegapcie ich, gdy będą w Waszej okolicy.

Olo



..::TRACK-LIST::..

1. Amyotrophy I 05:33
2. Bowel Fane 02:41
3. Waste of Flesh 03:27
4. Disfigured Ones 04:41
5. Fiend 05:11
6. Mouth Full of Bones MMXXV 04:33
7. Law of the Snake 01:34
8. Serpent’s Scourge 04:26
9. Amyotrophy II 06:58



..::OBSADA::..

Marek Gross - Vocals, Guitars, Bass
Julian Suchtta - Vocals

Igor Jażdżewski - Drums (Session)



https://www.youtube.com/watch?v=aLymeQbSz-k



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeśli śledzicie na bieżąco wydawnictwa Godz ov War, to zapewne kojarzycie kostarykański Corpse Garden, którego to rzeczony label wydał jakiś czas temu drugą (w formie kasetowej) oraz trzecią płytę (full serwis). Voidstar Nocturnal to nowe wcielenie większości tamtego składu, a „Nexus Teleport Fracture” jest ich debiutanckim albumem. Kiedy tylko usłyszałem pierwsze takty wprowadzającego „Code Transmutation”, moje myśli momentalnie pobiegły w kierunku krajowej Furii, a konkretnie do „Śnialni”. Jak posłuchacie tej kompozycji, to powinniście zrozumieć dlaczego. Zresztą owo skojarzenia powróciło także w kilku momentach pod koniec albumu, ale bynajmniej nie dlatego, że trio z Heredii stara się kopiować pomysły Nihila, ale w podobny sposób swoimi dźwiękami buduje coś na kształt teatralności i awangardy. I to drugie słowo jest tutaj kluczem, bowiem album ten jest naprawdę cholernie różnorodny, tak pod względem budowy samych kompozycji, jak i mieszanych w ich ramach gatunków muzycznych. No bo weźmy dla przykłady taki „1-137”. To raczej klasyczny (o ile to słowo tu pasuje), nieco eksperymentalny kawałek blackmetalowy (tego słowa w tym miejscu też nie jestem pewien, ale załóżmy ogólnie). Owszem, sporo tutaj zmian na polu tempa czy samych harmonii, także techniki riffowania, ale nic mega dziwnego się nie dzieje. Ciekawiej robi się za moment, bo w „Holographic Neural Pathways” pojawiają się syntezatorowe nawiązania do dark wave, czy wręcz ciężkiej elektroniki, a sekcja rytmiczna przechodzi w klimaty post punkowe, odgrywając rolę przewodnią i odsyłając gitary (te z kolei mocno gotyckie) na drugi plan. I jest to kolejny, po wspomnianym otwieraczu, utwór instrumentalny. Ale nie ostatni. W dalszej części krążka udziwnień, mniejszych i większych mamy pod dostatkiem. Jest trochę Kyussowy „Convergence of Aeons”, drum’n’basowy „Black Gold Ecstasy and Lumen Deformanus”, czy doomowo / deathowo / blackowo / ambientowy, ponad trzynastominutowy “The Tower Part I & II”. Staram się wam przedstawić całość w telegraficznym skrócie, bo, wierzcie mi, na tej płycie tyle się dzieje, że gdybym miał się rozdrabniać, to wyszedł by z tego całkiem przydługawy tekst. Jak wspomniałem, wokale są na tym albumie dozowane dość oszczędnie, albo może wybiórczo, i akurat w tej sferze wyjątkowej ekstrawagancji nie ma. Co nie oznacza, że jest minimalizm. Wszystko tutaj się doskonale ze sobą uzupełnia, i to mimo, albo przede wszystkim dzięki, wspomnianej wcześniej różnorodności. Lubię takie płyty, bo nie są to nagrania na jeden raz. Aby je zgłębić potrzeba trochę cierpliwości, i na pewno, jeśli nie szeroko otwartego, to choćby uchylonego umysłu. Dlatego też, jeśli przejadła wam się wydawnicza codzienność, sięgnijcie sobie po „Nexus Teleport Fracture”. Nie gwarantuję, że się spodoba, ale jak wejdzie, to na amen.

jesusatan


I really like all three Corpse Garden albums. Especially since each one was one of those albums you don't so much listen to as explore, like the remains of some ancient temple – like death metal, but full of strange corridors, psychedelic twists, and cosmic symbols on the walls. Unfortunately, the last one was released in 2017, and over time, I slowly began to accept the fact that I probably wouldn't see any new recordings from the Costa Rican camp. And suddenly, I felt like saying: the king is dead (Corpse Garden), long live the king (Corpse Garden) – albeit under a different name. Because "Nexus Teleport Fracture" – the debut album by Voidstar Nocturnal, released by Godz Ov War and officially released tomorrow – was created by the same guys, only apparently with a new map of the cosmos in hand and a fresh batch of ideas. It seems that somewhere between the humid jungle, the coffee plantations, and the surfers of Jacó, there's another Costa Rican specialty: death metal that sounds like someone performing an occult ritual at an astronomical observatory, tripping over a synthesizer along the way. "Nexus Teleport Fracture"—the title itself suggests this isn't going to be easy—sounds like a term from a quantum physics textbook found in a San José bar at 3 a.m.

If anyone's expecting classic death metal thrashing, "smooth, fast, kick in the face, and go home," well, they might be surprised sooner than a tourist who thought all the animals in Costa Rica were friendly to humans. Voidstar Nocturnal continue what Corpse Garden did best: taking death metal, disassembling it, and then reassembling it with a few elements they apparently found somewhere in another dimension. The opening track, 'Code Transmutation,' sounds for a moment as if someone decided to stage an avant-garde black metal spectacle in an abandoned planetarium. It's supposedly metal, supposedly dark, but at the same time, there's a sense of theatricality and a strange aura of experimentation—something that makes you wonder, instead of nodding your head, if you haven't just opened some interstellar portal. Besides, that word—"avant-garde"—recurs often. "Nexus Teleport Fracture" is an album where genres blend like the ingredients in a Costa Rican gallo pinto: everything seems to be there, but together they create something entirely new. 'Saffron Neon' starts out as classic, albeit twisted, black metal, only to veer into cosmic psychedelia. 'Holographic Neural Pathways,' on the other hand, sounds at times as if darkwave and post-punk fans had crashed a death metal party and found out they all got along perfectly. Synthesizers, guitars, rhythms—all of it swirls around each other like satellites around some very suspicious planet.

That doesn't mean the band has forgotten how to play heavy. When needed, Voidstar Nocturnal can pack a punch so hard that even the most seasoned headbanger will feel like they're in a tropical storm over the Pacific. The difference is that instead of just blindly charging in, the Heredia trio clearly has a plan. Each song feels like a small expedition into the unknown—sometimes more metal, sometimes more psychedelic, and sometimes so strange that you start to suspect the musicians recorded it after drinking something much stronger than coffee from Tarrazú.

The coolest thing, however, is that despite all this stylistic acrobatics, the album doesn't feel like a collection of random ideas. Quite the opposite – everything comes together into a whole, albeit rather hypnotic one. There are trance-like moments, brutal moments, and others that sound like the soundtrack to a cosmic, bad trip. And when the extended finale, 'The Tower,' arrives, the whole thing takes on an almost cinematic scale – as if the band decided to stop pounding the gas pedal for a moment and let the listener slowly drift away towards a black hole.

If Corpse Garden was once a death metal archaeological expedition into the cosmic occult, Voidstar Nocturnal sound like the same expedition, only equipped with a teleport and a much greater imagination. "Nexus Teleport Fracture" is a strange album, at times even very strange – but that's precisely its charm. Because once you get the hang of it, it turns out that instead of a typical death metal album, you've gotten something like a sonic expedition through the jungle, where behind every bush lurks either an ancient ritual or a portal to another galaxy.

And let's face it, that's definitely more interesting than another album with riffs that sound like a collection of "copy" and "paste" patents from the "Death Metal 101" textbook. After all, if you're going to go into space, it's best to go with Costa Ricans – they clearly know where the nearest portal opens.

I joined this jungle expedition a few weeks ago, and so far, I don't want to leave

Norbert



..::TRACK-LIST::..

1. Code Transmutation 02:47
2. 1/137 05:37
3. Saffron Neon 04:32
4. Holographic Neural Pathways 04:35
5. The Cypher of Samādhi 04:49
6. Convergence of Aeons 03:49
7. Black Gold Ecstasy & Lumen Deformans 05:15
8. The Tower Part I & II 13:43



..::OBSADA::..

Fabian Salas - Guitars & Electronic Manipulations
Kevin Moran - Bass
Erick Mejía Arguedas - Drums, Percussion, Synthesizers & Visions




https://www.youtube.com/watch?v=BgHSRItBg0c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeśli śledzicie na bieżąco wydawnictwa Godz ov War, to zapewne kojarzycie kostarykański Corpse Garden, którego to rzeczony label wydał jakiś czas temu drugą (w formie kasetowej) oraz trzecią płytę (full serwis). Voidstar Nocturnal to nowe wcielenie większości tamtego składu, a „Nexus Teleport Fracture” jest ich debiutanckim albumem. Kiedy tylko usłyszałem pierwsze takty wprowadzającego „Code Transmutation”, moje myśli momentalnie pobiegły w kierunku krajowej Furii, a konkretnie do „Śnialni”. Jak posłuchacie tej kompozycji, to powinniście zrozumieć dlaczego. Zresztą owo skojarzenia powróciło także w kilku momentach pod koniec albumu, ale bynajmniej nie dlatego, że trio z Heredii stara się kopiować pomysły Nihila, ale w podobny sposób swoimi dźwiękami buduje coś na kształt teatralności i awangardy. I to drugie słowo jest tutaj kluczem, bowiem album ten jest naprawdę cholernie różnorodny, tak pod względem budowy samych kompozycji, jak i mieszanych w ich ramach gatunków muzycznych. No bo weźmy dla przykłady taki „1-137”. To raczej klasyczny (o ile to słowo tu pasuje), nieco eksperymentalny kawałek blackmetalowy (tego słowa w tym miejscu też nie jestem pewien, ale załóżmy ogólnie). Owszem, sporo tutaj zmian na polu tempa czy samych harmonii, także techniki riffowania, ale nic mega dziwnego się nie dzieje. Ciekawiej robi się za moment, bo w „Holographic Neural Pathways” pojawiają się syntezatorowe nawiązania do dark wave, czy wręcz ciężkiej elektroniki, a sekcja rytmiczna przechodzi w klimaty post punkowe, odgrywając rolę przewodnią i odsyłając gitary (te z kolei mocno gotyckie) na drugi plan. I jest to kolejny, po wspomnianym otwieraczu, utwór instrumentalny. Ale nie ostatni. W dalszej części krążka udziwnień, mniejszych i większych mamy pod dostatkiem. Jest trochę Kyussowy „Convergence of Aeons”, drum’n’basowy „Black Gold Ecstasy and Lumen Deformanus”, czy doomowo / deathowo / blackowo / ambientowy, ponad trzynastominutowy “The Tower Part I & II”. Staram się wam przedstawić całość w telegraficznym skrócie, bo, wierzcie mi, na tej płycie tyle się dzieje, że gdybym miał się rozdrabniać, to wyszedł by z tego całkiem przydługawy tekst. Jak wspomniałem, wokale są na tym albumie dozowane dość oszczędnie, albo może wybiórczo, i akurat w tej sferze wyjątkowej ekstrawagancji nie ma. Co nie oznacza, że jest minimalizm. Wszystko tutaj się doskonale ze sobą uzupełnia, i to mimo, albo przede wszystkim dzięki, wspomnianej wcześniej różnorodności. Lubię takie płyty, bo nie są to nagrania na jeden raz. Aby je zgłębić potrzeba trochę cierpliwości, i na pewno, jeśli nie szeroko otwartego, to choćby uchylonego umysłu. Dlatego też, jeśli przejadła wam się wydawnicza codzienność, sięgnijcie sobie po „Nexus Teleport Fracture”. Nie gwarantuję, że się spodoba, ale jak wejdzie, to na amen.

jesusatan


I really like all three Corpse Garden albums. Especially since each one was one of those albums you don't so much listen to as explore, like the remains of some ancient temple – like death metal, but full of strange corridors, psychedelic twists, and cosmic symbols on the walls. Unfortunately, the last one was released in 2017, and over time, I slowly began to accept the fact that I probably wouldn't see any new recordings from the Costa Rican camp. And suddenly, I felt like saying: the king is dead (Corpse Garden), long live the king (Corpse Garden) – albeit under a different name. Because "Nexus Teleport Fracture" – the debut album by Voidstar Nocturnal, released by Godz Ov War and officially released tomorrow – was created by the same guys, only apparently with a new map of the cosmos in hand and a fresh batch of ideas. It seems that somewhere between the humid jungle, the coffee plantations, and the surfers of Jacó, there's another Costa Rican specialty: death metal that sounds like someone performing an occult ritual at an astronomical observatory, tripping over a synthesizer along the way. "Nexus Teleport Fracture"—the title itself suggests this isn't going to be easy—sounds like a term from a quantum physics textbook found in a San José bar at 3 a.m.

If anyone's expecting classic death metal thrashing, "smooth, fast, kick in the face, and go home," well, they might be surprised sooner than a tourist who thought all the animals in Costa Rica were friendly to humans. Voidstar Nocturnal continue what Corpse Garden did best: taking death metal, disassembling it, and then reassembling it with a few elements they apparently found somewhere in another dimension. The opening track, 'Code Transmutation,' sounds for a moment as if someone decided to stage an avant-garde black metal spectacle in an abandoned planetarium. It's supposedly metal, supposedly dark, but at the same time, there's a sense of theatricality and a strange aura of experimentation—something that makes you wonder, instead of nodding your head, if you haven't just opened some interstellar portal. Besides, that word—"avant-garde"—recurs often. "Nexus Teleport Fracture" is an album where genres blend like the ingredients in a Costa Rican gallo pinto: everything seems to be there, but together they create something entirely new. 'Saffron Neon' starts out as classic, albeit twisted, black metal, only to veer into cosmic psychedelia. 'Holographic Neural Pathways,' on the other hand, sounds at times as if darkwave and post-punk fans had crashed a death metal party and found out they all got along perfectly. Synthesizers, guitars, rhythms—all of it swirls around each other like satellites around some very suspicious planet.

That doesn't mean the band has forgotten how to play heavy. When needed, Voidstar Nocturnal can pack a punch so hard that even the most seasoned headbanger will feel like they're in a tropical storm over the Pacific. The difference is that instead of just blindly charging in, the Heredia trio clearly has a plan. Each song feels like a small expedition into the unknown—sometimes more metal, sometimes more psychedelic, and sometimes so strange that you start to suspect the musicians recorded it after drinking something much stronger than coffee from Tarrazú.

The coolest thing, however, is that despite all this stylistic acrobatics, the album doesn't feel like a collection of random ideas. Quite the opposite – everything comes together into a whole, albeit rather hypnotic one. There are trance-like moments, brutal moments, and others that sound like the soundtrack to a cosmic, bad trip. And when the extended finale, 'The Tower,' arrives, the whole thing takes on an almost cinematic scale – as if the band decided to stop pounding the gas pedal for a moment and let the listener slowly drift away towards a black hole.

If Corpse Garden was once a death metal archaeological expedition into the cosmic occult, Voidstar Nocturnal sound like the same expedition, only equipped with a teleport and a much greater imagination. "Nexus Teleport Fracture" is a strange album, at times even very strange – but that's precisely its charm. Because once you get the hang of it, it turns out that instead of a typical death metal album, you've gotten something like a sonic expedition through the jungle, where behind every bush lurks either an ancient ritual or a portal to another galaxy.

And let's face it, that's definitely more interesting than another album with riffs that sound like a collection of "copy" and "paste" patents from the "Death Metal 101" textbook. After all, if you're going to go into space, it's best to go with Costa Ricans – they clearly know where the nearest portal opens.

I joined this jungle expedition a few weeks ago, and so far, I don't want to leave

Norbert



..::TRACK-LIST::..

1. Code Transmutation 02:47
2. 1/137 05:37
3. Saffron Neon 04:32
4. Holographic Neural Pathways 04:35
5. The Cypher of Samādhi 04:49
6. Convergence of Aeons 03:49
7. Black Gold Ecstasy & Lumen Deformans 05:15
8. The Tower Part I & II 13:43



..::OBSADA::..

Fabian Salas - Guitars & Electronic Manipulations
Kevin Moran - Bass
Erick Mejía Arguedas - Drums, Percussion, Synthesizers & Visions




https://www.youtube.com/watch?v=BgHSRItBg0c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Buldożer zwany Drawn and Quartered uderza po raz dziewiąty. Chociaż słowo “uderza” w przypadku tej kapeli, i tego materiału, zdaje się nieco delikatne. Amerykanie nalezą bowiem do gatunku tych, na których można polegać jak na Zawiszy. Nie będę się tym razem bawił w rozpisywanie na tematy związane z biografią czy innymi faktami statystycznymi, powiem krótko. Każdy, kto z niecierpliwością czeka na „Lord of Two Horns”, może spokojnie zluzować zwieracze. Bo jakkolwiek mocno by ich nie zaciskał, i tak poleci po nogawach. Nowy album Kuciemby i spółki to kwintesencja stylu Drawn and Quartered. Może nie jest to materiał z gatunku najdłuższych, bowiem zamyka się w trzydziestu czterech minutach, lecz jego gęstość na pewno przewyższa średnie standardy. Od pierwszej do ostatniej sekundy jesteśmy atakowani riffami. Podkreślam to słowo, riffami! Tutaj nie ma żadnych uzupełniaczy czy przestrzeni międzykomórkowych, tutaj wszystko jest tak gęste i tak mocno się ze sobą zazębia, że podczas odsłuchu tych ośmiu kompozycji naprawdę nie ma najkrótszej chwili na złapanie oddechu. Jak nie akordy o tonażu tankowca, gniotące na miazgę albo rozrywające na strzępy (w zależności od tempa, którym to sobie panowie bardzo swobodnie tasują), to wwiercające się w potylicę solówki, albo melodie, które jak już raz wpadną do głowy, to nie ma siły, by się ich pozbyć. To wszystko dzieje się z taką intensywnością, że chwilami można odnieść wrażenie, jakby na tych nagraniach były przynajmniej trzy, jak nie cztery ścieżki gitar, dwie perkusje, a to wszystko jeszcze potęgowane efektem echa, sprawiającego, że dźwięk atakuje ze wszystkich stron na raz. Do tego oczywiście intensywnie rzygający wokal, będący niczym dodatkowa taczka węgla wrzucanego do pieca i tak już rozpędzonej do granic możliwości lokomotywy. Nie ma szans, żebym zaczął przytaczać tu jakieś konkretne przykłady. Nie mam na to ani ochoty, ani czasu, bo fantastycznych zagrywek jest tu po prostu zbyt wiele. „Lord of Two Horns” to kolejny morderczy deathmetalowy krążek wypuszczony w świat przez zasłużony dla historii gatunku zespół. To krążek, który jest w stanie zachwycić nawet malkontentów, bowiem ciężko znaleźć na nim jakiekolwiek mankamenty. Tak wysokiej klasy metal śmierci tworzą nieliczni. Nie, no kurwa, nie mam nic więcej do dodania. Death Metal at its finest, jak to mawiają za wielką kałużą. Biję, po raz kolejny, najgłębsze pokłony.

jesusatan


Relentless and unwavering, DRAWN AND QUARTERED return to desecrate all that is holy with the release of their brand-new full-length album, "Lord of Two Horns", set to drop in LP, CD and MC format on June 27th, 2025 via Nuclear Winter Records.

True standard-bearers of the most vile and uncompromising American death metal, the Seattle-based horde have spent decades defying trends, weathering every storm the underground could throw at them, only to emerge more savage and resolute than ever.

"Lord of Two Horns" delivers eight tracks and 34 minutes of unfiltered DRAWN AND QUARTERED carnage: a maelstrom of blast-driven violence, suffocating atmosphere, and riff work sharp enough to flay flesh from bone. While doom-laden passages and crypt-born melodies still lurk within the shadows, the prevailing force is one of unhinged ferocity - this is death metal crafted to maim, forged in fire and performed with malicious intent.

Recorded over various periods in 2023-2024 at Plague Pit by guitarist Kelly Shane Kuciemba (with drums recorded by Chris Mannino at Die Burning Studios), mixed and mastered by Loïc Fontaine for Krucyator Productions, "Lord of Two Horns" sees DRAWN AND QUARTERED deliver their signature early-90s-influenced death metal darkness with more speed and brutality than ever before.



..::TRACK-LIST::..

1. Black Castle Butcher 03:23
2. Zealous Depopulation 03:22
3. Lord of Two Horns 05:36
4. Into the Mouth of the Dead 04:19
5. Three Rivers of Poison (Blasphemous Persecution) 05:19
6. Grimoire of Blood 03:38
7. The Devil's Work Is Never Done 05:32
8. Mass Grave Curse 02:00



..::OBSADA::..

Kelly Kuciemba - Guitars
Herb Burke - Vocals, Bass
Simon Dorfman - Dru




https://www.youtube.com/watch?v=sKrGGiHz9HE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Buldożer zwany Drawn and Quartered uderza po raz dziewiąty. Chociaż słowo “uderza” w przypadku tej kapeli, i tego materiału, zdaje się nieco delikatne. Amerykanie nalezą bowiem do gatunku tych, na których można polegać jak na Zawiszy. Nie będę się tym razem bawił w rozpisywanie na tematy związane z biografią czy innymi faktami statystycznymi, powiem krótko. Każdy, kto z niecierpliwością czeka na „Lord of Two Horns”, może spokojnie zluzować zwieracze. Bo jakkolwiek mocno by ich nie zaciskał, i tak poleci po nogawach. Nowy album Kuciemby i spółki to kwintesencja stylu Drawn and Quartered. Może nie jest to materiał z gatunku najdłuższych, bowiem zamyka się w trzydziestu czterech minutach, lecz jego gęstość na pewno przewyższa średnie standardy. Od pierwszej do ostatniej sekundy jesteśmy atakowani riffami. Podkreślam to słowo, riffami! Tutaj nie ma żadnych uzupełniaczy czy przestrzeni międzykomórkowych, tutaj wszystko jest tak gęste i tak mocno się ze sobą zazębia, że podczas odsłuchu tych ośmiu kompozycji naprawdę nie ma najkrótszej chwili na złapanie oddechu. Jak nie akordy o tonażu tankowca, gniotące na miazgę albo rozrywające na strzępy (w zależności od tempa, którym to sobie panowie bardzo swobodnie tasują), to wwiercające się w potylicę solówki, albo melodie, które jak już raz wpadną do głowy, to nie ma siły, by się ich pozbyć. To wszystko dzieje się z taką intensywnością, że chwilami można odnieść wrażenie, jakby na tych nagraniach były przynajmniej trzy, jak nie cztery ścieżki gitar, dwie perkusje, a to wszystko jeszcze potęgowane efektem echa, sprawiającego, że dźwięk atakuje ze wszystkich stron na raz. Do tego oczywiście intensywnie rzygający wokal, będący niczym dodatkowa taczka węgla wrzucanego do pieca i tak już rozpędzonej do granic możliwości lokomotywy. Nie ma szans, żebym zaczął przytaczać tu jakieś konkretne przykłady. Nie mam na to ani ochoty, ani czasu, bo fantastycznych zagrywek jest tu po prostu zbyt wiele. „Lord of Two Horns” to kolejny morderczy deathmetalowy krążek wypuszczony w świat przez zasłużony dla historii gatunku zespół. To krążek, który jest w stanie zachwycić nawet malkontentów, bowiem ciężko znaleźć na nim jakiekolwiek mankamenty. Tak wysokiej klasy metal śmierci tworzą nieliczni. Nie, no kurwa, nie mam nic więcej do dodania. Death Metal at its finest, jak to mawiają za wielką kałużą. Biję, po raz kolejny, najgłębsze pokłony.

jesusatan


Relentless and unwavering, DRAWN AND QUARTERED return to desecrate all that is holy with the release of their brand-new full-length album, "Lord of Two Horns", set to drop in LP, CD and MC format on June 27th, 2025 via Nuclear Winter Records.

True standard-bearers of the most vile and uncompromising American death metal, the Seattle-based horde have spent decades defying trends, weathering every storm the underground could throw at them, only to emerge more savage and resolute than ever.

"Lord of Two Horns" delivers eight tracks and 34 minutes of unfiltered DRAWN AND QUARTERED carnage: a maelstrom of blast-driven violence, suffocating atmosphere, and riff work sharp enough to flay flesh from bone. While doom-laden passages and crypt-born melodies still lurk within the shadows, the prevailing force is one of unhinged ferocity - this is death metal crafted to maim, forged in fire and performed with malicious intent.

Recorded over various periods in 2023-2024 at Plague Pit by guitarist Kelly Shane Kuciemba (with drums recorded by Chris Mannino at Die Burning Studios), mixed and mastered by Loïc Fontaine for Krucyator Productions, "Lord of Two Horns" sees DRAWN AND QUARTERED deliver their signature early-90s-influenced death metal darkness with more speed and brutality than ever before.



..::TRACK-LIST::..

1. Black Castle Butcher 03:23
2. Zealous Depopulation 03:22
3. Lord of Two Horns 05:36
4. Into the Mouth of the Dead 04:19
5. Three Rivers of Poison (Blasphemous Persecution) 05:19
6. Grimoire of Blood 03:38
7. The Devil's Work Is Never Done 05:32
8. Mass Grave Curse 02:00



..::OBSADA::..

Kelly Kuciemba - Guitars
Herb Burke - Vocals, Bass
Simon Dorfman - Dru




https://www.youtube.com/watch?v=sKrGGiHz9HE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ktoś mądry napisał w Wikipedii, że następca "Once Upon The Cross" w postaci "Serpents Of The Light" to najważniejszy dla zespołu Deicide krążek. Cóż, jeżeli to ma być prawda, to dopisałbym tylko, że ten moment w ich historii rzeczywiście był ważny... jak dla mleka chwila przejścia w stan bryndzy czy dla krwi wieprzowej w kaszankę. "Antybogowie wrócili, brutal as fukk" pisali spece od Roadrunnera. Wtedy jeszcze nikt, komu życie miłe, nie pluł na tę ikonę. Dwa pierwsze genialne krążki i jeden po prostu dobry, to otwarty debet i kredyt zaufania, na którym można trochę pojechać, co najwyraźniej rozumieli Benton, Asheim i Hoffmanowie. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem. Tym razem po prostu się nie wysilili, za to dali się poznać jako kolejni bohaterowie zapowiadający w mediach marną bździnę - jako najbrutalniejszą muzykę , która światu się nie śniła.

"Węże Światła" to chyba najbardziej przyjazna dla ucha płyta w dorobku Deicide. Zamysł kompozycyjny przypomina nieco "Once Upon The Cross". Znów zaczyna się wątkiem tytułowym, znów jest schemat oparty na jednym motywie i okrojonej solówce, po raz kolejny też świetnie się tego słucha, czyli mamy kolejne koncertowy szlagier. I tak jest na tej płycie - przez jeszcze dwa, góra trzy numery. Kąśliwy "Bastards Of Christ" ze zmyślnie zaaranżowanymi przejściami perkusyjnymi, "Blade It On God" lub "I Am No One" - w co uwierzyć nie mogłem - bezczelnie zerżniętym, tym razem już na pewno, z "Sothis" Vadera. Heh, no cóż i to koniec rozkładu jazdy. Żaden demoniczny autobus z przystanku "Serpents Of The Light" już nie odjeżdża, a nawet jeśli odjeżdża, to tak nieciekawy, że nawet sami zmierzający w stronę piekła o nim zapomną. Jest tu jeszcze sześć kawałków, więc widzicie w czym sęk. "Creatures of Habit", "Believe the Lie" , "The Truth Above", "Father Baker's" - to nie są złe numery, ot wystarczająco dobre, żeby wydać je na płycie, są też jednak przeraźliwie przewidywalne i schematyczne. To jak oglądanie saneczkarzy na olimpiadzie. Za pierwszym, drugim i kilkoma następnymi razami nawet się to super ogląda, jest speed, jest adrenalina, jest nawet kilka zakrętów, ale jeśli to już dziesiąty zawodnik, to powoli zaczyna się szukać kanału pokazującego ligę brazylijskiej piłki kopanej (czyt. np. debiutanckiej płyty Krisiun).

W efekcie, mimo bezproblemowego odsłuchu, w głowie pozostaje początek płyty, a przecież nie do takich albumów przyzwyczajali Deicide przez pierwsze parę lat istnienia. Ktoś powie, co się koleś czepiasz, solidny krążek, ot przynajmniej nie zaczęli grać jak Marny Manson, czy coś. Kłopot jednak jest, bo rok 97 i 98 to także okres premier "Formulas Fatal To The Flesh" Morbid Angel - po jakże fundamentalnej wymianie Davida Vincenta na Steve'a Tuckera - no i "Black To The Blind", na którym Vader już bez Chiny, za to z Mauserem (eks m.in. Christ Agony), miał udowodnić, że potrafi jeszcze nagrać coś na miarę "De Profundis". Na wszystkie te krążki czekało się z zapartym tchem i choć wcale nie okazały się żadnymi opus magnum w karierach tych grup, to jednak porównując - Deicide polegli z kretesem.

Nie wyszła też do końca produkcja, paradoksalnie z powodu swojej czytelności. W końcu wiemy o czym śpiewa Glen Benton. Być może nie rozumiemy, czemu o serialu "Z Archiwum X" w "The Truth Above" , ale przecież koniec końców nie trzeba trzymać przed sobą wkładki i słuchając z kumplami wrzeszczeć "weź cofnij, bo nie wiem o co abla". Potężnie i przestrzennie brzmi jeszcze perkusja, ale gitary to już tragedia. Maksymalnie spłaszczone, jakby im się wikol wylał na gryfy, bez żadnego dołu i charakteru. Po latach Asheim narzekał, że Hoffmannowie chcieli w pewnym momencie wszystko skracać i słuchając ich nieciekawych, a momentami idiotycznie przewidywalnych solówek, jak ta w "Father Baker's", już mu wierzę. Nie tak było na "Legion" czy "Deicide".

No i co zrobić z taką płytą, posłać do gleby? Bynajmniej. Po niej przyszła "When Satan Lives", pierwsza w ich karierze koncertówka, po przesłuchaniu której olśniło mnie. Jakby wziąć połówkę "Once Upon The Cross" i 1/3 "Serpents Of The Light", to udałoby się poskładać naprawdę fenomenalny, pełny krążek na jakieś 9 pkt. A tak dostaliśmy pod rząd półprodukt i "jednatrzeciaprodukt". Nawet jeśli to celowe działanie i wkurwianie Monte Connera, z którym już wtedy ponoć darli czarne koty (ach ten satanizm), to gdzie tu jest miejsce dla oddanych im fanów, co? Za nic nie dam sobie wmówić, że lepiej nie potrafili, a może konkludując z wypowiedzi Bentona, zachwalającego wszem i wobec tę płytę, sukces zwyczajnie odebrał im resztki rozumu, trzymając w pewności, że każdy dźwięk w ich wykonaniu jest genialny? Szkoda słów. Znów powtórzę jak w recenzji "Once Upon...", z tym że z jeszcze niższą oceną: z czystym sumieniem, mocne sześć, ze względu na te kilka hitów, ostatnich jakie udało im się wypracować, aż do 2006 r.

Megakruk


This is a classic, but also a spectacular masterpiece of an album. It contains a lot of Deicides well known, fabolous songs. The sound quality is pretty good and reminds me of their last work "Once upon the cross" (which also is a damn good record). The guitar riffs are as always catchy and groovy, but the technique is missing. The Hoffman brothers are known for their co-operation and on Serpents of the light they are not dissapointing at all.

There is nothing else to say about the drums than: Fantastic! The double bass drums which are played through almost all the songs, really give the songs the little, terrific touch to complete the songs. Steve Asheim also fills in a little more blastbeats than the former albums, and in my opinion that is a positive monument.

Then, finally over to the last member, but also the frontfigure in Deicide, bass-player, lyrical writer and vocalist, Glen Benton. As usual he does a wonderful job. Despite of the fact that he is kind of lazy when it comes to learn the songs, he is a really good bass-player and treats the pick like nobody else. What surprises me once again, is the fabolous vocals on this album! The growling (perhaps the best in the death metal scene) continues over and over again and his screams are better than ever. The vocals are not unexepected, directed against God, Jesus and the christians which in Deicides opinion all are scumbags. The lyrical theme is maybe not changed, but if there is someone who rules the anti-christian lyric empire, it is Glen Benton. The blasphemous words perfectly fit to the music and titles like Bastards of christ, This is hell we`re in and Believe the lie shows Glens hatred against christiannity. (he has maybe been married in a church, but the rumours about him being a christian are only lies).

The final conclusion of this album is that every real death metal fan should have the possibility to hear and enjoy this well made anti-christian phenomenon. My personal favourites are: Serpents of the light (the ultimate intro-track), Bastards of christ(die!), Blame it on God and Slave to the cross.

ad


It's no secret that Deicide went down the 2000's Slayer route of horrible, HC punk-tier bitching, it's just that I think that they went down this route much sooner that it's often believed. The generally accepted opinion is that the first two albums are legendary, Once Upon the Cross is bland and underwhelming, Serpents of the Light is the last gasp of the Hoffman era with every other album of that era being complete shit, Stench of Redemption is a breath of fresh air, and the rest is forgettable at best. My take is that everything from Serpents of the Light onwards is shit, with each album suffering from the exact same problem that plagues Serpents of the Light.

Anti-christianity is a common lyrical topic in metal, and understandably so, but even in 1997, it was done to death and pretty stale. The way Deicide pulled it off is in no way refreshing, creative, or good, for that matter. Lyrics about all sorts of obscene satanic rituals, serial killers, horror movies and demons surging from the depths of the earth are nowhere to be found here. It's all replaced by cringeworthy, bitchy lyrics that read like an attempt of a 15-year-old Redditor who became an atheist one week ago at being edgy (with the music being no different), and are delivered in a manner that makes Slipknot sound profound. This bullshit is so juvenile that it doesn't even work as shock value or anything even temporarily entertaining, let alone anything thought-provoking. Just take a look at one example of what Glen managed to write with his single-digit IQ:

"He fucked himself to save you - put to death, masochist
For this his word berate truth - agonised, prophecised
Revive the book of fiction - blasphemy, gluttony, to deceive you and me
In battled disposition - hang the bitch on the cross
Entitle his convictions - blasphemous, lunatic, your heart is full of hatred -
BASTARDS DIE, FUCK YOUR CHRIST, WILL SURVIVE,KILL YOURSELF... DIE!!!!!!!!!!"

It's not like me to criticize the lyrics primarily and before anything else, but the music on this album is so generic and derivative that I simply had no choice. Occasional exception aside (and these exceptions are either recycled from the previous three albums and dumbed down, or riffs that merely reach the mark of 'okay' and firmly stay there), the riffs are just a bunch of "rrrr I'm so angryyyyy" tremolos and generic palm-muting that could've easily been written by a computer program (even back in 1997) and are played on exactly three tempos for roughly 98% of the album (fast, slight midpace and 6/8 midpace). There are also completely nonsensical stop-go moments on Blame it on God and Believe the Lie, which most certainly don't make this album any more interesting. If Trey Azagthoth ever wanted to make a half-assed parody of Covenant, he wouldn't use a single riff from this album; that's how dull, mediocre and unimaginative they are. Every song hangs around the three minute mark, has the exact same structure (a song will play two or three riffs in a sequence, repeat them in the same sequence and abruptly end) and the album as a whole is very repetitive (the title track and This is Hell We Live In have the exact same verses while Blame it on God and Slave to the Cross have the exact same chorus, among many other examples of recycling). None of the songs go anywhere; they just exist as fodder for Glen's whining. All of that goes to show just how little effort was put into composing them.

Speaking of Trey, it would be wise to look at what he was doing and thinking at the time. In an interview given at the time of the release of Formulas Fatal to the Flesh, Trey spoke that he was angry at christianity for being forced unto him and limiting his views, and so was attracted to satanism, which he sees as means of destroying christianity's limiting beliefs. So far, we are at Glen's level, and all is okay. But later in the interview, Trey speaks of christianity no longer having hold over him and moving on to doing greater things, which includes contemplating greater ideas, building greater things, and yes, writing greater music. Glen didn't move on (not even after 30 years, which is just sad), and it shows in both the music and the lyrics of this album. It's like a guy who did not get over his ex cheating on him even after several years, and so uses every opportunity to badmouth her to his friends and family; something which they are sorely tired of.

Back to the album. I've already mentioned how the lyrics and their delivery are bad, but I forgot to mention one thing: the vocals. On the first two albums, Glen's unique layering of low gutturals and high snarls evoked the voice of Satan himself. Here, his gutturals sound like a waterfall of diarrhea coming out of the mouth of a homo erectus, while his snarls sound like a parody of Donald Duck. He's not AS awful as on later albums, but he's still pretty damn bad. And these vocals are so in-your-face that it is impossible to ignore them. Same deal with the lyrics which are very clear and discernible, in spite of Glen's excrementitious vocal performance. I hate the "The lyrics and message are more important than the music" idea that some "musicians" have. If you really think so, make a fucking podcast or something and don't pollute the world of music with your worthless trash.

The production is decent, the Hoffman brothers can throw a wicked solo here and there, Asheim is a beast behind the drumkit as usual, the cover is nice (did they predict the "Blue the jew" meme?), but that's about all the praise this piece of shit deserves. At this point in their career, Deicide became a talent vacuum that gave even Iced Earth a run for its money. Not even Ralph Santola's brilliant Olbrich-styled shredding could save The Stench of Redemption (the best post-OUtC Deicide album) since almost every part of that album that isn't a solo is the same generic lowest-common-denominator death metal that Glen has been shitting out since 1997 (the more overt thrash influence does help the matters significantly, but the misplaced melodicism and the general vapidity ultimately ruin the album). Serpents of the Light may technically be one of the better Deicide albums considering how awful their output after it was, but it definitely isn't good on its own, let alone great. Maybe you'll like it if you're immature, angsty and have no standards for death metal (or music in general). I'm way past that phase in my life and I'd rather not revisit it.

The Bard with Bright Eyes



..::TRACK-LIST::..

1. Serpents Of The Light 3:03
2. Bastard Of Christ 2:48
3. Blame It On God 2:45
4. This Is Hell We're In 2:51
5. I Am No One 3:38
6. Slave To The Cross 3:15
7. Creatures Of Habit 3:07
8. Believe The Lie 2:50
9. The Truth Above 2:45
10. Father Baker's 3:36



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=vq5vef7iWWc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ktoś mądry napisał w Wikipedii, że następca "Once Upon The Cross" w postaci "Serpents Of The Light" to najważniejszy dla zespołu Deicide krążek. Cóż, jeżeli to ma być prawda, to dopisałbym tylko, że ten moment w ich historii rzeczywiście był ważny... jak dla mleka chwila przejścia w stan bryndzy czy dla krwi wieprzowej w kaszankę. "Antybogowie wrócili, brutal as fukk" pisali spece od Roadrunnera. Wtedy jeszcze nikt, komu życie miłe, nie pluł na tę ikonę. Dwa pierwsze genialne krążki i jeden po prostu dobry, to otwarty debet i kredyt zaufania, na którym można trochę pojechać, co najwyraźniej rozumieli Benton, Asheim i Hoffmanowie. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem. Tym razem po prostu się nie wysilili, za to dali się poznać jako kolejni bohaterowie zapowiadający w mediach marną bździnę - jako najbrutalniejszą muzykę , która światu się nie śniła.

"Węże Światła" to chyba najbardziej przyjazna dla ucha płyta w dorobku Deicide. Zamysł kompozycyjny przypomina nieco "Once Upon The Cross". Znów zaczyna się wątkiem tytułowym, znów jest schemat oparty na jednym motywie i okrojonej solówce, po raz kolejny też świetnie się tego słucha, czyli mamy kolejne koncertowy szlagier. I tak jest na tej płycie - przez jeszcze dwa, góra trzy numery. Kąśliwy "Bastards Of Christ" ze zmyślnie zaaranżowanymi przejściami perkusyjnymi, "Blade It On God" lub "I Am No One" - w co uwierzyć nie mogłem - bezczelnie zerżniętym, tym razem już na pewno, z "Sothis" Vadera. Heh, no cóż i to koniec rozkładu jazdy. Żaden demoniczny autobus z przystanku "Serpents Of The Light" już nie odjeżdża, a nawet jeśli odjeżdża, to tak nieciekawy, że nawet sami zmierzający w stronę piekła o nim zapomną. Jest tu jeszcze sześć kawałków, więc widzicie w czym sęk. "Creatures of Habit", "Believe the Lie" , "The Truth Above", "Father Baker's" - to nie są złe numery, ot wystarczająco dobre, żeby wydać je na płycie, są też jednak przeraźliwie przewidywalne i schematyczne. To jak oglądanie saneczkarzy na olimpiadzie. Za pierwszym, drugim i kilkoma następnymi razami nawet się to super ogląda, jest speed, jest adrenalina, jest nawet kilka zakrętów, ale jeśli to już dziesiąty zawodnik, to powoli zaczyna się szukać kanału pokazującego ligę brazylijskiej piłki kopanej (czyt. np. debiutanckiej płyty Krisiun).

W efekcie, mimo bezproblemowego odsłuchu, w głowie pozostaje początek płyty, a przecież nie do takich albumów przyzwyczajali Deicide przez pierwsze parę lat istnienia. Ktoś powie, co się koleś czepiasz, solidny krążek, ot przynajmniej nie zaczęli grać jak Marny Manson, czy coś. Kłopot jednak jest, bo rok 97 i 98 to także okres premier "Formulas Fatal To The Flesh" Morbid Angel - po jakże fundamentalnej wymianie Davida Vincenta na Steve'a Tuckera - no i "Black To The Blind", na którym Vader już bez Chiny, za to z Mauserem (eks m.in. Christ Agony), miał udowodnić, że potrafi jeszcze nagrać coś na miarę "De Profundis". Na wszystkie te krążki czekało się z zapartym tchem i choć wcale nie okazały się żadnymi opus magnum w karierach tych grup, to jednak porównując - Deicide polegli z kretesem.

Nie wyszła też do końca produkcja, paradoksalnie z powodu swojej czytelności. W końcu wiemy o czym śpiewa Glen Benton. Być może nie rozumiemy, czemu o serialu "Z Archiwum X" w "The Truth Above" , ale przecież koniec końców nie trzeba trzymać przed sobą wkładki i słuchając z kumplami wrzeszczeć "weź cofnij, bo nie wiem o co abla". Potężnie i przestrzennie brzmi jeszcze perkusja, ale gitary to już tragedia. Maksymalnie spłaszczone, jakby im się wikol wylał na gryfy, bez żadnego dołu i charakteru. Po latach Asheim narzekał, że Hoffmannowie chcieli w pewnym momencie wszystko skracać i słuchając ich nieciekawych, a momentami idiotycznie przewidywalnych solówek, jak ta w "Father Baker's", już mu wierzę. Nie tak było na "Legion" czy "Deicide".

No i co zrobić z taką płytą, posłać do gleby? Bynajmniej. Po niej przyszła "When Satan Lives", pierwsza w ich karierze koncertówka, po przesłuchaniu której olśniło mnie. Jakby wziąć połówkę "Once Upon The Cross" i 1/3 "Serpents Of The Light", to udałoby się poskładać naprawdę fenomenalny, pełny krążek na jakieś 9 pkt. A tak dostaliśmy pod rząd półprodukt i "jednatrzeciaprodukt". Nawet jeśli to celowe działanie i wkurwianie Monte Connera, z którym już wtedy ponoć darli czarne koty (ach ten satanizm), to gdzie tu jest miejsce dla oddanych im fanów, co? Za nic nie dam sobie wmówić, że lepiej nie potrafili, a może konkludując z wypowiedzi Bentona, zachwalającego wszem i wobec tę płytę, sukces zwyczajnie odebrał im resztki rozumu, trzymając w pewności, że każdy dźwięk w ich wykonaniu jest genialny? Szkoda słów. Znów powtórzę jak w recenzji "Once Upon...", z tym że z jeszcze niższą oceną: z czystym sumieniem, mocne sześć, ze względu na te kilka hitów, ostatnich jakie udało im się wypracować, aż do 2006 r.

Megakruk


This is a classic, but also a spectacular masterpiece of an album. It contains a lot of Deicides well known, fabolous songs. The sound quality is pretty good and reminds me of their last work "Once upon the cross" (which also is a damn good record). The guitar riffs are as always catchy and groovy, but the technique is missing. The Hoffman brothers are known for their co-operation and on Serpents of the light they are not dissapointing at all.

There is nothing else to say about the drums than: Fantastic! The double bass drums which are played through almost all the songs, really give the songs the little, terrific touch to complete the songs. Steve Asheim also fills in a little more blastbeats than the former albums, and in my opinion that is a positive monument.

Then, finally over to the last member, but also the frontfigure in Deicide, bass-player, lyrical writer and vocalist, Glen Benton. As usual he does a wonderful job. Despite of the fact that he is kind of lazy when it comes to learn the songs, he is a really good bass-player and treats the pick like nobody else. What surprises me once again, is the fabolous vocals on this album! The growling (perhaps the best in the death metal scene) continues over and over again and his screams are better than ever. The vocals are not unexepected, directed against God, Jesus and the christians which in Deicides opinion all are scumbags. The lyrical theme is maybe not changed, but if there is someone who rules the anti-christian lyric empire, it is Glen Benton. The blasphemous words perfectly fit to the music and titles like Bastards of christ, This is hell we`re in and Believe the lie shows Glens hatred against christiannity. (he has maybe been married in a church, but the rumours about him being a christian are only lies).

The final conclusion of this album is that every real death metal fan should have the possibility to hear and enjoy this well made anti-christian phenomenon. My personal favourites are: Serpents of the light (the ultimate intro-track), Bastards of christ(die!), Blame it on God and Slave to the cross.

ad


It's no secret that Deicide went down the 2000's Slayer route of horrible, HC punk-tier bitching, it's just that I think that they went down this route much sooner that it's often believed. The generally accepted opinion is that the first two albums are legendary, Once Upon the Cross is bland and underwhelming, Serpents of the Light is the last gasp of the Hoffman era with every other album of that era being complete shit, Stench of Redemption is a breath of fresh air, and the rest is forgettable at best. My take is that everything from Serpents of the Light onwards is shit, with each album suffering from the exact same problem that plagues Serpents of the Light.

Anti-christianity is a common lyrical topic in metal, and understandably so, but even in 1997, it was done to death and pretty stale. The way Deicide pulled it off is in no way refreshing, creative, or good, for that matter. Lyrics about all sorts of obscene satanic rituals, serial killers, horror movies and demons surging from the depths of the earth are nowhere to be found here. It's all replaced by cringeworthy, bitchy lyrics that read like an attempt of a 15-year-old Redditor who became an atheist one week ago at being edgy (with the music being no different), and are delivered in a manner that makes Slipknot sound profound. This bullshit is so juvenile that it doesn't even work as shock value or anything even temporarily entertaining, let alone anything thought-provoking. Just take a look at one example of what Glen managed to write with his single-digit IQ:

"He fucked himself to save you - put to death, masochist
For this his word berate truth - agonised, prophecised
Revive the book of fiction - blasphemy, gluttony, to deceive you and me
In battled disposition - hang the bitch on the cross
Entitle his convictions - blasphemous, lunatic, your heart is full of hatred -
BASTARDS DIE, FUCK YOUR CHRIST, WILL SURVIVE,KILL YOURSELF... DIE!!!!!!!!!!"

It's not like me to criticize the lyrics primarily and before anything else, but the music on this album is so generic and derivative that I simply had no choice. Occasional exception aside (and these exceptions are either recycled from the previous three albums and dumbed down, or riffs that merely reach the mark of 'okay' and firmly stay there), the riffs are just a bunch of "rrrr I'm so angryyyyy" tremolos and generic palm-muting that could've easily been written by a computer program (even back in 1997) and are played on exactly three tempos for roughly 98% of the album (fast, slight midpace and 6/8 midpace). There are also completely nonsensical stop-go moments on Blame it on God and Believe the Lie, which most certainly don't make this album any more interesting. If Trey Azagthoth ever wanted to make a half-assed parody of Covenant, he wouldn't use a single riff from this album; that's how dull, mediocre and unimaginative they are. Every song hangs around the three minute mark, has the exact same structure (a song will play two or three riffs in a sequence, repeat them in the same sequence and abruptly end) and the album as a whole is very repetitive (the title track and This is Hell We Live In have the exact same verses while Blame it on God and Slave to the Cross have the exact same chorus, among many other examples of recycling). None of the songs go anywhere; they just exist as fodder for Glen's whining. All of that goes to show just how little effort was put into composing them.

Speaking of Trey, it would be wise to look at what he was doing and thinking at the time. In an interview given at the time of the release of Formulas Fatal to the Flesh, Trey spoke that he was angry at christianity for being forced unto him and limiting his views, and so was attracted to satanism, which he sees as means of destroying christianity's limiting beliefs. So far, we are at Glen's level, and all is okay. But later in the interview, Trey speaks of christianity no longer having hold over him and moving on to doing greater things, which includes contemplating greater ideas, building greater things, and yes, writing greater music. Glen didn't move on (not even after 30 years, which is just sad), and it shows in both the music and the lyrics of this album. It's like a guy who did not get over his ex cheating on him even after several years, and so uses every opportunity to badmouth her to his friends and family; something which they are sorely tired of.

Back to the album. I've already mentioned how the lyrics and their delivery are bad, but I forgot to mention one thing: the vocals. On the first two albums, Glen's unique layering of low gutturals and high snarls evoked the voice of Satan himself. Here, his gutturals sound like a waterfall of diarrhea coming out of the mouth of a homo erectus, while his snarls sound like a parody of Donald Duck. He's not AS awful as on later albums, but he's still pretty damn bad. And these vocals are so in-your-face that it is impossible to ignore them. Same deal with the lyrics which are very clear and discernible, in spite of Glen's excrementitious vocal performance. I hate the "The lyrics and message are more important than the music" idea that some "musicians" have. If you really think so, make a fucking podcast or something and don't pollute the world of music with your worthless trash.

The production is decent, the Hoffman brothers can throw a wicked solo here and there, Asheim is a beast behind the drumkit as usual, the cover is nice (did they predict the "Blue the jew" meme?), but that's about all the praise this piece of shit deserves. At this point in their career, Deicide became a talent vacuum that gave even Iced Earth a run for its money. Not even Ralph Santola's brilliant Olbrich-styled shredding could save The Stench of Redemption (the best post-OUtC Deicide album) since almost every part of that album that isn't a solo is the same generic lowest-common-denominator death metal that Glen has been shitting out since 1997 (the more overt thrash influence does help the matters significantly, but the misplaced melodicism and the general vapidity ultimately ruin the album). Serpents of the Light may technically be one of the better Deicide albums considering how awful their output after it was, but it definitely isn't good on its own, let alone great. Maybe you'll like it if you're immature, angsty and have no standards for death metal (or music in general). I'm way past that phase in my life and I'd rather not revisit it.

The Bard with Bright Eyes



..::TRACK-LIST::..

1. Serpents Of The Light 3:03
2. Bastard Of Christ 2:48
3. Blame It On God 2:45
4. This Is Hell We're In 2:51
5. I Am No One 3:38
6. Slave To The Cross 3:15
7. Creatures Of Habit 3:07
8. Believe The Lie 2:50
9. The Truth Above 2:45
10. Father Baker's 3:36



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=vq5vef7iWWc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nie wiem, czy ktoś jeszcze posługuje się wyświechtanym sloganem "syndrom trzeciej płyty"? Generalnie w pewnym momencie spece od muzyki wymyśliły sobie takie coś, że niby zespół zaskakuje debiutem, drugim krążkiem potwierdza swoją formę, a na trzecim powinien czymś zaskoczyć, a jeśli nie, to już od razu jest skazany na bycie pionem i odcinanie kuponów. "Once Upon The Cross", trzeci wyziew Deicide, pokazuje durność tej reguły, bo satanistyczni wymiatacze z Tampa rzeczywiście na nim zaskakują, z tym, że nie jakimiś wywrotowymi pomysłami, a przejawami męczenia buły niestety. Żeby to dostrzec, trzeba pokonać Amerykanów ich własną bronią w postaci powiedzenia "See The Big Picture", czyli wzniesienia się ponad poszczególne kawałki, sprytnie zamaskowane brutalnością i najbardziej obrazoburczą okładką w ich karierze, żeby ocenić ogół, który w tym przypadku monolitycznym dziełem nie jest.

Dziwne, nie? Przecież wszystko się tutaj zgadza: wypatroszony Jezus, miażdżące brzmienie, skład i obecność hymnów w postaci "When Satan Rules His Word" czy "They Are The Children Of The Underworld". Jak dziś pamiętam też premierę i fanów, którzy byli zachwyceni. Prasa branżowa mieszała ten krążek z błotem, zarzucając mu nieczytelne wokale i nienormalną prędkość, co jest o tyle debilne, że z czym niby powinno się jeść death metal? Podstawy do kręcenia kichawą rzeczywiście są, ale w odwrotnym kierunku. Deicide na "Once Upon..." zdecydowanie zwalnia i upraszcza, szczególnie mając w pamięci dwa pierwsze albumy. W tym nie ma nic złego, póki zwalnianie nie zamienia się w ślamazarność, a upraszczanie w zwykłe prostactwo. Z tego, co pamiętam, chcieli być może stworzyć remedium na pokombinowany "Legion", no i operacja się udała, ale pacjent, cóż, chyba do końca w jednym kawałku z tego nie wyszedł. Do pewnego momentu może to bawić. Piekielne intro zwinięte z "Ostatniego Kuszenia Chrystusa" Scorsese, tąpnięcie kawałka tytułowego, "When...." czy "sothisowy" "They Are..." to oczywista, porywająca brutalka doskonała na koncerty. Żadnego udowadniania, kto tu ma żółty hełmik i jest majstrem na całej deathmetalowej budowie. Zdawkowe solówki, refren, samopowtarzalne riffy, cesarski ryk Bentona na pogłosie - to ciosy od razu śmiertelne. Im dalej jednak w te Dantejskie sceny, tym bardziej japa rozdziawia się w grymasie ziewania. Tytuły oczywiście zapadają w pamięć, no bo jak nie pamiętać haseł w typie "Christ Denied", "Confessional Rape" czy "Kill The Christians"? Nie sposób jednak napisać o nich więcej niż to, że są jak 666 dzień pracy w ubojni baranków bożych. Deicide wchodzą, odbijają kartę, zakładają fartuch, z młotami na taśmę i dwaj ubijać, i ubijać, i ubijać... again and again, jak w katarynce. Być może to celowe działanie i w tym miała tkwić siła tego materiału, ale przecież miarą tej siły zdaje się nie powinno być powolne katowanie nudą i algorytmami.

Nie zachwyca także brzmienie płyty. Tym razem Scott Burns, producent dwóch poprzedniczek - "Deicide" i "Legion" - chyba zdecydowanie przesadził z "upiekielnianiem" tej muzyki. Wyszedł sound nie tyle gęsty jak smoła, co zwalisty i ślamazarny, jak Jabba z "Gwiezdnych Wojen", dodatkowo potęgując przytłaczające wrażenie po odsłuchu całości. Mam o to pretensje, bo to nie jest tak, że Deicide nagle otępieli i zapomnieli, jak się robi urozmaicony deathmetalowy materiał. Zróbmy sobie takie małe "CSI Zagadki San Francisco", czy jak to się nazywa, poszperajmy w recenzjach z tamtego okresu i wywiadach udzielanych przez muzyków, a dojdziemy do wniosku, że "Once Upon..." to niestety pierwszy kompromis w ich karierze. "Legion" ponoć nie "zaskoczył" ani wśród fanów, ani na koncertach, ani w biurze Roadrunner Rec. - stąd uproszczenia i "refrenowanie" kawałków. Być może koninkturalnie to wyszło, ale artystycznie nijak się ma do wartości dwóch pierwszych płyt, a jak czas pokazał, okazało się też pierwszym pryszczem, znamionującym nadejście czarnego syfilisu nijakości, która położyła ich niemalże wszystkie następne płyty.

Nie wyciągajmy jednak z tych żalów zbyt krańcowych wniosków. "Once Upon The Cross" to płyta dobra, a miejscami bardzo dobra (pierwsze trzy, cztery numery). Większość pieśni na niej zawartych skutecznie zastąpiła w setliście koncertowej Deicide utwory z poprzedzającej ją płyty. Kto z tzw. "truemetalowców" nie łapie się po jej wysłuchaniu na śliniącym powtarzaniu "Open The Door Jehowa You Whore..."? Także koncept graficzny przykłada spluwę do głowy, waląc niestety ściemę, że słowa "kompromis" Glen Benton w swoim egzemplarzu "Encyklopedii Britannica" nie posiada. Być może w zakresie wizerunku grupy tak rzeczywiście jest, ale jeśli ktoś wmawia mi, że podobnie spawy się mają z muzyką na "Once Upon...", to nara i z Bogiem. Skromne 7 pkt. - dzięki hitom. Nawet ze względu na sentymenty oka nie przymknę, bo w ratowanie dźwięków, w tym wypadku wijących się jak żaba w ciepłym asfalcie, bawić się nie zamierzam.

Megakruk


Once Upon The Cross is an album that holds a special place in the hearts of many death metal fans. It was the third album released by Deicide in 1995, and it is soon to turn 28 years old. Despite being a relatively short album, clocking in at just 28 minutes, it packs a powerful punch. In fact, legend has it that the drums had to be re-recorded at a slower speed to ensure that the album wasn't too short. This decision turned out to be a blessing in disguise, as the resulting masterpiece is a perfect example of how less can sometimes be more. The album's sound is nothing short of incredible, a testament to the skill and expertise of the legendary producer Scott Burns. The guitar riffs are mesmerizing, and the drums are frenzied and brutal, even with the slower tempo. In short, this album is a must-listen for any true metalhead, and its influence on the genre cannot be overstated.

The album opens with the eponymous track, "Once Upon The Cross," which sets the tone for what's to come. While it may not showcase the fastest elements of the album, it still manages to grab your attention with its powerful blast beats and chaotic riffs. The song serves as a warning that Deicide is about to unleash an onslaught of metal that will leave you breathless. Other tracks, such as "When Satan Rules His World," also take a similar approach, sacrificing speed for sheer headbanging power. These songs are designed to be played live, with their chugging riffs and pounding rhythms designed to get the crowd moving.

Of course, the album's true strengths lie in its faster and more brutal tracks. Songs like "Christ Denied," "Kill The Christian," and "Trick Or Betrayed" showcase Deicide's ability to play at breakneck speeds without sacrificing an ounce of power or intensity. The drums, in particular, are a standout feature of these tracks, with Steve Asheim's precision and speed on full display. But perhaps the greatest moment on the album comes in the form of "They Are The Children Of The Underworld." From the opening riff with its tremolo picking and skank beat, to the orgasmic guitar sound, this song is a masterclass in death metal. It is a track that is sure to get your blood pumping and your head banging, and it is a testament to the incredible musicianship of Deicide. It's a track I instantly felt enamored with from the very first five seconds of listening, and to this date it is labeled as my personal favorite death metal track of all eternity.

The last three tracks were the ones I have not talked about profoundly, and being honest, I can't say much because to me, having those tracks as the responsibles of the album's closure may be the downside of it all, without it meaning a lesser grade than a perfect 100 in my review, I simply find those tracks to be the least memorable ones out of Once Upon The Cross.

It's hard to understand why this album has received such a low rating on sites like Encyclopaedia Metallum. It is a work of art that deserves far more recognition than it has received. Every aspect of the album, from the production to the songwriting, is top-notch. The guitar work, in particular, is a standout feature, with its intricate melodies and pummeling riffs. The drums are equally impressive, with their lightning-fast blast beats and thunderous double bass. And of course, Glen Benton's vocals are a thing of beauty, with his signature growls and screams adding an extra layer of intensity to the already ferocious music. In short, Once Upon The Cross is a masterpiece of death metal, and it is an album that every metal fan should own.

Srallica


With a pair of well regarded albums behind them, a front man who basked in the controversy surrounding his shocking statements and persona, the survival of a half assed bomb threat in Sweden, the persistent forehead branding, and the continued relationship with Roadrunner Records (who were now signing nu-metal bands to rake in elevated profits) the stage was set for Deicide to explode upon the release of their third full-length. Well, that's not exactly what happened, and we wound up with Once Upon the Cross, an album that played it fairly close to the bullet belt, about as 'safe' as these infernal Floridians could possibly produce without abandoning the brutality that sat them securely about the throne of infamy among the heavily saturated US death metal scene.

Not to say that this is any way a disappointment, because it's a solid effort I'd squarely place between Deicide and Legion in overall quality. For the third time, they went with Scott Burns to record and mix the album, and in all I'd say he did a better job than the first two. The guitars have a thicker, more pulverizing tone to them, and the leads feel more flush with the rhythms when they burst upon the scene. Benton's lower pitched vocals sound a lot better here, very often extracted from the snarling accompaniment, and its effective enough when he's using these exclusively (through much of the title track, for instance). It was interesting to see that Steve Asheim considers this one of their slowest albums, and that the band performs all the material at a higher tempo in the live setting, but I didn't ever feel that it was dragging its cloven hooves along: you still get the expected alternation of semi-technical chugging and accelerated bursts of intensity from Legion.

The key is of course in the songwriting, and, well, it's just another Deicide album. Entertaining, competent and punishing enough to mash your brains in against the nearest hard surface, but it never really impresses upon the memory banks. For one thing, a band focused on such an 'evil' persona and obvious blasphemy against a Christian majority falls remarkably short of writing anything atmospheric or remotely haunting. This is not some subtle, seductive serpent that slips its tongue into your lobes, promising the manifestation of your many pleasures; but instead a spiny abyssal behemoth off its meds, flailing about and stomping everything in its half way Hell house. "Once Upon a Cross" has a moment in which Benton belches out some even more lower pitched vocals than usual, and there are some tight thrashing executions in "Behind the Light Thou Shall Rise", "Christ Denied" and "Trick or Betrayed", but a couple William Defoe samples from The Last Temptation of Christ hardly qualifies this as some astute work of villainy.

That aside, Once Upon the Cross is undoubtedly a concrete effort which serves as another gut wrenching template for hundreds upon hundreds of brutal death metal clones without an inkling of creativity, who turns towards Deicide, Venom and Slayer for their lyrical aspirations. I can remember enjoying this quite a lot when it first released, even moreso than Legion, but through the years it's settled in my estimations like a pulpy, flesh sediment in a thick cocktail of blood. As far as reliability, it's worth a spin here or there if you just want some professional punishment, solid performances all around, and unswerving castigation of the clergy, but almost all of its constituent tracks fail to evoke 'the riff', or 'that riff', if you're picking up what I'm putting down.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Once Upon The Cross 3:35
2. Christ Denied 3:39
3. When Satan Rules His World 2:55
4. Kill The Christian 2:58
5. Trick Or Betrayed 2:24
6. They Are The Children Of The Underworld 3:12
7. Behind The Light Thou Shall Rise 2:57
8. To Be Dead 2:39
9. Confessional Rape 3:53



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=jaATU_434io



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nie wiem, czy ktoś jeszcze posługuje się wyświechtanym sloganem "syndrom trzeciej płyty"? Generalnie w pewnym momencie spece od muzyki wymyśliły sobie takie coś, że niby zespół zaskakuje debiutem, drugim krążkiem potwierdza swoją formę, a na trzecim powinien czymś zaskoczyć, a jeśli nie, to już od razu jest skazany na bycie pionem i odcinanie kuponów. "Once Upon The Cross", trzeci wyziew Deicide, pokazuje durność tej reguły, bo satanistyczni wymiatacze z Tampa rzeczywiście na nim zaskakują, z tym, że nie jakimiś wywrotowymi pomysłami, a przejawami męczenia buły niestety. Żeby to dostrzec, trzeba pokonać Amerykanów ich własną bronią w postaci powiedzenia "See The Big Picture", czyli wzniesienia się ponad poszczególne kawałki, sprytnie zamaskowane brutalnością i najbardziej obrazoburczą okładką w ich karierze, żeby ocenić ogół, który w tym przypadku monolitycznym dziełem nie jest.

Dziwne, nie? Przecież wszystko się tutaj zgadza: wypatroszony Jezus, miażdżące brzmienie, skład i obecność hymnów w postaci "When Satan Rules His Word" czy "They Are The Children Of The Underworld". Jak dziś pamiętam też premierę i fanów, którzy byli zachwyceni. Prasa branżowa mieszała ten krążek z błotem, zarzucając mu nieczytelne wokale i nienormalną prędkość, co jest o tyle debilne, że z czym niby powinno się jeść death metal? Podstawy do kręcenia kichawą rzeczywiście są, ale w odwrotnym kierunku. Deicide na "Once Upon..." zdecydowanie zwalnia i upraszcza, szczególnie mając w pamięci dwa pierwsze albumy. W tym nie ma nic złego, póki zwalnianie nie zamienia się w ślamazarność, a upraszczanie w zwykłe prostactwo. Z tego, co pamiętam, chcieli być może stworzyć remedium na pokombinowany "Legion", no i operacja się udała, ale pacjent, cóż, chyba do końca w jednym kawałku z tego nie wyszedł. Do pewnego momentu może to bawić. Piekielne intro zwinięte z "Ostatniego Kuszenia Chrystusa" Scorsese, tąpnięcie kawałka tytułowego, "When...." czy "sothisowy" "They Are..." to oczywista, porywająca brutalka doskonała na koncerty. Żadnego udowadniania, kto tu ma żółty hełmik i jest majstrem na całej deathmetalowej budowie. Zdawkowe solówki, refren, samopowtarzalne riffy, cesarski ryk Bentona na pogłosie - to ciosy od razu śmiertelne. Im dalej jednak w te Dantejskie sceny, tym bardziej japa rozdziawia się w grymasie ziewania. Tytuły oczywiście zapadają w pamięć, no bo jak nie pamiętać haseł w typie "Christ Denied", "Confessional Rape" czy "Kill The Christians"? Nie sposób jednak napisać o nich więcej niż to, że są jak 666 dzień pracy w ubojni baranków bożych. Deicide wchodzą, odbijają kartę, zakładają fartuch, z młotami na taśmę i dwaj ubijać, i ubijać, i ubijać... again and again, jak w katarynce. Być może to celowe działanie i w tym miała tkwić siła tego materiału, ale przecież miarą tej siły zdaje się nie powinno być powolne katowanie nudą i algorytmami.

Nie zachwyca także brzmienie płyty. Tym razem Scott Burns, producent dwóch poprzedniczek - "Deicide" i "Legion" - chyba zdecydowanie przesadził z "upiekielnianiem" tej muzyki. Wyszedł sound nie tyle gęsty jak smoła, co zwalisty i ślamazarny, jak Jabba z "Gwiezdnych Wojen", dodatkowo potęgując przytłaczające wrażenie po odsłuchu całości. Mam o to pretensje, bo to nie jest tak, że Deicide nagle otępieli i zapomnieli, jak się robi urozmaicony deathmetalowy materiał. Zróbmy sobie takie małe "CSI Zagadki San Francisco", czy jak to się nazywa, poszperajmy w recenzjach z tamtego okresu i wywiadach udzielanych przez muzyków, a dojdziemy do wniosku, że "Once Upon..." to niestety pierwszy kompromis w ich karierze. "Legion" ponoć nie "zaskoczył" ani wśród fanów, ani na koncertach, ani w biurze Roadrunner Rec. - stąd uproszczenia i "refrenowanie" kawałków. Być może koninkturalnie to wyszło, ale artystycznie nijak się ma do wartości dwóch pierwszych płyt, a jak czas pokazał, okazało się też pierwszym pryszczem, znamionującym nadejście czarnego syfilisu nijakości, która położyła ich niemalże wszystkie następne płyty.

Nie wyciągajmy jednak z tych żalów zbyt krańcowych wniosków. "Once Upon The Cross" to płyta dobra, a miejscami bardzo dobra (pierwsze trzy, cztery numery). Większość pieśni na niej zawartych skutecznie zastąpiła w setliście koncertowej Deicide utwory z poprzedzającej ją płyty. Kto z tzw. "truemetalowców" nie łapie się po jej wysłuchaniu na śliniącym powtarzaniu "Open The Door Jehowa You Whore..."? Także koncept graficzny przykłada spluwę do głowy, waląc niestety ściemę, że słowa "kompromis" Glen Benton w swoim egzemplarzu "Encyklopedii Britannica" nie posiada. Być może w zakresie wizerunku grupy tak rzeczywiście jest, ale jeśli ktoś wmawia mi, że podobnie spawy się mają z muzyką na "Once Upon...", to nara i z Bogiem. Skromne 7 pkt. - dzięki hitom. Nawet ze względu na sentymenty oka nie przymknę, bo w ratowanie dźwięków, w tym wypadku wijących się jak żaba w ciepłym asfalcie, bawić się nie zamierzam.

Megakruk


Once Upon The Cross is an album that holds a special place in the hearts of many death metal fans. It was the third album released by Deicide in 1995, and it is soon to turn 28 years old. Despite being a relatively short album, clocking in at just 28 minutes, it packs a powerful punch. In fact, legend has it that the drums had to be re-recorded at a slower speed to ensure that the album wasn't too short. This decision turned out to be a blessing in disguise, as the resulting masterpiece is a perfect example of how less can sometimes be more. The album's sound is nothing short of incredible, a testament to the skill and expertise of the legendary producer Scott Burns. The guitar riffs are mesmerizing, and the drums are frenzied and brutal, even with the slower tempo. In short, this album is a must-listen for any true metalhead, and its influence on the genre cannot be overstated.

The album opens with the eponymous track, "Once Upon The Cross," which sets the tone for what's to come. While it may not showcase the fastest elements of the album, it still manages to grab your attention with its powerful blast beats and chaotic riffs. The song serves as a warning that Deicide is about to unleash an onslaught of metal that will leave you breathless. Other tracks, such as "When Satan Rules His World," also take a similar approach, sacrificing speed for sheer headbanging power. These songs are designed to be played live, with their chugging riffs and pounding rhythms designed to get the crowd moving.

Of course, the album's true strengths lie in its faster and more brutal tracks. Songs like "Christ Denied," "Kill The Christian," and "Trick Or Betrayed" showcase Deicide's ability to play at breakneck speeds without sacrificing an ounce of power or intensity. The drums, in particular, are a standout feature of these tracks, with Steve Asheim's precision and speed on full display. But perhaps the greatest moment on the album comes in the form of "They Are The Children Of The Underworld." From the opening riff with its tremolo picking and skank beat, to the orgasmic guitar sound, this song is a masterclass in death metal. It is a track that is sure to get your blood pumping and your head banging, and it is a testament to the incredible musicianship of Deicide. It's a track I instantly felt enamored with from the very first five seconds of listening, and to this date it is labeled as my personal favorite death metal track of all eternity.

The last three tracks were the ones I have not talked about profoundly, and being honest, I can't say much because to me, having those tracks as the responsibles of the album's closure may be the downside of it all, without it meaning a lesser grade than a perfect 100 in my review, I simply find those tracks to be the least memorable ones out of Once Upon The Cross.

It's hard to understand why this album has received such a low rating on sites like Encyclopaedia Metallum. It is a work of art that deserves far more recognition than it has received. Every aspect of the album, from the production to the songwriting, is top-notch. The guitar work, in particular, is a standout feature, with its intricate melodies and pummeling riffs. The drums are equally impressive, with their lightning-fast blast beats and thunderous double bass. And of course, Glen Benton's vocals are a thing of beauty, with his signature growls and screams adding an extra layer of intensity to the already ferocious music. In short, Once Upon The Cross is a masterpiece of death metal, and it is an album that every metal fan should own.

Srallica


With a pair of well regarded albums behind them, a front man who basked in the controversy surrounding his shocking statements and persona, the survival of a half assed bomb threat in Sweden, the persistent forehead branding, and the continued relationship with Roadrunner Records (who were now signing nu-metal bands to rake in elevated profits) the stage was set for Deicide to explode upon the release of their third full-length. Well, that's not exactly what happened, and we wound up with Once Upon the Cross, an album that played it fairly close to the bullet belt, about as 'safe' as these infernal Floridians could possibly produce without abandoning the brutality that sat them securely about the throne of infamy among the heavily saturated US death metal scene.

Not to say that this is any way a disappointment, because it's a solid effort I'd squarely place between Deicide and Legion in overall quality. For the third time, they went with Scott Burns to record and mix the album, and in all I'd say he did a better job than the first two. The guitars have a thicker, more pulverizing tone to them, and the leads feel more flush with the rhythms when they burst upon the scene. Benton's lower pitched vocals sound a lot better here, very often extracted from the snarling accompaniment, and its effective enough when he's using these exclusively (through much of the title track, for instance). It was interesting to see that Steve Asheim considers this one of their slowest albums, and that the band performs all the material at a higher tempo in the live setting, but I didn't ever feel that it was dragging its cloven hooves along: you still get the expected alternation of semi-technical chugging and accelerated bursts of intensity from Legion.

The key is of course in the songwriting, and, well, it's just another Deicide album. Entertaining, competent and punishing enough to mash your brains in against the nearest hard surface, but it never really impresses upon the memory banks. For one thing, a band focused on such an 'evil' persona and obvious blasphemy against a Christian majority falls remarkably short of writing anything atmospheric or remotely haunting. This is not some subtle, seductive serpent that slips its tongue into your lobes, promising the manifestation of your many pleasures; but instead a spiny abyssal behemoth off its meds, flailing about and stomping everything in its half way Hell house. "Once Upon a Cross" has a moment in which Benton belches out some even more lower pitched vocals than usual, and there are some tight thrashing executions in "Behind the Light Thou Shall Rise", "Christ Denied" and "Trick or Betrayed", but a couple William Defoe samples from The Last Temptation of Christ hardly qualifies this as some astute work of villainy.

That aside, Once Upon the Cross is undoubtedly a concrete effort which serves as another gut wrenching template for hundreds upon hundreds of brutal death metal clones without an inkling of creativity, who turns towards Deicide, Venom and Slayer for their lyrical aspirations. I can remember enjoying this quite a lot when it first released, even moreso than Legion, but through the years it's settled in my estimations like a pulpy, flesh sediment in a thick cocktail of blood. As far as reliability, it's worth a spin here or there if you just want some professional punishment, solid performances all around, and unswerving castigation of the clergy, but almost all of its constituent tracks fail to evoke 'the riff', or 'that riff', if you're picking up what I'm putting down.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Once Upon The Cross 3:35
2. Christ Denied 3:39
3. When Satan Rules His World 2:55
4. Kill The Christian 2:58
5. Trick Or Betrayed 2:24
6. They Are The Children Of The Underworld 3:12
7. Behind The Light Thou Shall Rise 2:57
8. To Be Dead 2:39
9. Confessional Rape 3:53



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=jaATU_434io



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!